49ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΔΡΑΜΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ
ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΕΙΚΟΝΑ
49ο Φεστιβάλ Δράμας ελληνικές ταινίες: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης
Table Of Content
Έχουμε δει τις πρώτες ελληνικές ταινίες που προβλήθηκαν στο 49ο Φεστιβάλ Δράμας, στο εθνικό διαγωνιστικό τμήμα. Έχουμε τη δυνατότητα πλέον να σχηματίσουμε μια πρώτη εικόνα του ελληνικού τμήματος του Φεστιβάλ. Επαναλαμβάνουμε ότι είναι ανέφικτο να συγκρίνουμε το επίπεδο του ελληνικού τμήματος με αυτό του διεθνούς γιατί το δεύτερο έχει σχηματιστεί από επιλογή δεκάδων ταινιών που υποβλήθηκαν στην προκριματική επιτροπή του Φεστιβάλ.
49ο Φεστιβάλ Δράμας ελληνικές ταινίες: Ο αποκλεισμός
Η Κάρμεν Μπάλτσαρ είναι συγγραφέας, σκηνοθέτης και καλλιτέχνης του ευρύτερου χώρου. Στην καλλιτεχνική της δραστηριότητα γίνεται διερεύνηση των πολιτισμικών αξιών και του μεταφυσικού. Στην ταινία της «All the love in my body» (2026), μυθοπλασία, 14΄, Ελλάδα-Φινλανδία, υπάρχει αυτός ο στοχασμός [Περισσότερα για την ταινία εδώ). Τα δύο κορίτσια Ρομά συνεργάζονται με έναν μετανάστη από την Αφρική, μάλλον, για να πουλήσουν μικρά δώρα σε μια παραλία. Η περιπλάνησή τους είναι και μια εγγραφή του βλέμματος και της θεώρησης που εστιάζει στο σώμα και στην προσωπικότητα του ατόμου που ανήκει στο περιθώριο. Βλέπουμε μόνο το ένα κορίτσι, το άλλο συμμετέχει στην εικόνα μόνο με τη φωνή της, όπως η μητέρα τους, αντίθετα οι φωνές και τα σώματα των λουόμενων είναι ορατά, έτσι διαχωρίζεται το κυρίως σώμα της κοινωνίας από το περιθώριο, με ένα πολύ απλό κινηματογραφικό τρόπο. Χρειαζόταν όμως κάποια ακόμα στοιχεία, του συμβολικού στο χώρο για να δυναμώσει το αφηγηματικό φορτίο της.
Δύο άτομα που πάσχουν από αυτισμό, το αγόρι, και σύνδρομο Τουρέτ, το κορίτσι, θα βρεθούν κοντά, θα συνδεθούν και, μαζί, θα προσπαθήσουν να σπάσουν την περιθωριοποίηση. Η ταινία του Μιχάλη Κίμωνα της Ρωξάνης Κριμίζη, (2025), [Περισσότερα για τον Μιχάλη Κίμωνα εδώ] μυθοπλασία, Ελλάδα, 32΄, συμμετέχει στο 49ο Φεστιβάλ Δράμας, βλέπουμε αυτούς τους δύο ανθρώπους να προσπαθούν να φτιάξουν σχέσεις, να συμπεριφέρονται με τη μεγαλύτερη δυνατή αξιοπρέπεια, να ενεργοποιούνται στην ελληνική κοινωνία, όμως να είναι αόρατοι. Όμορφος είναι ο συμβολισμός του κοινωνικού, όπου μπορούν να ενταχθούν για να αναπτύξουν την ταυτότητά τους, στο σώμα ενός εξωγήινου. Ο εξωγήινος είναι το ουτοπικό μιας δίκαιης κοινωνίας που τους οδηγεί στη θάλασσα, ως μια επιστροφή στη μήτρα, άρα στην πολυποθούμενη ασφάλεια.
49ο Φεστιβάλ Δράμας ελληνικές ταινίες: Το κράτος τιμωρός
«Art is missing» (2026), ανιμέισιον, μυθοπλασία, 7΄, η ταινία του Τζωρτζ Κόντου βάζει επί τάπητος το θέμα της αποδόμησης του πολιτισμού [Περισσότερα για τον σκηνοθέτη εδώ] . Στην πραγματικότητα το έχουμε δει στις αποφάσεις της λεγόμενης υπουργού Πολιτισμού, της Μενδώνη. Εδώ βλέπουμε ένα μουσείο να αποδομείται για να γίνει ένα μικρό καζίνο. Οι άνθρωποι δεν αντιδρούν, τα εκθέματα αναλαμβάνουν δράση και αμύνονται. Αυτή η φουτουριστική αφήγηση μεταφράζει τον πολιτικό λόγο και τον αναδομεί σε μία σάτιρα που έχει πολιτικό λόγο, ο οποίος δυστυχώς δεν προεκτείνεται με περισσότερη αφηγηματική πυκνότητα στο πραγματολογικό για να αναταράξει εμφανώς τα λιμνάζοντα ύδατα και για τους αδιάφορους πολίτες.
Στην ταινία της Αναστασίας Γκίβαλου, «Αδέσποτοι» (2026), Ελλάδα, μυθοπλασία 20΄, πρωταγωνιστούν αυτοί που είναι στο πολιτικό περιθώριο της ελληνικής κοινωνίας [Περισσότερα για την σκηνοθέτρια εδώ]. Ο Ορέστης και οι σύντροφοί του είναι αντιρρησίες συνείδησης. Δεν θέλουν να στρατευθούν. Ο Ορέστης όμως κινδυνεύει να χάσει το πατρικό του σπίτι από τα πρόστιμα που του έχουν επιβληθεί. Αποφασίζει να το παίξει ψυχικά άρρωστος. Αυτή η απόφασή του είναι αρκετή για να επέλθει η ρήξη με την πολιτική ομάδα στην οποία συμμετέχει. Αυτή τη ρήξη, την αντοχή στον πολιτικό αγώνα διαπραγματεύεται η ταινία. Το αφηγηματικό διάνυσμα δεν οριοθετείται με μεγαλύτερη ακρίβεια με αποτέλεσμα να χάνεται η δύναμη του πολιτικού του λόγου.
49ο Φεστιβάλ Δράμας ελληνικές ταινίες: Ο επίλογος
Σκιαγραφήσαμε κάποιες γραμμές του ορίζοντα των ελληνικών ταινιών του εθνικού διαγωνιστικού τμήματος. Έχουμε ακόμα να εξερευνήσουμε ένα μεγάλο πεδίο, άρα αυτή η εικόνα είναι ένα μικρό κομμάτι αυτού που λέμε ελληνική κινηματογραφική παραγωγή. Προσπαθούμε να κάνουμε μια άτυπη ομαδοποίηση, για να γίνει πιο εύκολα η ανάγνωση του κειμένου.
Ο αναγνώστης ας κρατήσει αυτό το μικρό κομμάτι, θα προσθέσει και τα άλλα που θα προσφέρουμε για να συνθέσει μια μεγάλη εικόνα που θα είναι η κινηματογραφική παραγωγή το φεστιβαλικό έτος 2026, όπως την προτείνουμε. Με αυτό τον τρόπο μπορεί να κάνει τη διαχρονική μελέτη του στον ελληνικό κινηματογράφο.
