ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ

KOKUHÔ

Εθνικός θησαυρός: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης

Ναγκασάκι, 1964. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, αρχηγού μιας συμμορίας Γιακούζα, ο δεκατετράχρονος Κίκουο γίνεται προστατευόμενος ενός διάσημου ηθοποιού του καμπούκι. Μαζί με τον Σουνσούκε, τον γιο του ηθοποιού, αποφασίζει να αφιερώσει τη ζωή του σε αυτό το παραδοσιακό θεατρικό είδος. Για δεκαετίες, οι δύο νέοι μεγαλώνουν και εξελίσσονται μαζί, από τη σχολή θεάτρου έως τα μεγαλύτερα θέατρα, μέσα σε σκάνδαλα και δόξα, αδερφοσύνη και προδοσίες. Ένας από τους δύο θα γίνει ο σπουδαιότερος ηθοποιός της τέχνης του καμπούκι. Η ταινία του Σανγκ-ιλ Λι μας μεταφέρει στον κόσμο του καμπούκι και μας βάζει μέσα στην αντίληψη της αφοσίωσης στον στόχο που ο καθένας θέλει να πετύχει.

Εθνικός θησαυρός: Η υπόθεση

Η ταινία ξεκινά με μια ερασιτεχνική παράσταση ιαπωνικού θεάτρου που δίνει ο Κίκουο, λίγο πριν δολοφονηθεί ο πατέρας του, από μια εισβολή μιας αντίπαλης συμμορίας. Στο ακροατήριο είναι ο Χάντζιρο Χανάι, διάσημος και σπουδαίος ηθοποιός του καμπούκι. Αμέσως διαπιστώνει ότι ο νεαρός είναι έμφυτο ταλέντο στο ιαπωνικό θέατρο, τον προστατεύει από τους εισβολείς, τελικά θα τον «υιοθετήσει» και, μαζί με τον γιό του, θα ενταχθεί στην ομάδα του που θα προπονηθεί στο θέατρο καμπούκι. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα: ένας ηθοποιός καμπούκι μπορεί να αναγνωριστεί μόνο αν ανήκει σε μια οικογένεια και ο πατέρας του είναι ηθοποιός καμπούκι. Αυτό αναφέρει το πρωτόκολλο και έτσι θα πρέπει να γίνει.

Είναι  προφανές ότι ο Κίκουο αντιμετωπίζει ένα σοβαρό πρόβλημα. Ακόμα και αν ο προστάτης του τον χρίζει διάδοχό του, δεν είναι εύκολο να αναγνωριστεί από το κοινό και, πρωτίστως, από τους χορηγούς. Για να στηθεί μια παράσταση καμπούκι χρειάζονται αρκετά λεφτά: τα σκηνικά, το μακιγιάζ, τα κοστούμια, οι άνθρωποι που θα βοηθήσουν στα παρασκήνια και πάνω στη σκηνή, όπως και οι μουσικοί που θα παίξουν. Ο Κίκουο χαρακτηρίζεται ως κλέφτης, από τη μεριά της μητέρας του γιου του Χάντζιρο Χανάι. Έχει κλέψει το μέλλον του παιδιού της και αυτό δεν του το συγχωρεί. Όταν πεθάνει ο προστάτης του, τότε θα περιοριστεί σε δεύτερους ρόλους και, τελικά, θα απομακρυνθεί.

Εθνικός θησαυρός: Ο στόχος

Θα κάνει παιδί με μια αφοσιωμένη σε αυτόν γκέισα, αλλά ελάχιστα θα βλέπει το παιδί του, αφού η προπόνηση  και οι παραστάσεις απορροφούν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του. Προσεύχεται για να γίνει ο καλύτερος ηθοποιός καμπούκι στην Ιαπωνία. Στην ερώτηση της κόρης του, απαντά ότι προσεύχεται στον διάβολο. Εκ πρώτης όψης έχουμε τη θεώρηση του Γκαίτε. Όμως, εδώ ο διάβολος δεν είναι ο άρχοντας του σκότους, αλλά ο δαίμων, με την αρχαιοελληνική έννοια,  ο γνώστης, ο μύστης θα λέγαμε.

Η ταινία μας δείχνει τη ζωή του Κίκουο μέχρι να γίνει όντως ο καλύτερος ηθοποιός καμπούκι στην Ιαπωνία και, σύμφωνα με την ιαπωνική κυβέρνηση, ένας ζωντανός εθνικός θησαυρός. Είναι αυτονόητο ότι τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι θαυμάσια, έργα τέχνης της ιαπωνικής παράδοσης. Η αίθουσα του θεάτρου είναι εκπληκτικής αρχιτεκτονικής και ακραίας μινιμαλιστικής διακόσμησης, εξαιρετικής, όμως, που θα αρμόζει σε μια παραγωγή καμπούκι. Όμως η ταινία δεν περιορίζεται στα φανταχτερά σκηνικά και διακοσμητικά στοιχεία. Εστιάζει στη μυσταγωγία.

Εθνικός θησαυρός: Η τελετή

Η μυσταγωγία της προετοιμασίας, των προβών και της τελικής παράστασης βάζει τον θεατή στο κλίμα της φιλοσοφίας του καμπούκι. Ακόμα και αν δεν έχει δει κάποια τέτοια παράσταση, είναι εύκολο να καταλάβει τη φιλοσοφία και την αισθητική αυτού του παραδοσιακού θεάτρου που, από τον 17ο αιώνα, δεν βάζει γυναίκες ηθοποιούς επειδή υπήρχε ο φόβος ότι αυτές θα σκανδαλιστούν και θα σκανδαλίσουν. Δείχνει ακόμα τον χυδαίο τρόπο που οι άσχετοι θεωρούν  ότι αυτός ο ηθοποιός, ντυμένος σα γυναίκα, είναι ομοφυλόφιλος και του επιτίθενται βάναυσα. Βλέπουμε την άνοδο, την πτώση και ξανά την άνοδο μέχρι τη μέγιστη καταξίωση με τρόπο πνευματικό, ακόμα και αν θα πρέπει να περιγραφούν καταστάσεις που διαλύουν το πνευματικό, όπως οι δολοπλοκίες.

Δίνει χρόνο στη μυσταγωγία του καμπούκι να φανεί, δείχνει πως αυτό ξεκινά από την έκφραση και τον λόγο του ηθοποιού για να φτάσει στο κοινό που κοιτάζει εκστασιασμένο την πνευματική δημιουργία που παράγεται μπροστά του, εκείνη τη στιγμή. Εμείς βλέπουμε την προσπάθεια αυτού του ανθρώπου να πάρει δύναμη από τον δαίμονά του, να υπερβεί εαυτόν, τελικά να φτάσει το τέλειο. Ουσιαστικά, να βρει αυτά τα στοιχεία στο ασυνείδητό του, να τα κατανοήσει και να τα φέρει σε τέτοια επαφή με το συνειδητό που να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για μια ύψιστη τέχνη.

Εθνικός θησαυρός: Τα ποιοτικά χαρακτηριστικά

Η μεγαλύτερη καταξίωσή του δεν είναι η  αναγνώρισή του ως εθνικό θησαυρό. Είναι η επαφή με την κόρη του -την οποία έχει χρόνια να τη δει-, η αποδοχή από αυτήν της μεγάλης καλλιτεχνικής αξίας του, η γιορτή, η πρωτοχρονιά, όπως λέει, που ήταν η κάθε εμφάνισή του για αυτή την κοπέλα που τώρα τον φωτογραφίζει, στο πλαίσιο μιας συνέντευξης. Σε αυτό το σημείο ο Κίκουο γίνεται εμείς, μπαίνουμε στον πνευματικό του κόσμο και αυτά τα στοιχεία έρχονται σε επαφή με τα δικά μας, δηλαδή ερευνούμε τους δικούς μας στόχους, εκπληρωμένους ή όχι, και τη διαδικασία που θα έπρεπε να ακολουθηθεί.

Η σκηνοθεσία με θαυμάσιο τρόπο αναδεικνύει όλα αυτά τα στοιχεία και τις συνδέσεις τους, διδάσκει τους ηθοποιούς να παίξουν όπως θα ερμήνευαν στο καμπούκι, δημιουργεί αυτές τις προϋποθέσεις για να έχουμε αυτό τον υπέροχο κόσμο της πνευματικής δημιουργίας που παράγεται προοδευτικά και μας θέλγει. Η φωτογραφία αφηγείται με ακρίβεια, ξεχωρίζοντας τις φιγούρες όταν πρέπει. Η μουσική συνοδεύει τη δράση και λίγες φορές, όταν πρέπει, τονίζει το επικό. Το μοντάζ δημιουργεί τον απαραίτητο ρυθμό για να αρθρωθεί ο κινηματογραφικός λόγος με τον καλύτερο τρόπο. Οι ερμηνείες μας θυμίζουν τα επικά έργα του Κουροσάβα, του Μιζογκούτσι και του Όζου. Οι εκφράσεις, οι κινήσεις είναι από μόνες τους έργα τέχνης.

ΕΘΝΙΚΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ

(KOKUHÔ)

Σκηνοθεσία: Sang-il Lee

Σενάριο: Satoko Okudera, Shûichi Yoshida (μυθιστόρημα)

Φωτογραφία: Sofian El Fani

Μουσική: Marihiko Hara

Καλλιτεχνική διεύθυνση: Haruka Kawai, Nao Shimoyama

Κοστούμια: Kumiko Ogawa

Παραγωγοί: Hiroyuki Araki, Minami Ichikawa, Nobuhiro Itô, Atsuhiro Iwakami, Shinzô Matsuhashi, Chieko Murata, Akihito Watanabe

Ηθοποιοί: Ryô Yoshizawa (Κίκουο), Ryûsei Yokohama (Σουνσούκε), Mitsuki Takahata (Χαρούε Φουκούντα), Shinobu Terajima (Σασίκο Ογκάκι), Nana Mori (Ακίκο), Takahiro Miura (Ταπέι Τακένο), Ai Mikami (Φουτζικόμα), Soya Kurokawa (νεαρός Κίκουο), Keitatsu Koshiyama (νεαρός Σουνσούκε)

Χώρα παραγωγής: Ιαπωνία

Έτος παραγωγής: 2025

Είδος: τραγωδία, ιαπωνικό παραδοσιακό θέατρο

Γλώσσα: ιαπωνικά

Χρώμα: έγχρωμη

Διάρκεια: 175΄

Εταιρεία διανομής: One From The Heart

Ημερομηνία εξόδου στις αίθουσες: 16/4/2026

Για περισσότερες πληροφορίες για τους συντελεστές και τα τεχνικά χαρακτηριστικά της ταινίας δείτε εδώ.

Διαβάστε τις κριτικές ταινιών που έχουμε δημοσιεύσει

Διαβάστε το ρεπορτάζ για την ταινία

Ο διάβολος φοράει prada 2

Michael

Διαβάστε τις κριτικές των μελών της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου