ΤΟ ΑΛΑΤΙ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

22 Ιουνίου, 2026 3 Λεπτά ανάγνωσης

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ SOLARIS

SALT OF THIS SEA

Το αλάτι αυτής της θάλασσας: γράφει ο Κώστας Ιωαννίδης

Table Of Content

SALT OF THIS SEA
Το αλάτι αυτής της θάλασσας: Η υπόθεση
Το αλάτι αυτής της θάλασσας: Η συζήτηση
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Η Κινηματογραφική Λέσχη Solaris θα προβάλλει στον Πολυχώρο Τέχνης-καφέ, Η Λυσσασμένη Γάτα, Επισκόπου Κίτρους Νικολάου 4, πίσω από την ΕΥΑΘ, περιοχή Σιντριβάνι-Ροτόντα, στη Θεσσαλονίκη, την ταινία της Annemarie Jacir, «Το αλάτι αυτής της θάλασσας», 109΄ (2008), την Πέμπτη 25 Ιουνίου 2026, στις 8.00 μμ. Την ταινία θα προλογίσει ο Γιάννης Φραγκούλης, κριτικός και θεωρητικός του κινηματογράφου. Με αυτή την προβολή αποτίουμε φόρο τιμής στον Παλαιστινιακό λαό και στον αγώνα του για δικαιοσύνη, ελευθερία και ανεξαρτησία.

Το αλάτι αυτής της θάλασσας: Η υπόθεση

Η Σοράγια, 28 χρονών ζει με την οικογένειά της στο Μπρούκλιν. Είναι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες της εργατικής τάξης. Ανακαλύπτει ότι οι οικονομίες του παππού της έχουν παγώσει στον τραπεζικό του λογαριασμό στην Γιάφα απ’όπου εξορίστηκε το 1948. Η Σοράγια βάζει σκοπό να επιστρέψει και το όνειρο αυτό την απομακρύνει όλο και περισσότερο από την πραγματικότητα. Γνωρίζει τον Εμάντ, ο οποίος έχει βάλει σκοπό να φύγει από εκεί για πάντα. Ο αγώνας για ελευθερία είναι υποχρέωση ακόμα και όταν σε ωθεί στην παρανομία…

Μια νεαρή γυναίκα Παλαιστίνια, η οποία γεννήθηκε στην Αμερική -από κατ’ανάγκη, το 1948, μετανάστες γονείς- φτάνει στην πατρίδα της την Παλαιστίνη. Στο αεροδρόμιο την υποδέχονται οι Ισραηλινοί, εδώ έχουμε την πρώτη έκπληξη και την πρώτη κόντρα. «Πού πάτε, κυρία μου», τη ρωτάνε, αφού πρώτα την ψάξουν πατόκορφα και την ταπεινώσουν, παράλληλα. «Δεν πάω, ήρθα στο σπίτι μου», απαντάει εκείνη. Το τι ακολουθεί θυμίζει… Ιονέσκο! Οι Ισραηλινοί κατακτητές δεν την αναγνωρίζουν! «Είστε Αμερικάνα, το διαβατήριο γράφει Αμερική». «Εγώ Παλαιστίνια είμαι», επιμένει εκείνη, «δεν ήταν δική μου επιλογή η φυγή μας από εδώ, εγώ εδώ μένω, εδώ γεννήθηκα, εδώ γεννήθηκαν οι γονείς μου, εδώ και οι γονείς των γονιών μου…».

Το αλάτι αυτής της θάλασσας: Η συζήτηση

Τελικά, η νεαρή Παλαιστίνια παίρνει βίζα για κάποιες μέρες! Παίρνει άδεια από τον κλέφτη της γης της, του σπιτιού της, της ταυτότητάς της, για να χαρεί λίγες μέρες Παλαιστίνη! Τη μετατρέπουν, δηλαδή, τουρίστρια στον τόπο της! Φυσικά, αυτή δεν προτίθεται να υπακούσει. Αυτή ήρθε για να μείνει στην Παλαιστίνη και θα μείνει. Όχι στη στρυμωγμένη Παλαιστίνη, εκεί δηλαδή που την έχουν οριοθετήσει τα νέα σύνορα! Σε μια λωρίδα και μάλιστα λωρίδα διαμελισμένη σε μικρά κομμάτια, για να ελέγχονται εύκολα. Αυτή θέλει ολόκληρη την Παλαιστίνη. Θέλει τη δική της Παλαιστίνη. Θέλει το σπίτι της, τη γειτονιά της, τη ζωή της. Θέλει τη Γιάφα, τα λεμόνια της αυλής της! Θέλει όλες τις αναμνήσεις, ό,τι δένει τους πολιτισμένους ανθρώπους με την πατρίδα. Ακόμα και τις μυρουδιές θέλει…

Είναι αυτονόητο ότι τα θέματα που θα συζητήσουμε, μετά την προβολή της ταινίας, είναι ο αγώνας για την ανεξαρτησία της Παλαιστίνης, η ιντιφάντα και οι ένοπλοι αγώνες, οι στρατιωτικές επεμβάσεις του Ισραήλ, με θύματα, τις περισσότερες φορές, αμάχους και μικρά παιδιά, αλλά και στον παλαιστινιακό πολιτισμό και, πιο ειδικά, στον κινηματογράφο που παράγεται σε αυτό το κομμάτι της γης και έχει πολλά να μας πει. Κάνουμε έτσι μια μικρή γνωριμία με αυτό τον λαό, κλείνοντας τις προβολές μας για το καλοκαίρι, δίνοντας την υπόσχεση να επανέλθουμε με ένα πλήρες αφιέρωμα στον παλαιστινιακό κινηματογράφο. Δίνουμε ραντεβού τέλη Σεπτέμβρη 2026.