ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ

BITTER CHRISTMAS

AMARGA NAVIDAD

Πικρές γιορτές: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης

Δύο ιστορίες διαδραματίζονται παράλληλα. Η μία είναι αληθινή, η άλλη της φαντασίας. Η πρώτη διαδραματίζεται στο σήμερα, το 2026, με τον Ραούλ να πασχίζει να γράψει το νέο του σενάριο που λαμβάνει χώρα το 2004. Στην ιστορία του 2004 η Έλσα, μια σκηνοθέτης cult ταινιών, πάσχει από ημικρανίες καθώς προσπαθεί να γράψει το νέο της σενάριο. Και οι δύο έχουν δίπλα τους συντρόφους τους. Ο Ραούλ τον αφοσιωμένο Σάντι και η Έλσα τον Μπονιφάτσιο, πυροσβέστη και στρίπερ. Και οι δύο κοιτάζουν τον κόσμο γύρω τους, τους ανθρώπους που αγαπούν και φροντίζουν, κυρίως τις ιστορίες των άλλων σαν πιθανές υποπλοκές μιας τελικά αυτομυθοπλασίας. Η απώλεια, τελικά, είναι εκεί πανταχού παρούσα.

Πικρές γιορτές: Η απώλεια

Η ταινία ξεκινά με την Έλσα να πηγαίνει στο νοσοκομείο για να ανακουφιστεί από τις ημικρανίες της. Ο Μπο ή Μπονιφάτσιο είναι εκεί μαζί της. Θυμάται πως τον γνώρισε. Διαλέγει ένα δωμάτιο όπου είχε κάνει ένα γύρισμα, στο οποίο η γυναίκα έζησε, ενώ στο άλλο πέθανε δεν είναι προληπτική αλλά… Κάπως έτσι μελοδραματικά ξεκινά ο Αλμοδόβαρ. Δεν είναι η πρώτη φορά. Το «Όλα για τη μητέρα μου» (1999) ήταν η πρώτη του μελοδραματική ταινία και ήταν υπέροχη. Αν πάμε λίγο πιο πίσω, στο «Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης» (1988), θα βρούμε τα στοιχεία της υστερίας που μας γοήτευσαν. Σε αυτή την ταινία υπάρχουν στοιχεία από τις δύο προηγούμενες, σε ένα νέο περιεχόμενο.

Αυτό που παρατηρούμε σε αυτή την τελευταία ταινία του Πέδρο Αλμοδόβαρ είναι η απώλεια. Το στοιχείο που τονίζεται και βρίσκεται σε όλες τις ιστορίες που η ταινία περιγράφει. Ας δούμε λίγο πιο αναλυτικά πως η απώλεια βρίσκεται στον πυρήνα της αφήγησης.

Πικρές γιορτές: Οι εκφάνσεις της

Η πρώτη απώλεια. Η Έλσα έχει χάσει τη μητέρα της. Δουλεύει και δεν μπορεί να την πενθήσει όπως θα ήθελε. Είναι μια κακή κόρη ή όχι; Αυτό το ερώτημα τριγυρνά στο μυαλό της. Και γυρίζει εμμονικά, τη βασανίζει και την πονά ιδίως στο κεφάλι. Με την ψυχίατρο προσπαθεί να το λύσει σε μια ψυχαναλυτική συνεδρία. Η δεύτερη απώλεια. Η Πατρίσια διαπιστώνει ότι ο άντρας της την απατά, βλέπει να χάνεται η εμπιστοσύνη και ο κόσμος της καταρρέει. Παλεύει να τον κρατήσει, όχι μόνο για χάρη του παιδιού της, αλλά και για τη δική της ψυχική ασφάλεια.

Η τρίτη απώλεια. Η Ναταλία έχει χάσει το παιδί της σε ένα αυτοκινητικό δυστύχημα. Αυτό τη βασανίζει, πάει να μείνει με τη μάνα της, σε ένα χωριό, την καλεί η Έλσα στο εξοχικό της, σε ένα εστιατόριο βλέπει ένα παιδάκι, προσπαθεί να αυτοκτονήσει. Η Έλσα προσπαθεί να τη βοηθήσει. Η τέταρτη απώλεια. Ο Ραούλ είναι αυτός που έχει σχεδιάσει όλες αυτές τις ιστορίες. Έχει «κλέψει» στιγμές από τις ιστορίες των άλλων και τις έχει βάλει στο σενάριό του. Αυτό εξοργίζει τη Μόνικα, που ήταν συνεργάτης του, και τον απορρίπτει, ο εραστής του, ο Σάντι, παίρνει το μέρος της. Ο Ραούλ βλέπει όλα να χάνονται και βλέπει την πραγματικότητα κατάματα.

Πικρές γιορτές: Η υστερία

Σε όλες τις περιπτώσεις το υστερικό φουντώνει. Όλοι οι χαρακτήρες οδεύουν στην ψύχωση και βρίσκουν καταφύγιο εκεί. Οι τρεις πρώτες περιπτώσεις είναι επινοήσεις του Ραούλ, για το σενάριό του. Έχουν τις ρίζες τους σε πραγματικά γεγονότα, άρα δεν είναι ξεκομμένες από την πραγματικότητα. Η Μόνικα δεν θέλει να ξεχωρίσει το μυθοπλαστικό από το πραγματολογικό. Αισθάνεται προδομένη. Η απειλή της, να απορρίψει τον Ραούλ, δείχνει σε αυτόν ένα άλλο πρόσωπο από αυτή που συνεργαζόταν για 20 χρόνια. Του αποκαλύπτει όμως την αλήθεια: το θέμα του είναι η Μόνικα και όχι αυτά που έχει γράψει. Ξεκινά, λοιπόν, την ιστορία από την αρχή. Το ερώτημα του Σάντι είναι κατά πόσο θα είναι και αυτός μέσα σε αυτή την ιστορία.

Η Μόνικα παραμένει Έλσα. Θα είναι πικρή ή κάτι άλλο. Αποφασίζει να γίνει η γλυκιά Έλσα, μετατρέπει τον τίτλο του σεναρίου. Το γράφει από την αρχή. Εκεί η ταινία τελειώνει. Ο Αλμοδόβαρ αφήνει τον θεατή να φτιάξει το δικό του σενάριο. Αυτός έχει γράψει το σενάριο αυτής της ταινίας και, πολύ όμορφα, έχει «μπερδέψει» τις σκηνές που ανήκουν στο σενάριο του Ραούλ με τις πραγματικές ιστορίες. Στο τέλος τα δένει όλα, τα προσφέρει στον θεατή, ο οποίος έχει πλέον ένα άλλο στιλ αλμοδοβαρικό, το οποίο έχει στοιχεία από προηγούμενες ταινίες του.

Πικρές γιορτές: Η συνδημιουργία

Κάπου, πίσω από την οθόνη, θα μπορούσαμε να δούμε τον Πέδρο Αλμοδόβαρ να μειδιά. «Τους μπέρδεψα, αλλά τους την έφερα, στο τέλος τους ξεμπέρδεψα και τους προσέφερα μια άλλη ταινία, κάτι δικό μου και καινούργιο.», φαίνεται να σκέφτεται. Και του αρέσει, όχι το να μας βασανίζει, αλλά να μας παροτρύνει να συνδημιουργήσουμε μια έκφανση του πραγματικού, τη δικιά μας πραγματικότητα, ο θεατής να μπει μέσα στον κινηματογράφο, με αφορμή μια ταινία που μιλά για τον κινηματογράφο, είναι κινηματογράφος, ίσως είναι και λίγο Αλμοδόβαρ, ίσως είναι και λίγο εμείς. Και εδώ βρίσκεται η μαγεία. Αφεθείτε σε αυτή, έτσι απλά.

Οι ηθοποιοί παίζουν όλοι καταπληκτικά. Είναι οι χαρακτήρες χωρίς να υπερβάλλουν στο ελάχιστο. Φτιάχνουν τη μεγάλη εικόνα που είναι η κοινωνία μας, με τρόπο γοητευτικό. Το μοντάζ συνθέτει τις ιστορίες σε μία, κρατώντας καλό ρυθμό για να μη χαθεί, σε καμιά στιγμή, το ενδιαφέρον του θεατή. Η μουσική τονίζει τα συναισθήματα και δημιουργεί τον υπερτόνο μόνο εκεί που χρειάζεται. Η αλμοδοβαρική σκηνοθεσία και το σενάριο κερδίζουν τον θεατή και τον «αιχμαλωτίζουν» σε έναν κόσμο που θα γίνει, στο τέλος, δικός του. Ο κινηματογράφος ξαναβρίσκει τον μαγικό του κόσμο.

ΠΙΚΡΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ

(BITTER CHRISTMAS

AMARGA NAVIDAD)

Σκηνοθεσία: Pedro Almodóvar

Σενάριο: Pedro Almodóvar

Ηθοποιοί: Bárbara Lennie (Έλσα), Leonardo Sbaraglia (Ραούλ Ροσέτι), Aitana Sánchez-Gijón (Μόνικα), Victoria Luengo (Πατρίσια), Patrick Criado (Μπονιφάσιο), Milena Smit (Ναταλία), Quim Gutiérrez (Σάντι), Carmen Machi (Δρ. Γκαρσία), Rossy de Palma (Γκαμπριέλα)

Φωτογραφία: Pau Esteve Birba

Μοντάζ: Teresa Font

Μουσική: Alberto Iglesias

Ήχος: Sergio Bürmann, Marc Orts

Σχεδιασμός ήχου: Laia Picón

Καλλιτεχνική διεύθυνση: Isabel Peinado

Κοστούμια: Paco Delgado

Παραγωγοί: Agustín Almodóvar

Χώρα παραγωγής: Ισπανία

Έτος παραγωγής: 2026

Γλώσσα: ισπανικά

Είδος: τραζεντί

Διάρκεια: 111΄

Εταιρεία διανομής: Cinobo

Ημερομηνία εξόδου στις αίθουσες: 4/6/2026

Για περισσότερες πληροφορίες για τους συντελεστές και τα τεχνικά χαρακτηριστικά δείτε εδώ.

 

Διαβάστε τις κριτικές ταινιών που έχουμε δημοσιεύσει

Ένας ποιητής

Οι Κρίστοφερ

Αρκουδότρυπα

Διαβάστε τις κριτικές των μελών της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου