Ηθοποιοί

Ηθοποιοί. Κατά πολλούς ο ηθοποιός δημιουργεί ήθος. Αυτό όμως δεν είναι ακριβές. Για να είμαστε πιο σωστοί θα πούμε ότι είναι το μέσο  με το οποίο δημιουργούνται οι χαρακτήρες. Αυτοί οι χαρακτήρες δημιουργούν ψυχικές καταστάσεις και “ζωντανεύουν” την ιστορία.

Οι ηθοποιοί, από την εποχή του αρχαίου ελληνικού θεάτρου, ήταν άτομα που ζούσαν ανάμεσά μας. Κατά τη διάρκεια της παράστασης μεταμορφώνονταν σε κάτι άλλο. Αυτό το άλλο, ο άλλος χαρακτήρας, για πολλούς ανθρώπους ήταν ο Άλλος εαυτός μας. Αυτόν που εμείς δημιουργήσαμε, με αυτόν που έχουμε μία παραβατική συνομιλία.

Βλέποντας στη σκηνή αυτόν τον Άλλο ζωντανό μπορείς να αναβιώσεις μέσα σου το τραύμα, να το δεις και να ξεκινήσεις τη θεραπεία. Για αυτό όλα τα θέατρα, στην αρχαία εποχή, ήταν και ψυχιατρικές κλινικές. Ένα χαρακτήρα που δεν έχουν χάσει μέχρι τις μέρες μας. Ο ηθοποιός θα είναι το κείμενο. Θα το αποδώσει με το δικό του τρόπο. Ακολουθεί τις οδηγίες του σκηνοθέτη. Είναι όμως αδύνατο να της εκτελέσει όπως ακριβώς αυτός ορίζει. Βάζει μέσα τον εαυτό του.

Σε αυτούς τους ηθοποιούς υποκλινόμαστε. Βλέπουμε μέσα τον άνθρωπο. Πιο πολύ φαίνεται η ψυχή του. Αποτυπώνεται το ανθρώπινο δράμα, το θείο δράμα. Το θέατρο, στις μεγάλες στιγμές του, ακουμπά το θρησκευτικό στοιχείο. Ο ηθοποιός είναι ο ιερέας του. Είναι μία τελετή και ο ηθοποιός είναι ο τελεστής.

Υπάρχουν ρόλοι που έχουν παιχτεί από μεγάλους ηθοποιούς και κανένας δεν μπορεί να τους ξεχάσει. Έχουμε δει αποδώσεις των ίδιων ρόλων και έχουμε διαβάσει ένα διαφορετικό κείμενο. Ο ηθοποιός είναι φως. Το φως που θα μας φωτίζει για να βλέπουμε τη ζωή μας, τον εσωτερικό μας κόσμο, την κοινωνία μας. Θα μας δώσει την πρώτη ύλη για να δομήσουμε μία άποψη. Ακολουθούμε τη γλωσσική αλληλουχία: θεωρώ, θεωρία, θέατρο.