ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ

LA VITA VA COSI

Έτσι είναι η ζωή: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης

Βρισκόμαστε παραμονή της νέας χιλιετίας και o ιδιοκτήτης μιας πανίσχυρης εταιρίας ανάπτυξης ακινήτων έχει βάλει στο μάτι μια παραδεισένια παραλία στη Νότια Σαρδηνία, εκεί όπου σχεδιάζει να κατασκευάσει ένα πολυτελές θέρετρο. Οι ντόπιοι που επιβιώνουν δύσκολα, λόγω έλλειψης θέσεων εργασίας, ενθουσιάζονται με την προοπτική και αρχίζουν να πουλάνε τα κτήματα και τα σπίτια τους προκειμένου να υποδεχθούν την πολυπόθητη… ανάπτυξη που θα αλλάξει τη ζωή τους. Όλοι, εκτός από έναν, τον Εφίζιο Μούλας ο οποίος αρνείται κάθε προσφορά -όσο υπέρογκη κι αν είναι αυτή- επαναλαμβάνοντας πως «αυτό είναι το σπίτι μου και δεν το πουλάω».

Έτσι είναι η ζωή: Η υπόθεση

Ο σκηνοθέτης της ταινίας, Ρικάρντο Μιλάνι, έχει στο ενεργητικό του αρκετές ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους, όπως και τηλεταινίες. Με αυτή την ταινία έκανε το μεγάλο άνοιγμα σπάζοντας τα ταμεία στην Ιταλία. Μας δείχνει τη σύνδεση του καθημερινού με το πολιτικό, με τον πιο γλαφυρό και διασκεδαστικό τρόπο.

Το μοτίβο είναι η άρνηση του Εφίζιο Μούλας να πουλήσει το σπίτι και το χωράφι του. Ο Μαριάνο, μηχανοδηγός της εταιρείας, είναι αυτός που θα διαπραγματευτεί την υπόθεση της πώλησης. Η σκηνή που προσφέρει και ο Μούλας αρνείται επαναλαμβάνεται πάλι και πάλι. Η επανάληψη αναδεικνύει το κωμικό του θέματος, κάτω όμως από αυτό κρύβεται η πολιτική διάσταση που είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας του του Μούλας και της δικιάς μας. «Αυτή η παραλία είναι όμορφη επειδή είναι ολονών», φέρεται να λέει στην κόρη του, όταν τον ρωτάει γιατί δεν πουλάει. Και μάλλον έχει δίκιο!

Έτσι είναι η ζωή: Το σενάριο

Οι σεναριακές δομές της ταινίας μας δείχνουν το γκροτέσκο. Η τεχνική είναι να δειχθεί το υπερκείμενο έτσι ώστε ο θεατής να εθιστεί σε αυτό και να ανακαλύψει το κείμενο που υπάρχει για προβληματισμό και βρίσκεται πίσω από τη βιτρίνα. Όπως σε όλες τις ταινίες αυτού του καλλιτεχνικού ρεύματος η σεναριακή ανάπτυξη ακολουθεί αυτή του μοντάζ. Δηλαδή, όσο αναπτύσσεται ο κινηματογραφικός λόγος τόσο περισσότερα στοιχεία φανερώνονται. Άρα όταν έχουμε φτάσει προς το τέλος του κινηματογραφικού κειμένου έχουμε μια πλήρη εικόνα της προτεινόμενης δομής.

Ο Μούλας είναι μόνος εναντίον όλων. Οι συγχωριανοί του θέλουν να πουλήσουν για να δεχτούν τους τουρίστες που θα μείνουν στο πεντάστερο κατάλυμα που θα φτιαχτεί. Θα είναι υπάλληλοι των τουριστών που, παράλληλα, τους απαξιώνουν. Προοδεύοντας του κινηματογραφικού χρόνου βλέπουμε ότι ο Μούλας αποκτά συμμάχους. Πρώτα τα εγγόνια του, μετά η κόρη του, η Φρανσέσκα, ακολούθως ο μηχανοδηγός που δεν αποκαλύπτει τις κινήσεις του Μούλας, απολύεται και βρίζει τα αφεντικά του, αποχωρώντας. Μετά, αφήνεται να εννοηθεί, ακολουθούν οι συγχωριανοί του. Η δικαστίνα είναι η σημαντική σύμμαχός του, αυτή που θα αναλάβει να εκδικάσει την αγωγή που κάνει στην εταιρεία. Τελευταίος σύμμαχός του είναι ο ιδιοκτήτης της κατασκευαστικής εταιρείας.

Έτσι είναι η ζωή: Ο προβληματισμός

Εδώ έχουμε έναν πολύ σημαντικό προβληματισμό που μας δίνει η ταινία: Όταν ο μεγάλος στην ηλικία ιδιοκτήτης της κατασκευαστικής εταιρείας παραδέχεται ότι ο Μούλας έχει δίκιο, υποστηρίζει ότι πρέπει να υποχωρήσει, τότε η κόρη του, το νέο αίμα, δηλώνει ότι θα παλέψει να κάνει την παραλία δική της. Παρουσιάζονται δύο διαφορετικές περιπτώσεις: στο λαϊκό στρώμα η κόρη του Μούλας ακολουθεί τον πατέρα της, υποστηρίζει την αρμονική συμβίωση με τη φύση, στο πλούσιο στρώμα η κόρη έρχεται σε ρήξη με το ανθρώπινο και παραδοσιακό. Με άλλα λόγια, όσο κάποιος ζει στον δικό του κλειστό κόσμο και εξασκεί εξουσία τόσο απομακρύνεται από τη φύση του.

Αυτός ο προβληματισμός της ταινίας είναι βαθιά πολιτικός. Η ζωή του Μούλας είναι στον πυρήνα της πολιτικής, έτσι όπως την ζούμε στην πιο σωστή μορφή της. Η ζωή του Τζιάκομο, του ιδιοκτήτη, είναι η πιο αλλοτριωμένη, ψεύτικη και καταστροφική για την κοινωνία. Αυτό που καταστρέφεται είναι το δημόσιο αγαθό που, εδώ, είναι η θάλασσα. Στην τελευταία σκηνή, όπου ο Μούλας κάνει μπάνιο στη θάλασσα, με την ακτή γεμάτη από τουρίστες, χαίρεται σαν μικρό παιδί, είναι ευτυχής γιατί έχει νικήσει, έχει πρόσβαση αυτός και τα γελάδια του. Αν υπήρχαν κάποιοι Μούλας σε όλο τον κόσμο, οι ακτές δεν θα γίνονταν ιδιωτικές, η πρόσβαση στη θάλασσα δεν θα ήταν για όσους πληρώνουν. Αυτή η αληθινή ιστορία είναι ένα παράδειγμα αντίστασης στο σύστημα, ένας προβληματισμός για την ελληνική πραγματικότητα.

Έτσι είναι η ζωή: Η σκηνοθεσία

Η υπόθεση της ταινίας μας θυμίζει το «Ταξίδι στα Κύθηρα», του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Μόνο που εδώ δεν υπάρχει κάποια επίφαση για να αφηγηθεί αυτή η ιστορία, αλλά η αφήγησή της προσφέρεται έτσι όπως είναι, χωρίς φτιασίδια. Η συνομιλία Παπαγιαννόπουλου-Κατράκη, στην ταινία του Αγγελόπουλου, έρχεται να αντιπαρατεθεί με αυτή του Μούλα-Τζιάκομο. Το «άρωμα του πλούσιου», όπως λέει ο Μούλας, είναι η ταυτότητά του, αλλά δεν μυρίζει όμορφα, απλά ζέχνει.

Η σκηνοθεσία είναι πολύ καλή στο να θέτει τους χαρακτήρες εκεί που πρέπει, να τους κινεί και να τους κάνει να μιλούν έτσι όπως πρέπει για να φτιάξει μια εικόνα της κοινωνίας μας που δομείται προοδευτικά, στο τέλος αφήνει να φανεί το τραγικό που κρύβεται πίσω από το κωμικό. Πολύ καλή δουλειά έχει γίνει στο μοντάζ. Τα σκηνικά είναι απολύτως ρεαλιστικά, όπως και τα κοστούμια. Ο παραλληλισμός δύο αντιθετικών κόσμων βγάζει τη θέση, χρησιμοποιώντας τη διαλεκτική, που είναι ότι μπορούμε να αντισταθούμε στην εξουσία του καπιταλιστικού συστήματος. Ο Giuseppe Ignasio Loi ως Εφίζιο Μούλας είναι απλά καταπληκτικός.

ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ

(LA VITA VA COSI)

Σκηνοθεσία: Riccardo Milani

Σενάριο: Riccardo Milani, Michele Astori

Ηθοποιοί: Giuseppe Ignazio Loi (Εφίζιο Μούλας), Virginia Raffaele (Φρανσέσκα Μούλας), Diego Abatantuono (Τζιάκομο), Aldo Baglio (Μαριάνο), Geppi Cucciari (Τζιοβάνα), Pietro Ragusa (Πιέτρο Μαέστρι), Niccolò Senni (Νικόλο Μαέστρι), Jacopo Cullin (Τζιάνι Μούλας), Denis Fasolo (δικηγόρος)

Φωτογραφία: Simone D’Onofrio, Saverio Guarna

Μοντάζ: Patrizia Ceresani, Francesco Renda

Μουσική: Moses Concas

Ήχος: Igor Cianti, Marcos Molina

Κοστούμια: Alberto Moretti

Οπτικά εφέ: Giorgia Cerquini, Claudio Greco, Stefano Marinoni

Παραγωγοί: Lorenzo Gangarossa, Mario Gianani, Lorenzo Mieli, Ludovica Rapisarda, Sonia Rovai

Χώρα παραγωγής: Ιταλία

Έτος παραγωγής: 2025

Είδος: τραζεντί

Γλώσσα: ιταλικά

Χρώμα: έγχρωμη

Διάρκεια: 118΄

Εταιρεία διανομής: Weirdwave

Ημερομηνία εξόδου στις αίθουσες: 3/9/2026

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τους συντελεστές και τα τεχνικά χαρακτηριστικά της ταινίας δείτε εδώ.

Διαβάστε τις κριτικές ταινιών που έχουμε δημοσιεύσει

Ο αστερισμός του σκύλου

Φιόρδ

Insidious: έξω από το απώτερο

Διαβάστε τις κριτικές των μελών της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου