Η ΟΜΗΡΙΑ

16 Μαΐου, 2026 3 Λεπτά ανάγνωσης

ΤΑΙΝΙΕΣ

DEAD MAN’S WIRE

Η ομηρία: γράφει ο Γιάννης Ιωαννίδης

Table Of Content

DEAD MAN’S WIRE
Η ομηρία: Το πριν
Η ομηρία: Ο θυμός
Η ομηρία: Η ένταση
Η ΟΜΗΡΙΑ
(DEAD MAN’S WIRE)

Το 1977, Ιντιανάπολις. Ο Τόνι Κιρίτσις (Μπιλ Σκάρσγκορντ) παίρνει ως όμηρο τον μεσίτη Ρίτσαρντ Χολ (Ντέικρ Μοντγκόμερι) και απαιτεί να πληρωθεί όσα πιστεύει ότι του οφείλουν, ξεκινώντας μια τεταμένη, πολυήμερη αντιπαράθεση.

Η ομηρία: Το πριν

Το 1975, στο «Dog day afternoon», του Σίντνεϊ Λιούμετ, ο νεαρός Αλ Πατσίνο υποδύθηκε έναν ιδρωμένο, νευρικό ληστή που κρατά ομήρους σε ένα χρηματοπιστωτικό ίδρυμα για, υποτίθεται, ηθικούς λόγους. Το 2026, στο «Η ομηρία» («Dead man’s wire»), του Γκας Βαν Σαντ, ο Μπιλ Σκάρσγκορντ παίζει έναν παρόμοια ιδρωμένο, νευρικό ληστή που κρατά έναν όμηρο (Ντέικρ Μοντγκόμερι) επίσης για, υποτίθεται, ηθικούς λόγους. Και σε μια ωραία κυκλική ειρωνεία στο καστ, ο Πατσίνο έχει ζήσει αρκετά ώστε να βρεθεί πια στην άλλη πλευρά της εξίσωσης.

Ο Σκάρσγκορντ -το μέλος της σουηδικής δυναστείας ηθοποιών που έχει αφιερωθεί περισσότερο από όλους στο να υποδύεται καθάρματα, κακούς και διαβολικούς κλόουν- ενσαρκώνει τον πραγματικό απαγωγέα Τόνι Κιρίτσι. Το 1977, ο Κιρίτσις μπήκε στα γραφεία της Meridian Mortgage στην Ιντιανάπολις και στερέωσε έναν «μηχανισμό νεκρού ανθρώπου» στον λαιμό του μεσίτη υποθηκών Ρίτσαρντ Χολ (Μοντγκόμερι), μια συσκευή συνδεδεμένη ώστε να πυροδοτήσει μια καραμπίνα αν κάποιος επιχειρούσε να παρέμβει. Αυτό που ακολούθησε ήταν μια αντιπαράθεση γεμάτη οργή αλλά και φάρσα.

Η ομηρία: Ο θυμός

Ο Βαν Σαντ -που δεν έχει γυρίσει ταινία εδώ και οκτώ χρόνια, από την υποτιμημένη ανεξάρτητη κωμωδία «Don’t worry, he won’t get far on foot»- έχει εμπειρία σε τέτοιου είδους υλικό. Το «Milk», του 2008, που σάρωσε τα βραβεία, ασχολήθηκε με την πολιτική βία της δεκαετίας του ’70, ενώ το «Elephant», του 2003, διερεύνησε την ψυχολογία των σχολικών πυροβολισμών.

Αυτό δεν φαίνεται τόσο ουσιαστικό όσο εκείνες οι ταινίες, ούτε τόσο πλούσιο σε λεπτομέρειες ή συναισθηματική πολυπλοκότητα. Ο Τόνι έχει πείσει τον εαυτό του ότι βρίσκεται σε μια σταυροφορία δικαιοσύνης, ότι υπερασπίζεται τον «μικρό άνθρωπο», αλλά ως χαρακτήρας μοιάζει κάπως επίπεδος, κυρίως θυμωμένος και συγχυσμένος. Ο Βαν Σαντ εντοπίζει μια ενδιαφέρουσα οπτική στο πώς το τότε εξελισσόμενο τοπίο των ΜΜΕ διαμόρφωσε την υπόθεση: θαρραλέοι τηλεοπτικοί ρεπόρτερ, όπως η Λίντα Πέιτζ (Myha’la), επηρέασαν τα γεγονότα και τη μετέπειτα δίκη, ενώ ο τοπικός ραδιοφωνικός παραγωγός Φρεντ Τεμπλ (ο πάντα γοητευτικός Κόλμαν Ντομίνγκο) γίνεται ένας απρόσμενος μεσολαβητής. Όμως το μήνυμα μοιάζει κάπως απλοϊκό.

Η ομηρία: Η ένταση

Τα βασικά δυνατά σημεία της ταινίας βρίσκονται στην ευθύγραμμη, ιδρωμένη έντασή της. Ως ένα καθαρόαιμο θρίλερ, είναι γεμάτο σασπένς, στηριγμένο σε ένα στιβαρό σύνολο ηθοποιών: ο Μοντγκόμερι δίνει μια στοχαστική και διακριτική ερμηνεία ως ο άτυχος όμηρος, η απόγνωσή του όταν ο πατέρας του, τον οποίο υποδύεται ο Πατσίνο, αρνείται να ζητήσει συγγνώμη από τον Τόνι, είναι ήπια αλλά βαθιά σπαρακτική. Ο Κάρι Έλγουες είναι σχεδόν αγνώριστος ως ένας κυνικός ντετέκτιβ, και ο Σκάρσγκορντ μπορεί να παίξει την παρανοϊκή τρέλα ακόμη και στον ύπνο του.

Αυτή η ταινία βασίζεται εν μέρει στο ντοκιμαντέρ του 2018 «Dead man’s line», των σκηνοθετών Άλαν Μπέρι και Μαρκ Ίνοκς, οι οποίοι εδώ λειτουργούν ως σύμβουλοι -και ίσως ο Βαν Σαντ να ένιωσε την ανάγκη να τιμήσει την ιστορική ακρίβεια. Τα υποχρεωτικά πλάνα από τα πραγματικά γεγονότα στους τίτλους τέλους έχουν πλέον γίνει κλισέ σε τέτοιου είδους ταινίες, όμως σου αφήνουν εκείνο το ενοχλητικό αίσθημα ότι η μη-μυθοπλαστική εκδοχή της ιστορίας ίσως να εξυπηρετεί καλύτερα το υλικό. Παρ’ όλα αυτά, η ταινία κρατάει τους παλμούς σου ανεβασμένους.

Η ΟΜΗΡΙΑ

(DEAD MAN’S WIRE)

Σκηνοθεσία: Gus Van Sant

Σενάριο: Austin Kolodney

Ηθοποιοί: Bill Skarsgård (Τόνι Κιρίτσις), Dacre Montgomery (Ρίτσαρντ Χολ), Al Pacino (Μ. Λ. Χολ), Colman Domingo (Φρεντ Τεμπλ), Myha’la (Λίντα Πέιτζ), Cary Elwes (Μίκαελ Γκραμπλ), Kelly Lynch (Μάμπελ Χολ), John Robinson (Τζον)

Φωτογραφία: Arnaud Potier

Μοντάζ: Saar Klein

Μουσική: Danny Elfman

Ήχος: Dan Giannattasio, Colin Rogers, Derek Sepe

Σκηνικά: Sydney Marquez

Κοστούμια: Peggy Schnitzer

Παραγωγοί: Noor Alfallah, Remi Alfallah, Mark Amin, Andrea Bucko, Gordon Clark, Cassian Elwes, Billy Hines, Joel David Moore, Matt Murphie, Siena Oberman, Paula Paizes, Sam Pressman