ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

ΜΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΙΚΟΝΑ

49^ο Φεστιβάλ Δράμας ελληνικές ταινίες: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης

Συνεχίζουμε την προσπάθειά μας να δημιουργήσουμε εικόνες με εφαλτήριο τον κινηματογραφικό λόγο των ταινιών μικρού μήκους που έχουν προβληθεί στο 49ο Φεστιβάλ Δράμας. Ελπίζω ο αναγνώστης να φτιάξει, μετά την ανάγνωση τη δική του εικόνα και, φυσικά, να πάει να δει τις ταινίες όπου προβληθούν.

49^ο Φεστιβάλ Δράμας ελληνικές ταινίες: Ο πατέρας

Η Αλεξάνδρα Ντεληθέου, με την ταινία «Holterline» (2026), Ελλάδα, 20΄, θα αφηγηθεί τη ζωή της Αγγελικής, η οποία έχει χάσει τον πατέρα της και τώρα κάνει την εξέταση holter, φορώντας ένα μηχάνημα που μετράει την καρδιά για 24 ώρες [Περισσότερες πληροφορίες για την ταινία θα δείτε εδώ]. Η σκηνοθέτρια βρίσκει έναν τρόπο να μεταφράζει το ηλεκτρονικό σήμα σε συναίσθημα. Μπορεί αυτό να μην συμβαίνει στην πραγματικότητα σε μεγάλο βαθμό, αλλά, στην ιατρική, υπάρχει μια συνάφεια. Ο τρόπος που κινηματογραφεί είναι πηγαίνοντας αντίστροφα, από το τέλος προς την αρχή και μένοντας ή εστιάζοντας σε ένα σημείο. Εκεί ο ψυχισμός αναζητεί την πατρική φιγούρα και τη βρίσκει. Πρωτότυπη ιδέα και αρκετά γοητευτική.

Ο Ζακ Σιμχά είναι σκηνοθέτης με έδρα τη Θεσσαλονίκη. «Multi family garage sale» (2026), Ελλάδα, 28΄, η ταινία του, που τη χαρακτηρίζει πειραματική στη μυθοπλασία της, παρουσιάζεται στο 49ο Φεστιβάλ Δράμας [Περισσότερες πληροφορίες για την ταινία θα δείτε εδώ]. Ο πατέρας εδώ είναι προπονητής στο τένις. Η προσωπικότητά του κυριαρχεί στα παιδιά του. Τα επισκέπτεται όταν μπορεί αφού ζει στην επαρχία. Ο Γεράσιμος Γεννατάς είναι πολύ καλός στην ερμηνεία του πατέρα. Η ταινία δημιουργεί ένα δυστοπικό πεδίο που δεν ξεθολώνει μέχρι το τέλος.

Ένα πατέρα που είναι γλυκός και απότομος κάποιες φορές, συναισθήματα που αλλάζουν σε δευτερόλεπτα περιγράφει η ταινία της Αφροδίτης Ταυρή, στον «Ορίζοντα» (2026), Ελλάδα, 20΄ [Περισσότερες πληροφορίες για την ταινία θα δείτε εδώ]. Ο Χρήστος Πασσαλής είναι πολύ καλός στις εναλλαγές του χαρακτήρα και ο μικρός Σταυριανός Ξενουδάκης ακολουθεί με επιτυχία. Δύο άτομα σε ένα ιστιοπλοϊκό εκφέρουν λόγο και δείχνουν συμπεριφορές που είναι αγαπησιάρικες και ξαφνικά εχθρικές. Ο πατέρας καλεί το λιμενικό και εξαφανίζεται. Στο «γιατί» δεν έχουμε σαφή απάντηση, η ταινία αφήνει ανοιχτό το θέμα.

49^ο Φεστιβάλ Δράμας ελληνικές ταινίες: Οι εργασιακές σχέσεις

Η Ιωάννα Σκυλογιάννη, στην ταινία «Swift» (2026), Ελλάδα 23΄, περιγράφει μια βάρδια μιας υπαλλήλου σε ένα μπαρ, μια έξτρα εργασία [Περισσότερες πληροφορίες για την ταινία θα βρείτε εδώ]. Οι σχέσεις μεταξύ των εργαζομένων και του υπεύθυνου είναι τεταμένες. Ο άνθρωπος είναι στα όρια της κατάρρευσης, η λέξη μεσαίωνας ταιριάζει απόλυτα στις εργασιακές συνθήκες. Ο ρεαλισμός ξεχειλίζει από την ταινία, είναι όμως μπολιασμένος με το συναίσθημα που κάνει να κυριαρχεί ο τόνος της μυθοπλασίας σε μια ταινία που θα μπορούσε να ήταν ένα δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ. Η Κατερίνα Σκυλογιάννη είναι καταπληκτική στην ερμηνεία της, έχει τα κρεσέντο που χρειάζεται η μυθοπλασία για να ξεφύγει από το πραγματολογικό. Μια καλή ταινία που την κρατάμε και μας την πρόσφερε το 49ο Φεστιβάλ Δράμας.

Τον Γιάννη Καρπούζη τον θυμόμαστε από την ταινία «Μαγκνταλένα Χάουζεν: παγωμένος χρόνος» (2025) μια ταινία μυθοπλασίας που έχει τις δομές ενός ντοκιμαντέρ [Περισσότερα στοιχεία για τον σκηνοθέτη θα βρείτε εδώ]. Στην ταινία που έφερε, «Αρκάνσας» (2026), Ελλάδα, 28΄, περιγράφει το εργασιακό περιβάλλον που έρχεται ως τραυματική ανάμνηση σε μια κοπέλα που είναι βοηθός λογιστή σε ένα μαρμαράδικο. Ο εργοδότης της κάνει δώρο μια κράτηση στο κέντρο Αρκάνσας για να δει τον αγαπημένο της τραγουδιστή. Αυτός δεν εμφανίζεται και οι μνήμες έρχονται ως τραύμα. Αποδίδεται αρκετά καλά το κλίμα στα κέντρα της νύχτας, η Ελεάνα Καυκαλά είναι πολύ καλή στην ερμηνεία της υπαλλήλου, δίπλα της ο Βασίλης Μπισμπίκης και ο Αργύρης Μπακιρτζής φτιάχνουν μια εικόνα της Ελλάδας που πληγώνει.

49^ο Φεστιβάλ Δράμας ελληνικές ταινίες: Γυναικεία δίδυμα

Δύο αδελφές, με σχετικά μεγάλη διαφορά ηλικίας, στην ταινία «Sisters» (2026), Ελλάδα, 17΄, της Μαριάννας Μποζαντζόγλου, πρωταγωνιστούν στην ιστορία που περιγράφει την επίσκεψή τους στο νοσοκομείο όπου νοσηλεύεται ο πατέρας τους [Περισσότερες πληροφορίες για τη σκηνοθέτρια θα βρείτε εδώ]. Η διαδρομή είναι επεισοδιακή, η μεγαλύτερη πότε καλοπιάνει πότε φοβερίζει τη μικρότερη, για να φτάσουν με ασφάλεια στον προορισμό τους. Το μικρότερο κορίτσι προοδευτικά καταλαβαίνει τη σοβαρότητα της κατάστασης. Ο πατέρας τους θα γίνει καλά; Είναι η κατάσταση του πολύ σοβαρή; Κινδυνεύει να πεθάνει; Ή έχει πεθάνει; Η σκηνοθέτρια δεν απαντά ευφυώς για να μας δώσει τη σκυτάλη να συνεχίσουμε εμείς την αφήγηση μετά τη θέαση στο 49ο Φεστιβάλ Δράμας.

Η Μαρία Χατζάκου θα φέρει την ταινία «Starflyer» (2026), Ελλάδα, 18΄ [Περισσότερα στοιχεία για τη σκηνοθέτρια θα βρείτε εδώ]. Εδώ η Νίκη έχει ζήσει μια περιπέτεια της υγείας της. Συναντά την μυστηριώδη Aurora, την Αυγή, αν θέλαμε να μεταφράσουμε το όνομά της. Την προσκαλεί και προκαλεί να παίξουν σε ένα μεγάλο και ιδιαίτερο λουναπάρκ, το Starflyer, αυτή φοβάται, μετά γοητεύεται. Μήπως η Aurora είναι βαμπίρ; Ένα ζευγάρι που κάνει έρωτα σε ένα αυτοκίνητο θα είναι τα θύματά τους. Γεμάτες αίματα στο στόμα θα νιώσουν καλύτερα. Μια ιστορία παράξενη που μοιάζει πολύ με αμερικάνικες παραγωγές, δεν έχει μέσα της το αίτιο για όλα αυτά.

49^ο Φεστιβάλ Δράμας ελληνικές ταινίες: Το δυστοπικό

Ο Βασίλης Καλέμος σκηνοθετεί την ταινία «Unleaded wasteland» (2026), Ελλάδα, 6΄ [Περισσότερα στοιχεία για τον σκηνοθέτη θα βρείτε εδώ]. Εδώ ένας άντρας ζει σε μια χώρα που φαίνεται ότι έχει περάσει τη δοκιμασία της αποκάλυψης. Είναι μόνος του, σταματά το αυτοκίνητό του, ψάχνει να βρει βενζίνη, σε μια έρημη χώρα. Υπάρχει ένα μπιτόνι που το διεκδικεί από ένα παραμορφωμένο άνθρωπο. Είναι και οι δύο οπλισμένοι. Καταλήγουν να αγκαλιαστούν και να φιληθούν στο στόμα. Θα συνταξιδέψουν, μάλλον. Μια υπόθεση που δεν έχει τις καλύτερες συνδέσεις, αλλά δημιουργεί το κλίμα της δυστοπίας.

Η Ιωάννα Διγενάκη θα φέρει στο 49ο Φεστιβάλ Δράμας την ταινία «Η έρημος» (2025), Ελλάδα, 14΄ [Περισσότερα στοιχεία για την ταινία θα βρείτε εδώ]. Καλοκαίρι στην Αθήνα και όλα έχουν παραλύσει. Άνθρωποι και τοπίο. Το νερό είναι δυσεύρετο. Η Κλέα Διαμαντή ερμηνεύει εξαιρετικά την κοπέλα που τα έχει χαμένα, αλλά δεν πολυνιάζεται. Αφήνεται στη ζέστη, στην καυτή Αθήνα και στις παράξενες παρέες της, το σώμα της όμως την πηγαίνει σε μια έρημο όπου θα βρει ένα σκυλάκι. Η έρημος είναι το τοπίο, μήπως όμως είναι και ο ψυχισμός αυτής της γυναίκας; Τότε η ταινία φτιάχνει μια μεταφορική εικόνα που έχει ενδιαφέρον.

49^ο Φεστιβάλ Δράμας ελληνικές ταινίες: Επίλογος

Σας προσφέραμε ταινίες διαφορετικών αφηγήσεων. Δουλειές σκηνοθετών που, ευτυχώς, δεν μας δίνουν την ίδια τροφή. Μια ποικιλία στο ουζερί Δράμα που επιμένει να δείχνει τη δουλειά των νέων σκηνοθετών και να τους συστήνει στο κοινό της ταινίας μικρού μήκους.

Ένα ερώτημα θα θέσουμε, αλλά δεν θα το απαντήσουμε, θα το αφήσουμε να πλανιέται μέχρι να σας προσφέρουμε τον απολογισμό του Φεστιβάλ, στο τελευταίο κείμενο μας: Ποια θα είναι η συνέχεια αυτών των σκηνοθετών, πολύ ή λίγο πετυχημένων;

Το 49ο Φεστιβάλ Δράμας

Φεστιβάλ Δράμας