Θέατρο

ΣΠΑΣΙΜΠΑ

17 Μαΐου, 2026 4 Λεπτά ανάγνωσης

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΘΕΑΤΡΟΥ

ΗΘΟΓΡΑΦΙΚΗ ΚΩΜΩΔΙΑ

Σπασίμπα: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης

Table Of Content

ΗΘΟΓΡΑΦΙΚΗ ΚΩΜΩΔΙΑ
Σπασίμπα: Η υπόθεση
Σπασίμπα: Ο ρυθμός
Σπασίμπα: Η σκηνοθεσία
ΣΠΑΣΙΜΠΑ

Η Έλενα και η Ταμίλα μπορεί να μοιάζουν εντελώς διαφορετικές. Στην πραγματικότητα μοιράζονται ένα κοινό χαρακτηριστικό: τα χρέη τους. Και τα χρέη, μαζί με το ασφυκτικό deadline του Ιβάν, αιωρούνται πάνω από τα κεφάλια τους, οδηγώντας τες σε απρόβλεπτες και ξεκαρδιστικές καταστάσεις. Μια εκρηκτική κωμωδία με γρήγορο ρυθμό, που αποκαλύπτει τις ανθρώπινες αδυναμίες και τη δύναμη της επιβίωσης μέσα από το χιούμορ, με φάρσες και καταστάσεις χαρακτήρων που ασκούν μια έμμεση κριτική. Το κείμενο υπογράφει η Μαρία Τσαβδαρίδου και τη σκηνοθεσία η Βάσω Τσαβδαρίδου. Παίζουν η Έλενα Σαμάρα και η Γεωργία Χαρίτογλου.

Σπασίμπα: Η υπόθεση

Στην αρχή μας δίνεται μια εικόνα της πολυκατοικίας. Όροφο προς όροφο, οι άνθρωποι με τα χαρακτηριστικά και τις αδυναμίας τους μας συστήνονται. Τους γνωρίζουμε έναν προς ένα, με τραγούδια να προσδίδουν, με έμμεσο τρόπο, περισσότερα στοιχεία στην περιγραφή. Τα χιουμοριστικά ή σκυλάδικα τραγούδια δίνουν περισσότερο χιούμορ στην περιγραφή και αφήνουν υπονοούμενα που ο θεατής εύκολα μπορεί να ξεκλειδώσει και να σχηματίσει τη δική του εικόνα για αυτό τον μικρόκοσμο, αφού αυτές οι καταστάσεις δεν του είναι πρωτόγνωρες.

Το κείμενο μετά εστιάζει στο ισόγειο και ακολούθως στον πρώτο όροφο. Μια νεαρή κοπέλα βρίσκεται σε απόγνωση και η χήρα του πρώτου ορόφου την ενοχλεί και της σπάει τα νεύρα. Της λείπουν δύο χιλιάδες ευρώ. Αυτό είναι το χρέος της. Ύστατη λύση είναι να απαλλοτριώσει αυτά τα λεφτά από τη χήρα που -με δύο συντάξεις- θα έχει ένα «μασούρι» κάπου κρυμμένο. Αλλά, μαθαίνει, όταν την επισκέπτεται, ότι και αυτή είναι ταπί και ψύχραιμη. Κάπου μέσα σε όλο αυτό έρχεται η Ταμίλα, Ουκρανίδα που και αυτή χρωστάει στον Ιβάν, αυτός είναι το κοινό στοιχείο στις δύο γυναίκες.

Σπασίμπα: Ο ρυθμός

Στο κείμενο υπάρχον ανατροπές που δίνουν ρυθμό για να μπορέσει ο θεατής να έχει προσήλωση συνέχεια στα στοιχεία του κειμένου και να εικονοποιήσει τα λόγια, έτσι ώστε να τα προσαρμόσει στον δικό του κόσμο. Η σκηνοθεσία παρεμβάλει τραγούδια που υπονοούν και λειτουργούν ως νοηματικό υπόβαθρο. Οι δύο ηθοποιοί κινούνται με ρυθμό στο χώρο, φωτίζουν τον χώρο στον οποίο αναφέρονται, αφού η κάθε περιγραφή εστιάζει σε κάποιον ή κάποια από τους θεατές. Με αυτό τον τρόπο ο θεατρικός χώρος ανοίγει και ενσωματώνει αυτό των θεατών, εμπλέκοντας τους στο θεατρικό κείμενο.

Όπως συνηθίζεται στις σύγχρονες κωμωδίες, υπάρχει διαδραστικότητα των ηθοποιών με τους θεατές. Ψάχνει να βρει τα λεφτά σε διάφορα μέρη και σε εμάς, αλλά δεν τα βρίσκει. Ο ηθοποιός έρχεται σε επαφή με τον θεατή και αφήνει να εννοηθεί ότι το ίδιο θα γίνει και με άλλους, άρα ο καθένας αισθάνεται ότι είναι μέσα στον σκηνικό χώρο, κατά συνέπεια, υπάρχει μια σκηνική εμπλοκή που, με μπρεχτικό τρόπο, μας οδηγεί στη αναδημιουργία του δικού μας κειμένου.

Σπασίμπα: Η σκηνοθεσία

Από τη μία η δυσκολία επιβίωσης -που είναι και οικονομική- των κατοίκων αυτής της πόλης -που μπορεί εύκολα να γενικευτεί σε αυτούς που ζουν σε αυτή τη χώρα- και, από την άλλη, των κατοίκων άλλων χωρών που έρχονται ως μετανάστες στην Ελλάδα, μας δίνουν μια εικόνα που ξεφεύγει από την ελληνική κοινωνία και επεκτείνεται στο παγκόσμιο. Αυτά που συμβαίνει στη «γειτονιά» μας είναι τα ίδια με αυτά που υπάρχουν και αλλού, τα προβλήματα είναι τα ίδια όσο και να θέλουμε να αισθανόμαστε ότι είμαστε βασιλιάδες στην περιφέρεια του καπιταλισμού. Δεν είμαστε. Και, μέσα σε όλα αυτά, η λύση είναι τα δάχτυλα. Αυτά που αναζητεί, εναλλακτικά, ο Ιβάν. Γιατί; Την απάντηση θα τη βρείτε στην παράσταση που θα δείτε.

Η σκηνοθεσία εικονοποιεί το κείμενο με έξυπνο και όμορφο τρόπο. Βάζει τους ηθοποιούς να παίζουν όμορφα και σπιρτόζικα. Στο σώμα τους εγγράφεται το κείμενο και είναι αυτό το σώμα που «τραβά» τα σκηνικά στοιχεία, που έχουν άμεση σχέση με τα κειμενικά, έτσι ώστε να υπάρχει μια διαρκής κίνηση στο νοητικό πεδίο που είναι αυτή η παράσταση. Τα ηχογραφημένα μέρη πολύ εύστοχα υπονοούν, όπως και οι αναφορές σε πρόσωπα που δεν υπάρχουν, ως σκηνικές οντότητες, αφού η σκηνογραφία και η σκηνοθεσία είναι μινιμαλιστικές, μας φέρνουν στο νου τις παραστάσεις του Γιάννη Κακλέα, που είχαν πρωτοπαρουσιαστεί στον Τεχνοχώρο. Μια παράσταση που διαρκεί 40΄, που δεν φαίνονται καθόλου, ο θεατής δεν μπορεί παρά να προσέχει το σκηνοθετημένο κείμενο συνεχώς.