ΟΙ ΚΡΙΣΤΟΦΕΡ

1 Ιουνίου, 2026 5 Λεπτά ανάγνωσης

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ

THE CHRISTOPHERS

Οι Κρίστοφερ: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης

Table Of Content

THE CHRISTOPHERS
Οι Κρίστοφερ: Το δοκίμιο
Οι Κρίστοφερ: Τα δομικά στοιχεία
Οι Κρίστοφερ: Η αναδημιουργία
Οι Κρίστοφερ: Η κάθαρση
Οι Κρίστοφερ: Οι ποιότητες
ΟΙ ΚΡΙΣΤΟΦΕΡ
(THE CHRISTOPHERS)

Η Λόρι Μπάτλερ είναι εικαστική καλλιτέχνης και αναλυτής της τέχνης. Θα προσληφθεί από τα παιδιά του Τζούλιαν Σκλαρ για να τελειώσει κάποια έργα του, έτσι ώστε να πουληθούν ακριβά όταν αυτός πεθάνει. Η υπόθεση όμως παίρνει άλλη τροπή όταν γνωρίζεται με τον καλλιτέχνη και έχουν μια παράξενη συνεργασία.

Οι Κρίστοφερ: Το δοκίμιο

Αυτή η ταινία του Στίβεν Σόντερμπεργκ έρχεται να προστεθεί στη φιλμογραφία του, κάπως παράταιρα, σχετικά με τις άλλες δημιουργίες του. Μια ταινία δοκίμιο ανάμεσα σε ταινίες μυστηρίου και δράσης, φαινομενικά, είναι μια μικρή έκπληξη. Αν δούμε προσεχτικά τις ταινίες του, τότε θα ανακαλύψουμε ότι η θεωρητική αναζήτηση ποτέ δεν έλειψε από τη θεματολογία των ταινιών του. Πάντοτε, στην αφήγηση, ελλοχεύουν στοιχεία που σε οδηγούν να σκεφτείς αυτό το «κάτι περισσότερο», αυτό που κάνει τις ταινίες του σκηνοθέτη να ξεχωρίζουν και να μπορείς να τις δεις με άλλη ματιά μετά από κάποιο χρονικό διάστημα.

Σε ποιον ανήκει ένα έργο τέχνης; Στον δημιουργό του ή στο κοινό; Ένα ερώτημα που υπάρχει από την αρχή μέχρι το τέλος της ταινίας, είναι, όμως, δύσκολο να απαντήσουμε με τέτοιο τρόπο δεν θα δημιουργούσε άλλες αμφιβολίες και θα έδινε ένα τέλος σε αυτή τη θεωρητική αναζήτηση. Αν προσέξουμε λίγο θα δούμε ότι αυτή η κουβέντα δεν είναι μόνο θεωρητική. Η ταινία πλάθει μια αφήγηση που μας δίνει τις ίντριγκες που θα μας οδηγήσουν στο πεδίο των χαρακτήρων όπου αυτοί συγκρούονται και εμφανίζονται τάσεις και αντιτάσεις, έτσι ώστε να δημιουργηθεί, κάθε φορά, ένα άλλο τοπίο.

Οι Κρίστοφερ: Τα δομικά στοιχεία

Ο σκηνοθέτης έχει πάρει το σενάριο του Εντ Σόλομον και το έχει οπτικοποιήσει με τέτοιο τρόπο που μας προσφέρεται μια ταινία χαρακτήρων, μυστηρίου και δράσης. Οι ποσότητες που βάζει, για να φτιάξει αυτό το μίγμα, είναι τόσο πολύ προσεγμένες που δεν μπορείς να την κατατάξει σε μία από αυτές τις κατηγορίες, ενώ ο ρυθμός δημιουργεί κόμβους για να φτάσουμε από το ένα σημείο στο άλλο και να δημιουργήσουμε, στο τέλος, ένα παζλ που θα είναι ο κόσμος των τεχνών, στον οποίο χωρούν όλοι: οι δημιουργοί, οι ατζέντες, οι βοηθοί, οι συγγενείς και το κοινό, άρα και εμείς.

Βλέπουμε ένα έργο τέχνης να αναφέρεται σε άλλα έργα τέχνης. Αυτή η αναφορά είναι γεμάτη από στοιχεία που είναι η αρχή μιας άλλης διαφορετικής αφήγησης, άρα υπάρχουν μια σειρά από ανατροπές που δημιουργούν καλό ρυθμό, η ταινία αρθρώνει τον λόγο της και ο θεατής δεν αναπαύεται σε ένα θέαμα, αλλά είναι σε εγρήγορση για να δει την ανάπτυξη αυτού του οπτικοακουστικού έργου. Οι Κρίστοφερ είναι μια σειρά από έργα ζωγραφικής που αναφέρονται σε ένα εραστή του ζωγράφου, όμως, μετά από τον χωρισμό, αυτός τα έχει αποκηρύξει και θέλει να τα καταστρέψει. Τι θα γίνει αν ο δημιουργός τους πεθάνει;

Οι Κρίστοφερ: Η αναδημιουργία

Η καταστροφή αυτών των έργων είναι μια αναδημιουργία τους. Η Λόρι, αν και έχει μπει στην υπόθεση αποσκοπώντας στο κέρδος, ανακαλύπτει τα ψυχολογικά στοιχεία που κάνουν τον Σκλαρ να έχει απομακρυνθεί από τα έργα τέχνης που έχει δημιουργήσει. Γιατί όμως; Τα παιδιά του -«οι γύπες-, όπως τους λέει, και το μοντέλο πατούν σε ένα ψυχικό στρώμα που έχει τις βάσεις του στα τραύματα αυτού του ζωγράφου που, προφανώς, βρίσκονται στην παιδική του ηλικία. Σε αυτό δεν αναφέρεται καθόλου ο σκηνοθέτης, αφήνει τον θεατή να μπει σε αυτό το πεδίο και να δημιουργήσει τον δικό του κόσμο-θεώρηση αυτών των έργων τέχνης.

Επανερχόμαστε στο ερώτημα που δεν απαντήσαμε. Αν ο δημιουργός τους πεθάνει μοιραία αφήνει τα έργα του παρακαταθήκη στον καλλιτεχνικό κόσμο. Όταν καταστρέφει, αλλά στην πραγματικότητα αναδημιουργεί, τους Κρίστοφερ, θέλει να κάνει μια έκθεση. Δεν θα προλάβει, θα πεθάνει κατά τη διάρκεια της ζωγραφικής εργασίας του. Το πινέλο είναι στο πάτωμα, αυτός γέρνει δεξιά, ο πίνακας είναι ο μόνος που στέκεται ζωντανός και αυθάδικα μας προκαλεί να τον κοιτάξουμε προσεχτικά. Τι ήθελε να κάνει, πως εμείς μπορούμε να τον τελειώσουμε; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι στην τελευταία σεκάνς.

Οι Κρίστοφερ: Η κάθαρση

Πιο πριν θα δούμε αυτή την έκθεση που η Λόρι έχει ετοιμάσει, στην οποία βρίσκεται και ένα οπτικοακουστικό έργο δικό της. Βλέπουμε τους αναδημιουργημένους Κρίστοφερ και αυτόν τον άντρα, το μοντέλο, μετά από πολλά χρόνια, να μιλά. Δεν τον ακούμε. Ο σκηνοθέτης θέλει να αφήσει το κοινό να του βάλει τα λόγια που θέλει. Να δημιουργήσει, έτσι, τους δικούς του Κρίστοφερ, να φτιάξει τον δικό του Σκλαρ που θα έχει στοιχεία από τις προσλαμβάνουσες του ανθρώπου που ασυνείδητα μπαίνει στη διαδικασία της αναδημιουργίας.

Η Λόρι θα πάρει αυτόν τον τελευταίο πίνακα, ένα δώρο από την τελευταία βοηθό του Σκλαρ. Δεν ξέρουμε τι θα τον κάνει. Ακόμα μια φορά ο Στίβεν Σόντερμπεργκ μας βάζει να προεκτείνουμε την αφήγηση. Αυτό θα μας οδηγήσει στα σημεία κόμβους που ήδη υπάρχουν, άρα στην ανάγνωση του έργου από το τέλος προς την αρχή. Ο θεατής είναι τώρα δημιουργός. Και αν το θέμα μας δεν είναι ο Σκλαρ αλλά το έργο του Σόντερμπεργκ ή, μήπως, η κινηματογραφική δημιουργία, άρα και εμείς; Σε αυτό το σημείο ο θεατής στέκεται άλαλος, προς στιγμή, μετά εκφέρει λόγο κάθαρσης που είναι αυστηρά προσωπικός. Η ταινία εκφέρει τον δικό της δυνατό λόγο και μας γοητεύει.

Οι Κρίστοφερ: Οι ποιότητες

Οι δύο πρωταγωνιστές ενσαρκώνουν τέλεια τη Λόρι και τον Σκλαρ. Η απόδοση του χαρακτήρα και οι αμφιβολίες-ανατροπές φαίνονται στον λόγο και στην κίνηση του σώματος, ακολουθούν τις σκηνοθετικές οδηγίες και έχουν αναφορικό λόγο τόσο όσο πρέπει για να προσφέρουν ένα αφηγηματικό κομμάτι που θα είναι επίτηδες ημιτελές. Τα υπόλοιπα πρόσωπα τους περιβάλλουν με τρόπο που δημιουργούν ένα κουκούλι δημιουργικού περιβάλλοντος. Η Λόρι είναι ψυχρή και προτρεπτική, ο Σκλαρ είναι εκρηκτικός και ανατρεπτικός. Ο φακός εστιάζει έτσι ώστε να δημιουργήσει αυτόν τον κόσμο και κάθε λήψη να είναι ένα έργο τέχνης.

Το μοντάζ δημιουργεί τον ρυθμό που πρέπει για να αρθρωθεί ο λόγος και να αφήσει τα κενά που θα μας ωθήσουν στην αναδημιουργία. Τα σκηνικά και τα κοστούμια αναπαριστούν το αγγλικό τοπίο ρεαλιστικά, είναι το μόνο μέρος της ταινίας που βασίζεται σε ένα ρεαλισμό. Η μουσική είναι πολύ προσεχτική στο να υποστηρίξει μόνο τον λόγο, να μην επιβάλλει ποτέ τον δικό της, με εξαίρεση την έκθεση του Σκλαρ όπου δεν ακούμε τι λέγεται, αλλά η μουσική μας ωθεί να το μαντέψουμε, με εφόδια τα όσα έχουν λεχθεί στις προηγούμενες σεκάνς. Μια εξαίσια δημιουργία που φωτίζει δημιουργικά τον κόσμο της καλλιτεχνικής δημιουργίας.

ΟΙ ΚΡΙΣΤΟΦΕΡ

(THE CHRISTOPHERS)

Σκηνοθεσία: Steven Soderbergh

Σενάριο: Ed Solomon

Ηθοποιοί: Michaela Coel (Λόρι Μπάτλερ), Ian McKellen (Τζούλιαν Σκλαρ), Dmitri Prokopiev (ιδιοκτήτης καντίνας), Jessica Gunning (Σάλι Μίλτον Σκλαρ), James Corden (Μπάρναμπι Σκλαρ), Tilly Botsford (Εσμέ), Lucy McCormick (συνάδελφος της Λόρι), Le Fil (συνάδελφος της Λόρι)

Φωτογραφία: Steven Soderbergh

Μοντάζ: Steven Soderbergh

Μουσική: David Holmes

Ήχος: Chris Burdon, Arthur Graley, Hannes Wannerberger

Σκηνικά: Kimmy Hussey

Κοστούμια: Eleanor Baker

Παραγωγοί: Iain Canning, Jim Parks

Χώρα παραγωγής: Αγγλία, ΗΠΑ

Έτος παραγωγής: 2025

Είδος: μαύρη κωμωδία, χαρακτήρων, μυστηρίου

Γλώσσα: αγγλικά

Χρώμα: έγχρωμη