ΒΡΑΒΕΙΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ
ΡΕΠΟΡΤΑΖ
ΒΡΑΒΕΙΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ
Βραβεία κινηματογράφου: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης
Table Of Content
Πως θα σας φαινόταν αν είχατε σχεδιάσει μια δραστηριότητα, είχατε κάνει όλες τις συζητήσεις και, τελικά, φτάσατε σε ένα αποτέλεσμα, είχε ανακοινωθεί, κιόλας, η ημερομηνία διεξαγωγής της εν λόγω δράσης, αλλά, στο τέλος μένατε εκτός της διοργάνωσης, χωρίς καν να αναφέρεται το όνομά σας; Πολύ πιθανόν να θυμώνατε, σίγουρα θα είστε στεναχωρημένος από την αχαριστία. Φυσικά θα αντιδρούσατε. Ουσιαστικά θα αισθανόσαστε την προδοσία από τους συνεργάτες σας.
Βραβεία κινηματογράφου: Η υπόθεση
Αυτή είναι η υπόθεση των Βραβείων της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Πριν δύο χρόνια σχεδόν κανένας στην Ελλάδα δεν ήξερε τι είναι σε λεπτομέρειες αυτά τα βραβεία, πως γίνεται η διοργάνωση, πως οργανώνονται. Οι περισσότεροι ξέραμε ότι υπάρχει αυτή η διαδικασία που καταλήγει στη βράβευση κάποιων ταινιών. Αλλά μέχρι εκεί. Στους «περισσότερους» συμπεριλαμβάνονται τα στελέχη του υπουργείου Πολιτισμού, του ΕΚΟΜΕ, του ΕΚΚ και, τώρα, του ΕΚΟΜΕΔ. Αυτός που είχε ασχοληθεί με αυτή την υπόθεση ήταν ο Σπύρος Ταραβήρας.
Ποιος είναι ο Σπύρος Ταραβήρας; Σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός ταινιών που διακρίθηκαν στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Ταινίες μικρού μήκους που τις είδαμε στο Φεστιβάλ της Δράμας και της θαυμάσαμε, όπως το «Runaway» (1992), το «Κουκλόσπιτο» (1994), το «Ηλιοβασίλεμα στη Βενετία» (1999), αλλά και την ταινία μεγάλου μήκους «Buzz» (2005) που έκανε αίσθηση στην Ελλάδα, αλλά κυρίως στο εξωτερικό, στις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Εκτός αυτών, σπούδασε στη Γερμανία και δίδαξε κινηματογράφο στην Ακαδημία Κινηματογράφου του Μονάχου, μέχρι να έρθει οριστικά για να μείνει στην Ελλάδα.
Βραβεία κινηματογράφου: Η αχαριστία
Αυτό που δεν ξέρουν οι περισσότεροι είναι ότι ο Σπύρος Ταραβήρας είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Με αυτή την ιδιότητα είναι εκλέκτορας για τα βραβεία αυτής της Ακαδημίας. Επειδή αγαπάει τον κινηματογράφο αλλά και την πατρίδα του ήταν αυτός που μεσολάβησε για να διοργανωθεί η τελετή απονομής των Βραβείων της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου στην Αθήνα. Όλα καλά, λοιπόν, μέχρι να φτάσουμε στον τελικό σχεδιασμό όπου διαπίστωσε ότι είναι εκτός της διοργάνωσης και δεν υπήρχε η ελάχιστη αναφορά στον όνομά του, στον κατάλογο των συντελεστών.
Είναι μόνο η αχαριστία; Πιστεύω πως όχι. Το υπουργείο Πολιτισμού και το ΕΚΟΜΕΔ δεν είναι η πρώτη φορά που φροντίζουν να βάζουν στις διοργανώσεις τα «δικά τους παιδιά», μοιράζοντας τον προϋπολογισμό σύμφωνα με τη λογική της παρέας τους και της πολιτικής επιλογής τους. Η Μενδώνη και ο Φωτήλας έχουν κάνει ανάλογες ενέργειες άπειρες φορές και είναι, ουσιαστικά, στο απυρόβλητο, δημιουργώντας μείζονα σκάνδαλο στον πολιτικό κόσμο στην Ελλάδα. Η λέξη «αξιοκρατία» δεν υπάρχει, δυστυχώς, στον ελληνικό κινηματογραφικό χώρο που κανονίζεται από το υπουργείο Πολιτισμού.
Βραβεία κινηματογράφου: Η αξιοκρατία
Αν ο Σπύρος Ταραβήρας ήταν σε άλλη χώρα σίγουρα θα είχε αξιοποιηθεί σε πόστο από το οποίο μπορούσε να προσφέρει στη ανάπτυξη του κινηματογράφου. Ένας σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός και δάσκαλος του κινηματογράφου, ενεργός παράγων στον κινηματογραφικό χώρο δεν μπορεί να μένει αναξιοποίητος, ειδικά στην πατρίδα του. Αυτό είναι σοβαρό λάθος που δείχνει πολιτικό αμοραλισμό και έντονη ροπή προς τον μικροπολιτικό παραγοντισμό, όπως και τη διάθεση να μοιράζεται ο «κορβανάς» στους ημέτερους, μια πολιτική συμπεριφορά που μας έχει συνηθίσει τόσο η κυβέρνηση Μητσοτάκη όσο και οι ιθύνοντες του υπουργείου Πολιτισμού.
Η ζημιά που κάνουν στον ελληνικό κινηματογραφικό χώρο είναι ανυπολόγιστη. Η εικόνα που δείχνουν στον εκτός της Ελλάδας χώρο είναι μιας μίζερης επαρχίας που έχει ροπή στο να μοιράζει το δημόσιο χρήμα κατά το δοκούν μόνο. Η αναξιοπιστία στον ελληνικό κινηματογραφικό χώρο από τους κινηματογραφιστές, εκτός της Ελλάδας, είναι δεδομένη. Πόσο καιρό θα ανεχτούμε τέτοιες συμπεριφορές;
Βραβεία κινηματογράφου: Οι αντιδράσεις
Το καλό είναι ότι πολλά σωματεία του κινηματογράφου έχουν κριτικάρει δυσμενώς αυτή τη λογική, όσον αφορά στα Βραβεία της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Μόνο η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου έχει κρατήσει ουδέτερη στάση, αλλά αυτό δεν εκπλήσσει καθόλου αφού αυτή θέλει να έχει μερίδιο στα χρηματικά ποσά και, φυσικά, στις αποφάσεις, άρα δεν πρέπει να κοντράρει το «αφεντικό», τη Μενδώνη, αντίθετα θα πρέπει να είναι υποτελής στις πολιτικές του υπουργείου. Μέχρι τον Ιανουάριο 2027, ημέρα διεξαγωγής της τελετής, σίγουρα θα επανέλθουμε.
