Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ

11 Ιουλίου, 2026 4 Λεπτά ανάγνωσης

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ

POWER BALLAD

Η μπαλάντα των ονείρων: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης

Table Of Content

POWER BALLAD
Η μπαλάντα των ονείρων: Το παράπονο
Η μπαλάντα των ονείρων: Οι εναλλαγές της αφήγησης
Η μπαλάντα των ονείρων: Η αποκάλυψη
Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ
(POWER BALLAD)

Ο Ρικ Πάουερ ζει στο Δουβλίνο με τη σύζυγο και την έφηβη κόρη τους και βγάζει τα προς το ζην συμμετέχοντας σε μια μπάντα γάμων, που παίζει διασκευές γνωστών ροκ κομματιών, ακριβώς όπως είναι γραμμένες στη λίστα με τα αγαπημένα των μελλόνυμφων. Ένα βράδυ, σε έναν από τους γάμους που θα βρεθεί, θα γνωρίσει τον Ντάνι Γουίλσον, πρώην μέλος ενός πετυχημένου boy band που προσπαθεί να σώσει τη σόλο καριέρα του. Μαζί θα περάσουν μια νύχτα στην ιρλανδική εξοχή, γράφοντας, ανταλλάσσοντας ιδέες, πίνοντας, σε ένα bonding που μοιάζει απελευθερωτικό και εμπνευστικό και για τους δύο τους. Μόνο που έξι μήνες μετά, ο Ρικ θα ακούσει στο ραδιόφωνο τη νέα τεράστια επιτυχία του Ντάνι Γουίλσον: ένα τραγούδι που είχε γράψει ο ίδιος χρόνια πριν.

Η μπαλάντα των ονείρων: Το παράπονο

Ο Τζον Κάρνεϊ είναι μουσικός, έχει μια σημαντική καριέρα ως μουσικός, και έχει σκηνοθετήσει 16 ταινίες, πολλές από αυτές με αφήγηση που αναφέρεται στη μουσική. Έχει άποψη όσον αφορά στη μουσική και αυτό το βλέπουμε και σε αυτή την ταινία. Το θέμα είναι αυτό που βασανίζει πολλούς μουσικούς: η κλοπή της δουλειάς τους, σε συνδυασμό με ένα πολύ καλό μάνατζερ, μπορεί να απογειώσει αυτούς που κλέβουν ένα κομμάτι και να αφήσει τους άλλους με το παράπονο.

Αυτό ακριβώς το παράπονο βλέπουμε στον Ρικ Πάουερ. Αυτό το συναίσθημα μεταλλάσσεται σε τρέλα όταν κανένας δεν τον πιστεύει, συμπεριλαμβανομένου της γυναίκας και της κόρης του. Αυτός όμως ξέρει ότι έχει δίκιο, αλλά δεν μπορεί να το αποδείξει. Έχει χάσει τη δουλειά του και κινδυνεύει να χάσει και την οικογένειά του. Ένα ταξίδι στην Αμερική θα ξεδιαλύνει τα πράγματα στο μυαλό του.

Η μπαλάντα των ονείρων: Οι εναλλαγές της αφήγησης

Σε όλη την ταινία η μουσική και το παράπονο του μουσικού εναλλάσσονται στην αφήγησή της. Αυτές οι αλλαγές είναι σε τέτοιο ρυθμό που δεν δημιουργείται σύγχυση στον θεατή. Καταλαβαίνουμε το δράμα του, το βιώνουμε και βλέπουμε τον απελπισμένο τρόπο να αντιδράσει. Όλα αυτά γίνονται για 98 λεπτά. Ακούμε πολύ ωραία μουσικά κομμάτια και η αφήγηση γυρνά γύρω από το επίμαχο τραγούδι σα να θέλει να πιέσει και να βγάλει ένα άλλο συναίσθημα, αλλά ποιο;

Η ανάλυση του χαρακτήρα του Ρικ Πάουερ δεν είναι τόσο βαθιά για να καταλάβουμε από που πηγάζει αυτός ο θυμός και, επιπλέον, γιατί διατηρείται για τόσο μεγάλο διάστημα. Θα μπορούσε να δώσει τόπο στην οργή, αλλά επιμένει -και σωστά κάνει- για να βρει το δίκιο του. Τι σημαίνει, όμως το «να βρει το δίκιο του»; Στο τέλος δίνεται η απάντηση ότι αυτό έχει κατασταλάξει στον ψυχικό του κόσμο. Αλλά, πάλι, έρχεται το ερώτημα: πως έγινε αυτό, τι σήμαινε για αυτόν όλη αυτή η διαδικασία;

Η μπαλάντα των ονείρων: Η αποκάλυψη

Η κόρη του ψαχουλεύει στον υπολογιστή του και βρίσκει την εγγραφή του κομματιού όταν ήταν δύο ετών, στα γενέθλιά της. Ιδού η απόδειξη! Μετά ο χαρακτήρας παραμένει σχετικά ίδιος όπως πριν, ήρεμος αφού τα έχει βρει με τον εαυτό του, καταλαβαίνουμε ότι τα λεφτά που έρχονται δεν σημαίνουν τίποτε για αυτόν. Για ποιο λόγο όμως; Ερωτήματα που μένουν αναπάντητα. Παρόλα αυτά η ταινία ευχαριστεί τον θεατή, του δίνει να καταλάβει τη χαρά της δημιουργίας της μουσικής.

Οι ηθοποιοί υποστηρίζουν το σενάριο και, παρά τις ελλείψεις του, δίνουν ένα ευχάριστο συναίσθημα που θα είναι η εικόνα της μουσικής σκηνής. Ο Πολ Ραντ, σαν Ρίκ Πάουερ, είναι αρκετά καλός. Δίπλα του ο Πήτερ ΜακΝτόναλντ, σαν Σάντι, η Μπεθ Φάλον, σαν Άγια, η κόρη του, και η Μαρσέλα Πλάνκετ, σαν Ράσελ, η γυναίκα του, υποστηρίζουν δυνατά τον Ρικ. Δεν χρειάζεται να πούμε ότι εδώ πρωταγωνιστεί ο Πολ Ραντ και η μουσική. Ο ρυθμός είναι έντονος, βοηθά και η μουσική, δεν μπορούμε να μην στρέψομε τα μάτια μας από την οθόνη ούτε ένα λεπτό. Μια ακριβή παραγωγή στα σκηνικά, τα κοστούμια, στους ηθοποιούς, κομπάρσους και στους μουσικούς χώρους.