ΤΟ ΚΛΑΔΕΜΑ ΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΑΣ

26 Σεπτεμβρίου, 2026 4 Λεπτά ανάγνωσης

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ

ROSEBUSH PRUNING

Το κλάδεμα της τριανταφυλλιάς: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης

Table Of Content

ROSEBUSH PRUNING
Το κλάδεμα της τριανταφυλλιάς: Η υπόθεση
Το κλάδεμα της τριανταφυλλιάς: Η αποδόμηση
Το κλάδεμα της τριανταφυλλιάς: Το παζλ
ΤΟ ΚΛΑΔΕΜΑ ΤΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΑΣ
(ROSEBUSH PRUNING)

Μια οικογένεια Αμερικάνων ζει απομονωμένη στην έπαυλή της στην Ισπανία. Αποτελείται από τον τυφλό πατέρα, τρεις γιους και μια κόρη. Όπως μαθαίνουμε από νωρίς, η μητέρα έχει πεθάνει με φριχτό τρόπο, την κατασπάραξαν λύκοι, και τα εναπομείναντα μέλη της οικογένειας δεν χρειάζεται να δουλεύουν ή να κάνουν οτιδήποτε άλλο, καθώς έχουν πάρα πολλά χρήματα και το μόνο που έτσι κι αλλιώς τους ενδιαφέρει στη ζωή ήταν αυτό που απασχολούσε το μυαλό τους στο παρελθόν, η μουσική και η μόδα.

Το κλάδεμα της τριανταφυλλιάς: Η υπόθεση

Ο Καρίμ Αϊνούζ έχει αρχίσει τη σκηνοθεσία από το 1992. Η μητέρα του είναι από τη Βραζιλία και ο πατέρας του από την Αλγερία. «Ο ουρανός της Σεουλί» (2006) και «Η αόρατη ζωή της Ευρυδίκης Γκουσμάο» (2019) ήταν οι ταινίες που μας τον σύστησαν στο ελληνικό κοινό. Το 2026 έκανε αυτή την ταινία που μιλά για την ανθρώπινη ντεκαντάνς, στη δυτική κοινωνία. Δεν μπορούμε να πούμε ότι στο στόχαστρό της είναι η αμερικανική κοινωνία αφού βλέπουμε δείγματα και της ισπανικής που ακολουθούν παρόμοιο τρόπο ζωής.

Μια οικογένεια μπορεί να ζει πλουσιοπάροχα αλλά η ζωή της είναι πολύ φτωχή. Τα ερεθίσματα των μελών της είναι ελάχιστα. Μόνο ένας από τους τρεις γιους προσπαθεί να ξεφύγει, ο Τζακ. Οι άλλοι είναι υποταγμένοι σε ένα κακοποιητικό πατέρα που ξέρει μόνο να κάνει αυτά που του αρέσουν, αυτά που του προσφέρουν φτηνή ηδονή, αλλά εξευτελίζουν τους ανθρώπους που τον περιβάλλουν. Ο Τζακ έχει βρει μια γυναίκα και την αγαπά. Για τους υπόλοιπους αυτός δεν ενδιαφέρεται παρά μόνο για την σεξουαλική εκτόνωση, άρα αισθάνονται ασφαλής, όσον αφορά στο ότι δεν θα διαταραχτεί η οικογενειακή συνοχή.

Το κλάδεμα της τριανταφυλλιάς: Η αποδόμηση

Ο πλουτισμός τους δεν αναφέρεται από που έρχεται, αφήνεται να εννοηθεί ότι είναι αποτέλεσμα του φριχτού θανάτου της μητέρας τους. Μια φορά τον χρόνο παίρνουν ένα σφαγμένο αρνί και το προσφέρουν στους λύκους. Ο πατέρας λέει ότι αν αυτοί δεν πεινούν δεν θα σκοτώνουν τους ανθρώπους στο δάσος. Όμως, μαθαίνουμε ότι η μητέρα τους ζει και είναι με μια άλλη γυναίκα, στην ίδια πόλη. Η σχέση της με τον σύζυγό της δεν ήταν ποτέ καλή. Κάπως έτσι μπορούμε να στοιχειοθετήσουμε το προφίλ αυτής της οικογένειας. Ο σκηνοθέτης σατιρίζει την πλούσια αμερικάνικη κοινωνία και αυτούς που τη θαυμάζουν και θέλουν να τη μιμηθούν.

Ο τρόπος της αφήγησης δείχνει την ηθική αποδόμηση με τον πιο ρεαλιστικό τρόπο. Είναι ανάμεσα στον φουτουρισμό και τον σουρεαλισμό. Ο πατέρας που είναι αφέντης του σπιτιού πρόκειται να πεθάνει με φρικτό τρόπο, όταν ο ένας από τους γιού του, που έχουν μείνει πιστοί σε αυτόν, αποφασίζει ότι πρέπει να πεθάνουν όλοι οι υπόλοιποι για να βρει αυτός ευτυχία. Η αποξένωση από τον κόσμο φέρνει σε αυτούς την παράνοια. Ακόμα και ο Τζακ δεν μπορεί να ξεφύγει, αγωνίζεται να τους παρατήσει και να μείνει με την γυναίκα που αγαπά, αλλά δεν τα καταφέρνει.

Το κλάδεμα της τριανταφυλλιάς: Το παζλ

Ο σκηνοθέτης δεν πηγαίνει στο κοινωνικό από το ατομικό. Αν αυτοί οι άνθρωποι είναι έτσι, τότε τι θα γίνει στο κοινωνικό πεδίο; Μια ερώτηση που δεν απαντιέται, όπως για παράδειγμα στο «Poor things», του Γιώργου Λάνθιμου ή σε μια σειρά από εξαιρετικές ταινίες στο παρελθόν όπου η κριτική έδινε χώρο σε μια πρόταση για μια κοινωνία που ίσως δεν θα έχει αυτές τις παθογένειες. Με αυτόν τον τρόπο η καταδίκη αυτού του τρόπου ζωής θα ήταν, συγχρόνως, μια πρόταση για έναν άλλο πιο κοντά στον άνθρωπο. Σε αυτή την ταινία όλα αυτά που βλέπουμε είναι σαν κομμάτια ενός ονείρου, ενός εφιάλτη, στον οποίο κανείς δεν θα ήθελε να ζήσει.

Ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί τον αργό ρυθμό για να φτιάξει αυτό το ταμπλό βιβάν. Οι ηθοποιοί παίζουν έτσι σα να είναι πιόνια μιας σκακιέρας που το καθένα κάνει ότι θέλει, υπακούοντας λίγο στους κανόνες, φτιάχνοντας, από αυτούς, τους δικούς τους που θα είναι ο κόσμος τους. Υπερβολές που μπορεί να είναι μια ονειρική αφήγηση ή προφητεία για την κοινωνία του μέλλοντος είναι τα αφηγηματικά στοιχεία του σεναρίου. Η ταινία, σε αυτό το πεδίο, έχει πετύχει σχετικά. Σε αυτό συμβάλλουν οι ηθοποιοί που παίζουν έτσι σα να είναι στον κόσμο τους μαζί και πολύ μόνοι.