49ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΔΡΑΜΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ
ΜΙΑ ΤΡΙΤΗ ΕΙΚΟΝΑ
49ο Φεστιβάλ Δράμας ελληνικές ταινίες: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης
Table Of Content
Βάζουμε ακόμα μια ψηφίδα στην εικόνα που σχηματίζεται και θα αφορά στο 49ο Φεστιβάλ Δράμας, σε όλα τα τμήματά του, ελληνικά και διεθνή. Έχουμε δει, μέχρι τώρα ταινίες που ήταν η αφορμή να ξεκινήσουμε τη συζήτηση που ξεπερνά τα όρια του κινηματογράφου και μπαίνει στο πεδίο της κοινωνίας.
49ο Φεστιβάλ Δράμας ελληνικές ταινίες: Οι σχέσεις
Η ταινία της Βίκυ Αναστασιάδου, «Wheel to live» (2026), Ελλάδα, 26΄, αναφέρεται σε ένα νεαρό άντρα που είναι σε κέντρο αποθεραπείας, μετά από ένα ατύχημα που είχε [Για περισσότερα στοιχεία για την ταινία δείτε εδώ]. Βλέπουμε να αναπτύσσεται έντονη σχέση με αυτόν που θα γίνουν φίλοι, όπου θα υπάρχει ανταγωνισμός, στο ποιος θα γίνει καλά πιο γρήγορα, και με τη θεραπεύτρια, όπου θα διακρίνουμε μια σχεδόν ερωτική σχέση. Αυτά θα του δώσουν δύναμη για να προσπαθήσει να ζήσει τη ζωή του, να βγει δυνατός και να αποδείξει, κυρίως στον εαυτό του, ότι τα καταφέρνει. Με ρυθμό που έχει φτιάξει το μοντάζ, αρθρώνει ικανοποιητικά τον λόγο της η ταινία.
Η Μελίνα Λουκανίδου θα φέρει στο 49ο Φεστιβάλ Δράμας την ταινία της «Επιφάνειες» (2026), Ελλάδα, 16΄, θα αναφερθεί στη σχέση ενός άντρα με μια γυναίκα [Για περισσότερα στοιχεία για τη σκηνοθέτρια δείτε εδώ]. Ο δεσμός τους δοκιμάζεται όταν στην παραλία, όπου κάνουν το πρώτο μπάνιο τους, θα έρθει μια γυναίκα που ξυπνά άσχημες μνήμες στη σύντροφο αυτής της σχέσης. Θέλει να φύγουν ενώ ο άντρας αρνείται. Αισθάνεται προδομένη, παίζουν το παιχνίδι, θάρρος-αλήθεια, χάνει και η ένταση κορυφώνεται. Ο λόγος της ταινίας είναι σχετικά απροσδιόριστος σε σημεία που τα έχουμε ανάγκη για να μπούμε στην ιστορία και να ταυτιστούμε. Εκεί η ταινία χάνει ένα μέρος της δύναμής της. Έχει όμως καλή φωτογραφία και αρκετά καλή χρήση των κοντινών πλάνων για να δείξει τα συναισθήματα.
49ο Φεστιβάλ Δράμας ελληνικές ταινίες: Οι συρράξεις
Το τραύμα του πολέμου της Τουρκίας με την Κύπρο, ο διχασμός αυτής της χώρας και η βία -και από τις δύο πλευρές- δεν έχει επουλωθεί 52 χρόνια μετά [Για περισσότερα στοιχεία για τον σκηνοθέτη δείτε εδώ]. Η ταινία «Γιασεμί και ρόδον» (2026), Ελλάδα-Κύπρος, 14΄, του Σπύρου Χαραλάμπους, βλέπει την συμφιλίωση ελληνοκύπριων και τουρκοκύπριων, στα πρόσωπα δύο μανάδων, η μία Ελληνίδα και η άλλη Τουρκάλα. Και οι δύο πενθούν. Και οι δύο δεν έχουν βρει τους νεκρούς της. Ποιος είναι ο μεγαλύτερος πόνος; Μια ερώτηση χωρίς νόημα που η ταινία δεν βάζει, αντίθετα βλέπει, σε αυτές τις γυναίκες, το θείο δράμα των επιζώντων αυτού του πολέμου.
Η ταινία «Μεγάλη Παρασκευή» (2026), Ελλάδα, 18΄, της Λουκίας Τζωρτζοπούλου, στο 49ο Φεστιβάλ Δράμας, ένα ανιμέισιον, αναφέρεται στα χρόνια της γερμανικής κατοχής [Για περισσότερα στοιχεία για την ταινία δείτε εδώ]. Ένα μικρό κορίτσι πιάνει φιλίες με έναν Έλληνα κρατούμενο, ενώ μαζεύει λουλούδια για τον επιτάφιο. Μία μέρα αργότερα θα δει ότι θα τον εκτελέσουν οι Γερμανοί. Η βία αποτυπώνεται στην παιδική ψυχή και εμείς διακρίνουμε το τραύμα που είναι το αναφερόμενο στο συλλογικό τραύμα που βασανίζει ακόμα τον ελληνικό λαό.
49ο Φεστιβάλ Δράμας ελληνικές ταινίες: Η πληγή
Η σύγχρονή μας ελληνική πραγματικότητα σατιρίζεται από τον Θάνο Τοκάκη με την ταινία «Το κατά Αλέκτορος» (2026), Ελλάδα, 29΄ [Για περισσότερα στοιχεία για την ταινία δείτε εδώ]. Εδώ έχουμε ένα μικρό δείγμα της κοινωνίας, ένα σχολείο που θέλει να είναι το καλύτερο στην Ελλάδα και ίσως στην Ευρώπη. Μια θεατρική παράσταση, όπου παίζουν τα παιδιά του σχολείου, αναφερόμενη στο θρησκευτικό δράμα του Χριστού, θα είναι η αφορμή για να καταγγελθεί η σύγχρονη τραγωδία της Ελλάδας. Ο δάσκαλος που θέλει όλα να είναι τέλεια, αλλά δεν τα καταφέρνει και βουτάει στην υστερία, ο απελθών διευθυντής που σώζει την κατάσταση και η νέα διευθύντρια, που δεν μπορεί να μιλήσει, αλλά βάζει τα πράγματα στη θέση τους, όλα δείχνουν την ουτοπία όπου ζούμε σε αυτό που το ονομάζει το καθεστώς Μητσοτάκη Ελλάδα 2.0. Όλα είναι ασύνδετα για να επιλέξει ο θεατής τι θα κρατήσει, όπως σε όλες τις σάτιρες, θα ήθελε ένα στοιχείο που θα μας έβαζε στη σύγχρονη ελληνική πολιτική σκηνή.
Αντίθετα, η ταινία «Μη με φας» (2026), Ελλάδα, 24΄, του Κωνσταντίνου Καλογρίδη, έχει στον πυρήνα της αφήγησής της ένα φάντασμα [Για περισσότερα στοιχεία για τον σκηνοθέτη δείτε εδώ]. Αυτό ταλαιπωρεί τους φαντάρους στη Λέσβο, τους δημιουργεί φοβίες, ανασύρει αυτά που θέλει ο καθένας να ξεχάσει και τον βασανίζουν, δείχνουν τον ένοχο του θανάτου του φαντάρου -ο οποίος επιστρέφει σαν φάντασμα-, άρα έχουμε μια συγκροτημένη εικόνα του ελληνικού στρατού που είναι η χαρτογράφηση της βίας, όπως υπάρχει στην κοινωνία. Στρωτή, με καλό ρυθμό, ικανοποιητική ανάλυση των χαρακτήρων, προβληματίζει τον θεατή του 49ο Φεστιβάλ Δράμας.
49ο Φεστιβάλ Δράμας ελληνικές ταινίες: Εντάσεις
Η Λευκή Δεριζιώτη θα κάνει το ανιμέισιον «Ζωή και κότα» (2025), Ελλάδα, 5΄, όπου μια ταριχευμένη κότα θέλει να πάρει την εκδίκησή της από την κυρία Κανάκη. Όλα αναστατώνονται και γίνεται χαμός. Θα κρατήσουμε το χιούμορ της ταινίας που είναι σχετικά καλό.
Την ψυχική ένταση θα δείξει η ταινία «Το κερί» (2026), Ελλάδα, 23΄, στο 49ο Φεστιβάλ Δράμας [Για περισσότερα στοιχεία για την σκηνοθέτρια δείτε εδώ]. Η Χρυσιάννα Παπαδάκη αφηγείται την ένταση που υπάρχει στον ψυχισμό της Εύας όταν βλέπει τη γυναίκα που τη στοίχειωσε ερωτικά στο παρελθόν. Θα την ακολουθήσει και θα μπει στο κέντρο αισθητικής, όπου δουλεύει. Σο κερί θα ξεκαθαρίσουν όλα. Η ταινία είναι αρκετά στιλιζαρισμένη, ξεκαθαρίζει τα θέματα, δεν δείχνει σε βάθος το τραύμα που ζει η Εύα.
«Μια κρυψώνα», η ταινία της Φλώρας Ηλία (2026), Ελλάδα, 19΄, εδράζει την αφήγησή της ανάμεσα στις εργασιακές σχέσεις, στη συμβίωση μάνας και κόρης, όπως και στο δύσκολο καλοκαίρι που θα περάσει το μικρό παιδί [Για περισσότερα στοιχεία για την ταινία δείτε εδώ]. Δεν δίνει περισσότερη προσοχή σε ένα από τα τρία θέματα, η αφήγηση επικεντρώνει σε όλα τα μέρη του λόγου και λίγο αποδυναμώνεται, αφού δεν στοχεύει κάπου. Όμως, προσέχει τις μικρές συμπεριφορές του παιδιού και της μάνας που θα είναι η άκρη του νήματος για να φτάσουμε στον πυρήνα της αφήγησης.
49ο Φεστιβάλ Δράμας ελληνικές ταινίες: Επίλογος
Ψάχνουμε να βρούμε την ταινία που θα μας «σημαδέψει». Το κυνήγι του θησαυρού για τον θεατή που εισπράττει εικόνες και θα κάνει στο τέλος τον απολογισμό. Το 49ο Φεστιβάλ Δράμας κρατά ένα επίπεδο που δεν μας διώχνει από το κινηματογραφικό πεδίο.
Είναι μια καλή χρονιά; Σε αυτό το ερώτημα θα απαντήσουν οι άλλες ταινίες του Εθνικού Διαγωνιστικού Τμήματος, στις οποίες θα αναφερθούμε στα επόμενα σημειώματά μας.
