ΡΟΟΥΖ

6 Οκτωβρίου, 2026 4 Λεπτά ανάγνωσης

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ

ROSE

Ρόουζ: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης

Table Of Content

ROSE
Ρόουζ: Ο σκηνοθέτης
Ρόουζ: Οι δομές
Ρόουζ: Η γυναίκα
Ρόουζ: Τα χαρακτηριστικά
ΡΟΟΥΖ
(ROSE)

Στις αρχές του 17ου αιώνα, ένας μυστηριώδης στρατιώτης φτάνει σε έναν απομονωμένο αγροτικό οικισμό διεκδικώντας το σπίτι που ισχυρίζεται ότι του ανήκει ως κληρονομιά. Γίνεται δεκτός, παρά τις επιφυλάξεις των θρησκόληπτων ντόπιων. Γρήγορα αποδεικνύει ότι είναι παραπάνω από άξιος να αποτελέσει μέλος της τοπικής κοινωνίας. Ο παράξενος άντρας τυχαίνει να είναι ωστόσο γυναίκα, η οποία απαρνήθηκε τη θηλυκή της υπόσταση προκειμένου να επιβιώσει σε έναν αυστηρά πατριαρχικό κόσμο και επωμίσθηκε την ταυτότητα ενός νεκρού για να το καταφέρει. Όταν, όμως, ο περίγυρος τη θέλει να παντρευτεί και να αποκτήσει απόγονο, το μυστικό της κινδυνεύει να αποκαλυφθεί.

Ρόουζ: Ο σκηνοθέτης

Ο Μάρκους Σλάιντζερ σκηνοθετεί και συγγράφει το σενάριο σε αυτή την ταινία. Πρόκειται για μια παραβολή που έχει να κάνει με τη θέση της γυναίκας στην ανδροκρατούμενη κοινωνία. Η Ρόουζ βρίσκει την ελευθερία της όταν φορά παντελόνια και ενδύεται τον ρόλο του άντρα. Μόλις έχει βγει από έναν πόλεμο όπου η φρίκη κυριαρχεί, γύρω της οι άντρες επιβάλλουν την παράλογη βία. Η πατριαρχική κοινωνία κάνει αυτό που ξέρει να προσφέρει τόσα χρόνια, τη βία που ελέγχει τα σώματα, τα συναισθήματα και την τύχη του κάθε ανθρώπου.

Ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί γενικά και κοντινά πλάνα για να δείξει την συμπεριφορά της Ρόουζ, την εξωτερίκευση του ψυχισμού της, την παραγωγή του λόγου. Τη βάζει στο κέντρο των αποφάσεων της πατριαρχικής κοινωνίας, όπου ο άντρα είναι ο Αφέντης. Η γυναίκα έχει «μια τρύπα», όπως λένε, κάτι που την καθιστά υποτελή σε έναν άντρα, κάτω από την εξουσία, θρησκευτική και κοσμική, να είναι μια σκλάβα, ένα αντικείμενο που περιορίζεται στη βοήθεια και στην αναπαραγωγή. Ο σκηνοθέτης, από το 1998, εργάζεται ως σκηνοθέτης casting. Από το ίδιο πόστο, το 2009, έχει συνεργαστεί με τον Μίκαελ Χάνεκε. Αυτή είναι η πρώτη του ταινία ως σκηνοθέτης.

Ρόουζ: Οι δομές

Γνωρίζει πολύ καλά πως να δει τους ηθοποιούς, να τους κινήσει και να τους βάλει να εκφέρουν λόγο για να βγάλει έτσι τα μέρη της ιστορίας που απαιτεί το σενάριο. Η σεναριακή γραμμή μας παρουσιάζει μια απλή αφήγηση, όπου όλα είναι γαλήνια, όμορφα και γίνονται με σεβασμό για τον άνθρωπο. Αφήνει, όμως, να φανούν αυτά τα στοιχεία που θα ανατρέψουν την επιφάνεια της αφήγησης και θα ανακατέψουν τα πάντα. Ο γάμος θεωρείται ολοκληρωμένος μόνο αν το ζευγάρι τεκνοποιήσει. Και όντως τεκνοποιεί. Η Σουζάνα διαπιστώνει ότι η Ρόουζ δεν είναι άντρας, φαίνεται ότι της αρέσει αυτή η ιστορία, τελικά, γιατί βρίσκει, με αυτό τον τρόπο, την ελευθερία της. Όμως τεκνοποιεί.

Όλα βαίνουν καλώς: η οικογένεια είναι ενωμένη, ευτυχισμένη και παραγωγική. Με άλλα λόγια, το μικρότερο κύτταρο της κοινωνίας είναι όπως πρέπει, ή, για να το πούμε καλύτερα, όπως θέλει η πατριαρχική εξουσία. Όταν το αφήγημα σπάει, τότε θα έχουμε ένα σοβαρό ρήγμα στην κοινωνία και ο κίνδυνος θα είναι να αρχίσει η αποσάθρωση της κοινωνίας όπως την έχει σχεδιάσει το πατριαρχικό σύστημα, με την αγαστή συνεργασία κράτους και εκκλησίας. Αυτό το ανατρεπτικό στοιχείο θα πρέπει να σβήσει. Το παιδί που έχει γεννήσει η Σουζάνα θα το πάρουν, το ίδιο και αυτό που θα γεννήσει η Ρόουζ. Θα σκοτώσουν όμως και τις δύο.

Ρόουζ: Η γυναίκα

Είναι πολύ όμορφο πως πεθαίνουν οι δύο γυναίκες. Η Σουζάνα θα πεθάνει μαρτυρικά και ατιμαστικά, η Ρόουζ θα αποβιώσει πιο ηρωικά. Αυτό συμβαίνει επειδή το ενεργών πρόσωπο είναι η Ρόουζ άρα θα πρέπει να έχει την αντιμετώπιση ενός σημαίνοντος προσώπου, σε αντίθεση με το παθητικό-αντικείμενο, τη Σουζάνα, που δεν αξίζει ως άνθρωπος. Στη Ρόουζ βλέπει το πατριαρχικό σύστημα έναν άξιο παράγοντα, ικανό, που θα πρέπει να χαθεί και να σβήσει από τον χάρτη της κοινωνίας. Το σενάριο αναδεικνύει αυτό το πρόβλημα έτσι όπως είναι, αν το σκεφτούμε πιο δομικά.

Η σκηνοθεσία οπτικοποιεί τη γραφή με εξαιρετική ακρίβεια. Η Ρόουζ είναι ο πραγματικός ηγέτης, αυτό δείχνει η στάση του σώματος, η εκφορά του λόγου, οι πράξεις. Η Σάντρα Χούλερ, που θαυμάσαμε στην «Πατρίδα», του Παυλικόφσκι, είναι μια φιγούρα που είναι ανάμεσα στον άντρα και τη γυναίκα. Μιμείται τον άντρα και θέλει να πάρει τη θέση του. Αυτό είναι ντροπιαστικό για την ανδροκρατούμενη κοινωνία. Η Ρόουζ θα πρέπει να τιμωρηθεί αυστηρά και παραδειγματικά. Αυτό ζητούν οι άντρες. Στην ταινία δεν βλέπουμε παρά λίγο τις αντιδράσεις των γυναικών. Διακρίνουμε ότι αυτές είναι υποτελείς στους άντρες, στον αρχετυπικό Πατέρα, δέχονται να είναι θύματα σε μια κοινωνία που διακατέχεται από την λουθηριανή λογική. Ο θεατής το καταλαβαίνει και παίρνει την σκυτάλη για να προεκτείνει την αφήγηση της ταινίας.

Ρόουζ: Τα χαρακτηριστικά

Πολύ καλές οι ερμηνείες των ηθοποιών, χτίζουν τους χαρακτήρες, τους γεμίζουν με εκφράσεις και εκδηλώσεις του πνευματικού τους κόσμου που μας μεταφέρουν τα νοήματα της αφήγησης του σεναρίου. Το σώμα είναι το όχημα που αναπτύσσει και προωθεί τον λόγο. Βοηθά το μοντάζ που δομεί την αφήγηση στοιχείο προς στοιχείο, χωρίς να δημιουργεί θολούρες στο αφηγηματικό πεδίο, με ένα αδικαιολόγητα γρήγορο ρυθμό. Το μοντάζ είναι αργό γιατί έτσι πρέπει να είναι. Τα σκηνικά και τα κοστούμια φτιάχνουν το κλίμα αυτής της εποχής, για να πετύχουν τη μέγιστη αληθοφάνεια. Μια εξαιρετική ταινία, αριστούργημα την έχει χαρακτηρίσει ο Χάνεκε, είναι η πρόταση της Αυστρίας για τα Όρκαρ.

ΡΟΟΥΖ

(ROSE)

Σκηνοθεσία: Markus Schleinzer

Σενάριο: Markus Schleinzer, Alexander Brom

Ηθοποιοί: Sandra Hüller (Ρόουζ), Caro Braun (Σουζάνα), Marisa Growaldt (Ερζαχλέριν, φωνή), Godehard Giese (Γκρομπάουερ), Robert Gwisdek (Άμτμαν), Sven-Eric Bechtolf (Ρίχτερ), Rainer Egger (γιατρός), Simon Brenken (Βάρτερ)

Φωτογραφία: Gerald Kerkletz

Μοντάζ: Hansjörg Weißbrich

Μουσική: Tara Nome Doyle

Ήχος: Nora Czamler, Jakob Mäsel

Σχεδιασμός ήχου: Manuel Grandpierre

Σκηνικά: Birgit Esser

Κοστούμια: Doris Bartelt

Ειδικά εφέ: Dirk Ostermann

Οπτικά εφέ: Adrian Meyer

Παραγωγοί: Ulf Israel, Johannes Schubert, Karsten Stöter, Tobias Walker, Philipp Worm

Χώρα παραγωγής: Αυστρία, Γερμανία

Έτος παραγωγής: 2026