TUNER

11 Ιουλίου, 2026 5 Λεπτά ανάγνωσης

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

Tuner: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης

Table Of Content

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ
Tuner: Οι μορφές
Tuner: Ο κεντρικός χαρακτήρας
Tuner: Οι αδυναμίες
Tuner: Η μουσική
TUNER

O Χάρι Χόροβιτς είναι ένας 80χρονος κουρδιστής πιάνων, λάτρης της τζαζ με ιστορίες να διηγηθεί από παλιότερες δεκαετίες που τα ημιυπόγεια κλαμπς της Νέας Υόρκης γέμιζαν από τις άναρχες μελωδίες των πλήκτρων των Χέρμπι Χάνκοκ, Τόμι Φλάναγκαν, Κιθ Τζάρεντ. Τις αφηγείται, καθημερινά, στον νεαρό συνεργάτη του, τον Νίκι, ένα πάλαι ποτέ παιδί-θαύμα, σολίστα, ο οποίος όταν διαγνώστηκε με «υπερακουσία» (υπερευαισθησία στους ήχους, επώδυνη στις υψηλές συχνότητες) σταμάτησε πεισματικά να παίζει πιάνο. Τώρα φοράει τα ακουστικά του που απομονώνουν την επιθετική βαβούρα της πόλης και των κατοίκων της, και -βολικά και μελαγχολικά- αποκόπτεται και ο ίδιος από κάθε κοινωνικοποίηση. Μέχρι που γνωρίζει τη Ρουθ, μία φιλόδοξη φοιτήτρια πιάνου, και την ερωτεύεται.

Tuner: Οι μορφές

Ο Ντανιέλ Ρόερ κάνει μια ταινία όπου συνυπάρχουν τρία διαφορετικά είδη του κινηματογράφου: το ρομαντικό ειδύλλιο, η αστυνομική πλοκή και το θρίλερ. Κινείται ανάμεσα σε αυτά τα είδη και η πλοκή της ταινίας μπαίνει σε αυτά και βγαίνει παίρνοντας μικρά κομμάτια από το ένα και το άλλο, τα οποία δεν είναι αρκετά για να θεμελιώσουν το αποτύπωμα του ενός ή του άλλου είδους. Για να γίνω πιο σαφής: ο θεατής, όπως και ο μελετητής, μιας ταινίας έχει ανάγκη να δει τις κινηματογραφικές δομές που θα του θυμίσουν ένα είδος ή μια σχολή του κινηματογράφου. Έτσι είναι πιο εύκολο να μελετήσει την ταινία, αφού διαβάσει τις δομές της.

Είναι υποχρεωμένος ο σκηνοθέτης να ορίσει τα αποτυπώματα της ταινίας; Η απάντηση δεν είναι απλή. Αν δεν τα ορίσει τότε θα κινηθεί σε μια χαοτική αφήγηση που θα τη «μαζέψει» στο τέλος, όπως γίνεται στον ποιητικό ή στον χαοτικό κινηματογράφο. Αν δεν θέλει να δημιουργήσει αυτό το χάος και από αυτό να βγάλει μια νέα μορφή, αν δεν γίνουν αυτά, κυρίως το δεύτερο, τότε, δημιουργώντας μια χαοτική αφήγηση φτιάχνει μια ασάφεια, η οποία κάπως προσδιορίζεται, αλλά δεν οριστικοποιείται όπως προβλέπει η θεωρία της αφήγησης και η ευληπτικότητα της αφηγηματικής ροής.

Tuner: Ο κεντρικός χαρακτήρας

Ο Ντάνιελ Ρόερ ορίζει έναν χαρακτήρα που δρα απομονωμένος από την κοινωνία, κλεισμένος στον εαυτό του. Η ασθένειά του τον κάνει να ζει στο περιθώριο της κοινωνίας. Η οικογένειά του είναι ο εργοδότης του και η γυναίκα του. Ό,τι κάνει γίνεται επειδή είναι δεμένος συναισθηματικά με αυτούς και θέλει να τους βοηθήσει. Στη Ρούθι βλέπει τον εαυτό του, αν δεν είχε αυτό το πρόβλημα. Την ερωτεύεται γιατί έχει ανάγκη να αγαπήσει το Εγώ του. Άλλωστε και οι δύο βρίσκονται στον ίδιο χώρο ενδιαφέροντος, άρα η ταύτιση είναι μοιραία. Αυτό ο σκηνοθέτης το «κόβει» σε κομμάτια και μόνο στο τέλος το αφήνει να φανεί καθαρά, κάτι που δεν είναι αναγκαστικά κακό.

Ό,τι γίνεται, πέρα αυτής της ταύτισης, είναι μια μηχανική διαδικασία. Κατά συνέπεια δεν υπάρχει κάποιο συναίσθημα σε ότι κάνει και έχει σχέση με το έγκλημα. Πολύ σωστά το πρόσωπό του είναι ανέκφραστο και κάνει ότι είναι να γίνει σα μια διαδικασία που είναι ξένη προς αυτόν. Ουσιαστικά δεν κατανοεί τι γίνεται και δεν θέλει να το καταλάβει. Οι πλοκές που ανήκουν στην αστυνομική δράση και στο θρίλερ είναι ξένες ως προς τον χαρακτήρα που βλέπουμε. Όμως υπάρχουν και θα έπρεπε να επηρεάζουν τους χαρακτήρες, ως αφηγηματικό περιβάλλον, αλλά δεν το κάνουν. Είναι διαδικασίες που κατευθύνονται προς τον χορδιστή και απομακρύνονται αμέσως από αυτόν.

Tuner: Οι αδυναμίες

Αυτή ακριβώς είναι η αδυναμία της αφήγησης αυτής της ταινίας. Ο σκηνοθέτης μας προσφέρει πολύ όμορφη φωτογραφία που θέλγει τον θεατή, γρήγορο ρυθμό, όταν υποστηρίζει μια δράση, πολύ καλή αισθητική του χώρου και της μουσικής. Μιλά για τον χώρο του εγκλήματος, όπως προείπαμε, αλλά και για αυτόν της εκπαίδευσης και παραγωγής της μουσικής σκηνής, αλλά με υπαινιγμούς που δεν υποστηρίζονται από στοιχεία για να γίνουν κάπως σαφείς. Σε αυτόν τον τομέα κερδίζει τον θεατή που βλέπει μια όμορφη αφήγηση και μπαίνει μέσα στην πλοκή για να νοιώσει το άγχος που δημιουργεί το ερώτημα αν θα είναι συνεπής με τη γυναίκα που αγαπά.

Ξέρει πολύ καλά ότι πρέπει να κάνει ανατροπές για να είναι το ενδιαφέρον του θεατή αμείωτο και τις κάνει. Το μοντάζ δημιουργεί αυτό τον ρυθμό που χρειάζεται η αφήγηση για να παραμείνει ζωντανή. Όμως, αυτός ρυθμός, ως συνδετικός ιστός, δεν έχει κάτι να δέσει, μόνο λίγα πράγματα που έχουν να κάνουν μόνο με την οικογένεια του χορδιστή και όχι με τον βαθύ ψυχικό του κόσμο, κάτι που το έχουμε ανάγκη, αν θέλουμε την μπρεχτική ταύτιση.

Tuner: Η μουσική

Η ταινία χάνει την ευκαιρία να κάνει μια ανάλυση του χαρακτήρα, σε τέτοιο βάθος που θα μπαίνει μέσα ο θεατής και θα βρίσκει τα δικά του στοιχεία. Οι ερμηνείες είναι πολύ καλές, τόσο του χορδιστή, όσο και της ερωμένης του. Ο Ντάστιν Χόφμαν, σαν Χάρι Χόροβιτς, είναι εκπληκτικός, υποστηριζόμενος από τη Τόβα Φέλντσούχ, σαν Μάρλα, τη γυναίκα του. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες υποστηρίζουν τους κεντρικούς όσο η αφήγηση το επιτρέπει. Ένα μεγάλο πλεονέκτημα της είναι ο ήχος που διακρίνει την κάθε νότα, τις συγχορδίες, φτιάχνει ένα μαγικό κόσμο της μουσικής. Πολύ καλή δουλειά έχει γίνει στα σκηνικά για να αποτυπωθεί με ακρίβεια ο χώρος, το συναίσθημα και η κοινωνική πραγματικότητα.

TUNER

Σκηνοθεσία: Daniel Roher

Σενάριο: Daniel Roher, Robert Ramsey

Ηθοποιοί: Robert Ramsey (Νίκι Γουάιτ), Dustin Hoffman (Χάρι Χόροβιτζ), Alisen Richmond-Peck (Μάνσιον), Ellyn Jameson (Έλιν), Tim Blair (διευθυντής στούντιο), Tovah Feldshuh (Μάρλα), Jean Yoon (Δρ. Μάντελιν Ρίτσαρντ), Havana Rose Liu (Ρούθι)

Φωτογραφία: Lowell A. Meyer

Μοντάζ: Greg O’Bryant

Μουσική: Will Bates

Ήχος: Andrew Chung, Atom Pate

Σχεδιασμός ήχου: Maximilian Behrens

Σκηνικά: Andrew Hill

Κοστούμια: Sarah Millman

Ειδικά εφέ: Derek Liscoumb

Οπτικά εφέ: Shaik Fakruddin, Karthick Kimarasamy, Nagaraj Sirigiri, Jo Hughes

Παραγωγοί: Michael Heimler, Teddy Schwarzman, JoAnne Sellar, Lila Yacoub, Andre Coutu

Χώρα παραγωγής: Καναδάς, ΗΠΑ

Έτος παραγωγής: 2025