Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΤΟΥ ΦΡΟΙΝΤ
ΤΑΙΝΙΕΣ
FREUD’S LAST SESSION
Η τελευταία συνεδρία του Φρόιντ: γράφει ο Κώστας Πετρόπουλος
Table Of Content
Οι σπουδαίοι ηθοποιοί δεν αποσύρονται πραγματικά. Απλώς ξαναγεννιούνται ξανά και ξανά και ξανά. Έτσι συμβαίνει και με τον 86χρονο Άντονι Χόπκινς, έναν ατρόμητα ταλαντούχο κύριο που θα μπορούσε πολύ εύκολα να αποσυρθεί και να αναπαυθεί στις δεκαετίες των κινηματογραφικών του δαφνών.
Η τελευταία συνεδρία του Φρόιντ: Η ταινία
Κι όμως, εδώ είναι ξανά, αρνούμενος κατηγορηματικά να το κάνει, στην κατά διαστήματα απογοητευτική αλλά σχεδόν πάντα συναρπαστική ταινία του σκηνοθέτη Μάθιου Μπράουν, «Η τελευταία συνεδρία του Φρόιντ». Ο Χόπκινς είναι ο Φρόιντ, ζώντας με τον καρκίνο της γνάθου που προέκυψε από τη δια βίου συνήθειά του στο πούρο. Η ταινία τοποθετείται στις 3 Σεπτεμβρίου 1939, την ημέρα που η Μεγάλη Βρετανία κήρυξε πόλεμο στη ναζιστική Γερμανία μετά την εισβολή της στην Πολωνία.
Υπάρχει μια ατμόσφαιρα συναγερμού και έντασης, αν και ίσως όχι τόσο έντονη σε ορισμένες στιγμές, κάτι που λειτουργεί εις βάρος της ταινίας. Είναι γνωστό -και αυτό είναι αληθινό- ότι ο Φρόιντ συναντήθηκε με έναν καθηγητή της Οξφόρδης, λίγες μόλις εβδομάδες πριν από τον θάνατό του. Δεν υπάρχουν όμως στοιχεία που να υποδηλώνουν ότι αυτός ο καθηγητής ήταν πράγματι ο Κ. Σ. Λιούις, αν και η ιδέα είναι από μόνη της συναρπαστική: ο Φρόιντ, δηλωμένος και παθιασμένος άθεος, να συνομιλεί ζωηρά με τον πρώην άθεο που έγινε χριστιανός απολογητής, Λιούις, λίγες εβδομάδες πριν από τον θάνατό του.
Η τελευταία συνεδρία του Φρόιντ: Το στήσιμο
Είναι ένα ενδιαφέρον στήσιμο, αν και όχι ιδιαίτερα δραματικό. Δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος για αυτή τη συνάντηση και το «Η τελευταία συνεδρία του Φρόιντ» δεν δημιουργεί ποτέ πραγματικά έναν. Βασισμένο σε ένα θεατρικό έργο του 2009 από τον Μαρκ Σεν Ζερμέν, ο οποίος συνυπογράφει εδώ με τον σκηνοθέτη Μάθιου Μπράουν, το «Η τελευταία συνεδρία του Φρόιντ» δεν έχει τόσο έναν κινητήριο σκοπό όσο μια συναρπαστική και συχνά αρκετά ενδιαφέρουσα ιδέα.
Αν είχα ποτέ συναντήσει τον Φρόιντ, μου αρέσει να πιστεύω ότι θα έμοιαζε πολύ με τον Χόπκινς εδώ. Ξέρεις ότι ένας ηθοποιός είναι σπουδαίος όταν σε κάνει να πιστεύεις στην παρουσία του ακόμη κι όταν δεν υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος πίσω από αυτήν. Ο επικείμενος πόλεμος είναι η μόνη αίσθηση επείγοντος εδώ, αν και αυτό προσθέτει περισσότερο μια αίσθηση διανοητικού σουρεαλισμού στη συνάντηση παρά πραγματική ένταση. Σε μια ομιλία του Νέβιλ Τσάμπερλεν και τους περιοδικούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς, αυτοί οι δύο διανοητικοί γίγαντες έχουν μια σχεδόν κανονική συζήτηση μεταξύ ακαδημαϊκών.
Η τελευταία συνεδρία του Φρόιντ: Η αίγλη
«Η τελευταία συνεδρία του Φρόιντ» βρίσκεται στο καλύτερό της όταν δεν υπάρχουν περισπασμοί. Ο Χόπκινς είναι, φυσικά, ο βετεράνος, κοντά πλέον στον θάνατο και το γνωρίζει. Πενθεί απώλειες από πολύ παλιά και φαίνεται να επεξεργάζεται και ταυτόχρονα να δικαιολογεί τη ζωή σε όλο της το εύρος. Είναι βέβαιος για τον τρόπο σκέψης του, εν μέρει από παραίτηση και εν μέρει από διανοητική δύναμη. Αυτή είναι, αν θέλετε, η τελευταία του συνεδρία.
Στην πραγματικότητα, ο Φρόιντ πέθανε στις 23 Σεπτεμβρίου 1939. Ο Χόπκινς είναι δύο φορές βραβευμένος με Όσκαρ και αυτό φαίνεται εδώ. Θα ξαναέβλεπα το «Η τελευταία συνεδρία του Φρόιντ» μόνο και μόνο για τη χαρά να παρακολουθώ τον Χόπκινς, ακόμη στην κορυφή του, να μοιάζει ανίκανος να ξεφύγει από το τεράστιο ταλέντο που κουβαλά σε όλη του τη ζωή. Ο Φρόιντ του Χόπκινς παίζει εδώ, αν και όχι κακόβουλα.
Η τελευταία συνεδρία του Φρόιντ: Η διαδικασία
Υπάρχει μια ακαδημαϊκή περιέργεια που είναι ταυτόχρονα και προσωπική, μια αίσθηση περιπλάνησης στο τέλος της ζωής που αναγνωρίζει τη διανοητική δύναμη του Λιούις αλλά και είναι πρόθυμη να την αμφισβητήσει με σεβασμό. Η ερμηνεία του Γκουντ ως Λιούις είναι πιο ευθύγραμμη εδώ. Πλέον, είναι ένας άνθρωπος της πίστης και άνετος με αυτό. Σέβεται ξεκάθαρα τον Φρόιντ, αν και κάπως επιφυλακτικά. Δεν συμφωνεί μαζί του, φυσικά, αλλά δεν βρίσκεται εδώ για να τον μεταστρέψει. Δεν φαίνεται να υπάρχει κάποια ατζέντα ανάμεσα στους δύο άντρες.
Υπάρχουν, φυσικά, και δευτερεύουσες ερμηνείες, αλλά το «Η τελευταία συνεδρία του Φρόιντ» ζωντανεύει πραγματικά όταν ο φακός επικεντρώνεται κυρίως σε αυτούς τους δύο εξαιρετικούς άντρες, είτε αυτή η συζήτηση συνέβη ποτέ είτε όχι. Το «Η τελευταία συνεδρία του Φρόιντ» είναι μια ταινία για όσους απολαμβάνουν την υποκριτική στην καλύτερη μορφή της.
Η τελευταία συνεδρία του Φρόιντ: Οι ηθοποιοί
Η ίδια η ταινία δεν φτάνει ποτέ πραγματικά στο ύψος των ερμηνειών της. Το σενάριο, παρότι κατά κύριο λόγο ενδιαφέρον, δεν δικαιολογεί ποτέ πλήρως την ύπαρξή του πέρα από το ότι προσφέρει την ευκαιρία σε δύο χαρισματικούς ηθοποιούς να δείξουν τι είναι πραγματικά η υποκριτική και πώς οι αληθινά σπουδαίοι ηθοποιοί μπορούν να δώσουν νόημα ακόμη και σε υλικό μεσαίας κατηγορίας.
Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΤΟΥ ΦΡΟΙΝΤ
(FREUD’S LAST SESSION)
Σκηνοθεσία: Matt Brown
Σενάριο: Matt Brown, Matt Brown (θεατρικό έργο), Armand M. Nicholi Jr.
Φωτογραφία: Ben Smithard
Μοντάζ: Paul Tothill
Μουσική: Coby Brown
Ήχος: Roisin King, Sean Melia, Conor O’Toole
Σκηνικά: John Neligan, Claudia Parker
Κοστούμια: Eimer Ní Mhaoldomhnaigh
Παραγωγοί: Matt Brown, Alan Greisman, Huw Penallt Jones, Hannah Leader, Tristan Lynch, Rick Nicita, Robert Stillman, Meg Thomson
Ηθοποιοί: Anthony Hopkins (Σίγκμουντ Φρόιντ), Matthew Goode (Κ. Σ. Λιούις), Liv Lisa Fries (Άννα Φρόιντ), Jodi Balfour (Ντόροθι Μπάρλιγχάμ), Jeremy Northam (Έρνεστ Τζόουνς), Orla Brady (Τζάνι Μουρ), George Andrew-Clarke (Πάντι Μουρ), Rhys Mannion (Κ. Σ. Λιούις, 19 ετών)
Χώρα παραγωγής: Ιρλανδία, Αγγλία, ΗΠΑ
Έτος παραγωγής: 2023
Είδος: ψυχολογική τραγωδία
Γλώσσα: αγγλικά, γερμανικά, εβραϊκά
Χρώμα: έγχρωμη
Διάρκεια: 110΄
Εταιρεία διανομής: Σπέντζος Film
Ημερομηνία εξόδου στις αίθουσες: 23/4/2026
Για περισσότερες πληροφορίες για τους συντελεστές και τα τεχνικά χαρακτηριστικά της ταινίας δείτε εδώ.
Διαβάστε τη συνέντευξη του σκηνοθέτη της ταινίας
Διαβάστε τα ρεπορτάζ του κινηματογράφου που έχουμε δημοσιεύσει
