ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΖΩΕΣ

18 Μαΐου, 2026 5 Λεπτά ανάγνωσης

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ

JIMPA

Ανάμεσα σε τρεις ζωές: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης

Table Of Content

JIMPA
Ανάμεσα σε τρεις ζωές: Η υπόθεση
Ανάμεσα σε τρεις ζωές: Η ισορροπία
Ανάμεσα σε τρεις ζωές: Το ψυχολογικό τραύμα
Ανάμεσα σε τρεις ζωές: Η σκηνοθεσία
ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΖΩΕΣ
(JIMPA)

Μια γυναίκα με τον σύζυγο και το non-binary παιδί τους ταξιδεύουν από την Αυστραλία στο Άμστερνταμ για να συναντήσουν τον γκέι πατέρα της, ο οποίος στα 13 της εγκατέλειψε την οικογένειά του για να εργαστεί, αγωνιστεί και δράσει ελεύθερα στην Ολλανδία. Το παιδί σκέφτεται να ζήσει μαζί του, μιας και τον έχει ειδωλοποιήσει, αντίθετα με τις πράες υπομνήσεις της μητέρας του. Εκεί, αυτό το παιδί, θα βρεθεί σε ένα δίλημμα: ποια ζωή να ακολουθήσει και γιατί. Πολλά τα ερεθίσματα και οι προβληματισμοί που θα τον οδηγήσουν πολύ γρήγορα στην ωρίμανση. Είδαμε την ταινία στον θερινό κινηματογράφο Άλεξ, στη Θεσσαλονίκη.

Ανάμεσα σε τρεις ζωές: Η υπόθεση

Παρακολουθούμε το ταξίδι τους και εκεί θα ακούσει η μητέρα ότι το παιδί της θέλει να μείνει ένα χρόνο στην Ολλανδία, άρα να μην πάει στην τελευταία τάξη του σχολείου της. Ο παππούς του είναι μια έντονη προσωπικότητα, ζει έντονα τη ζωή του, αλλάζει εραστές και συμμετέχει στη ευρωπαϊκή διανόηση ως καθηγητής πανεπιστημίου και ακτιβιστής. Ο κύκλος του αποτελείται από σοβαρούς ανθρώπους, διανοούμενους που θαυμάζουν αυτόν τον άνθρωπο, αν και διαφωνούν σε πολλά θέματα μαζί του. Σε αυτόν τον κύκλο αυτό το παιδί θα συμμετάσχει, σε πολλές φάσεις, ισότιμα, εκφέροντας άποψη για πολλά θέματα, ιδίως για αυτά που έχουν να κάνουν με τον ερωτισμό και τις ερωτικές σχέσεις των ανθρώπων.

Ο πατέρας και η μητέρα έχουν αποδεχτεί την επιλογή της κόρης τους να μην ορίζεται σε κάποιο φύλο, προσδιορίζεται ως «το» και όχι «η». Εδώ ο παππούς έχει μείνει λίγο πίσω: την λέει «η» και τον διορθώνουν. Η κουβέντα παππού και εγγονής είναι πολύ ενδιαφέρουσα ιδίως όταν ο καθηγητής πανεπιστημίου ακούει με προσοχή την εγγονή του και, φαίνεται, να δέχεται τις απόψεις της. Το ζευγάρι, οι γονείς, δεν θέλουν το παιδί τους να μείνει στην Ολλανδία, αλλά δεν επιθυμούν να επιβάλλουν την άποψή τους. Έχουμε, λοιπόν, τον σεβασμό στην επιλογή του ανθρώπου για το πως θα ζήσει. Αυτό το θέμα διαπερνά όλη την ταινία, η οποία «βουτά» στις ουμανιστικές αξίες και δεν βγαίνει ποτέ από αυτό το πεδίο.

Ανάμεσα σε τρεις ζωές: Η ισορροπία

Η ομοφυλοφιλία και η ετεροφυλοφιλία δεν είναι δύο αντικρουόμενες αξίες. Οι άνθρωποι συνυπάρχουν σε αυτό το πεδίο και σέβεται ο ένας τον άλλον, χωρίς προαπαιτούμενα. Ελάχιστα βλέπουμε το Άμστερνταμ, περισσότερο παρατηρούμε τον τρόπο ζωής των ανθρώπων και τον απόλυτο σεβασμό στις πεποιθήσεις του καθενός. Ο κάθε άνθρωπος επιλέγει πως θα ζήσει, κάποιος μπορεί να τον συμβουλεύσει, αλλά δεν επιτρέπεται να του επιβάλλει μια άποψη. Ο μόνος που θέλει να επιβάλλει την άποψή του είναι ο παππούς, ο Τζίμπα, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με τον ριζοσπαστικό τρόπο ζωής που επέλεξε στην Αυστραλία, αυτός, άλλωστε, ήταν ο λόγος που τα εγκατέλειψε όλα για να ζήσει στη φιλελεύθερη Ολλανδία.

Φαινομενικά το κέντρο ενδιαφέροντος είναι ο παππούς. Ουσιαστικά η ταινία εστιάζει στις προοδευτικές και ριζοσπαστικές αντιλήψεις του που, τώρα, φαίνονται κάπως συντηρητικές. Άρα η ζωή, οι τρέχουσες ιδέες τον έχουν ξεπεράσει, κάτι που δεν μπορεί να το δεχτεί και αυτό είναι ένα θέμα που θα του δημιουργήσει ένα κενό, έναν ευνουχισμό, κατά κάποιο τρόπο, που τον κάνει να δει το βιολογικό του τέλος. Μπαίνουμε, λοιπόν, στο θέμα των συγκρούσεων που είναι άφατες και υπάρχουν σε αυτή την οικογένεια και στον περιβάλλοντα χώρο της.

Ανάμεσα σε τρεις ζωές: Το ψυχολογικό τραύμα

Η μητέρα θέλει να κάνει μια ταινία. Όταν ο πατέρας της θα πάθει το τρίτο εγκεφαλικό, τότε θα του μιλήσει για το θέμα της ταινίας. Η ζωή της και οι σχέσεις με τον πατέρα της είναι το θέμα. Η ίδια υποστηρίζει ότι σε αυτή την ταινία δεν θα υπάρχουν συγκρούσεις, κάποιοι παραγωγοί τις βλέπουν. Η μητέρα αρνείται να δει αυτές τις συγκρούσεις, καταλαβαίνουμε ότι, κάνοντας αυτή την ταινία, προσπαθεί να δει το ψυχολογικό τραύμα της, αλλά κάτι την απωθεί. Αυτό είναι τα στοιχεία που την έχουν οδηγήσει στην υστερία, την οποία δεν μπορεί καν να την αντικρύσει. Το παιδί της βλέπει αυτές τις τάσεις και αντιτάσεις και επιλέγει να προσδιορίσει τη ζωή του με σεβασμό στον άνθρωπο, κρατώντας αποστάσεις από τη μητέρα του, πρώτα, και από τον παππού του, στη συνέχεια, ενώ με τον πατέρα του έχει μια σχετικά ισορροπημένη σχέση, αν και αυτός δεν παίζει κεντρικό ρόλο στις οικογενειακές σχέσεις.

Είναι πολύ ενδιαφέρον να δούμε την ομοφυλοφιλία πως βιώνεται από την γενιά του παππού, αυτή της κόρης του και από αυτή της εγγονής του. Η τελευταία, επιλέγοντας το «το» αντί του «η», δεν επιθυμεί να προσδιοριστεί ως ομοφυλόφιλη. Αυτό που θέλει είναι να ζει ευτυχισμένη και θέλει όλοι οι άλλοι να βιώνουν την ευτυχία, επιλέγοντας τη δική τους ζωή. Το κέντρο του ενδιαφέροντος είναι, λοιπόν, ο σεβασμός στον Άνθρωπο.

Ανάμεσα σε τρεις ζωές: Η σκηνοθεσία

Η σκηνοθεσία με πολύ απλό τρόπο, χωρίς εξάρσεις, αναπαριστά αυτές τις αντιλήψεις. Οι συγκρούσεις υπάρχουν, αλλά δεν είναι στην επιφάνεια του σεναριακού της κόσμου. Βλέπουμε μόνο τα αποτελέσματά τους στις συμπεριφορές των ανθρώπων. Το σενάριο προσέχει να μην υπερβάλλει, να μη δείχνει τις αντιθέσεις, αλλά τα βιώματα που αυτές φέρνουν. Κατά συνέπεια, το μοντάζ δημιουργεί αργό ρυθμό γιατί θα πρέπει να περιγράψει περίπλοκες και, μερικές φορές, δυσνόητες ψυχικές καταστάσεις που προτείνουν έναν άλλο τρόπο ζωής που, στην εποχή μας, είναι ριζοσπαστικός. Ο θεατής αν αφεθεί να βιώσει αυτές τις αξίες θα καταλάβει, στο τέλος, τι θέλει να πει σεβασμός στον άνθρωπο ουσιαστικά και κατά βάθος. Αυτό είναι που κάνει να φαίνεται στην ταινία η τρυφερότητα και η ευγένεια σε υπερθετικό βαθμό.

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΖΩΕΣ

(JIMPA)

Σκηνοθεσία: Sophie Hyde

Σενάριο: Sophie Hyde, Matthew Cormack

Ηθοποιοί: Aud Mason-Hyde (Φράνσις), Olivia Colman (Χάνα), John Lithgow Τζιμ/Τζίμπα), Maya Jean Carey (νεαρή Χάνα), Bryn Chapman Parish (νεαρός Τζιμ), Kate Box (Έμιλι), Eamon Farren (Ρίτσαρντ)

Φωτογραφία: Matthew Chuang

Μουσική: Nick Ward

Ήχος: Luna de Groot, Simon Koehn, Todd Shattock, J.B. Williams

Σχεδιασμός ήχου: Steve Fanagan

Σκηνικά: Fiona Geary

Κοστούμια: Renate Henschke

Παραγωγοί: Liam Heyen, Sophie Hyde, Bryan Mason, Marleen Slot, Cyna Strachan

Χώρα παραγωγής: Αυστραλία, Ολλανδία, Φινλανδία

Έτος παραγωγής: 2025

Είδος: τραγωδία, ουμανιστική

Γλώσσα: αγγλικά

Χρώμα: έγχρωμη και ασπρόμαυρη