ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ

THE DEVIL WEARS PRADA 2

Ο διάβολος φοράει prada 2: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης

Όταν η προηγούμενη δουλειά της βαράει φαλιμέντο, η Άντι Σακς υποχρεώνεται να επιστρέψει στο περιοδικό Runway και να αντιμετωπίσει νέες δοκιμασίες -στοιχήματα αντοχής από τη στριφνή Μιράντα Πρίστλι, η οποία πλέον ανησυχεί και για το δικό της μέλλον, καθώς τα έντυπα γίνονται είδος προς εξαφάνιση στο σήμερα-. Έχουν περάσει είκοσι χρόνια από τότε που είδαμε την πρώτη ταινία. Το έχουν καταλάβει αυτό οι παραγωγοί τούτου του sequel, ευτυχώς. Οπότε το «Ο διάβολος φοράει Prada 2» έρχεται σαν μία άλλη ταινία. Με κάθε έννοια. Κάπου χάνει σε σχέση με το παρελθόν, αλλού κερδίζει διότι συντονίζεται και ταυτίζεται με το σήμερα. Και, τελικά, αυτό είναι που πρωταγωνιστεί και κλέβει την παράσταση εδώ!

Ο διάβολος φοράει prada 2: Η υπόθεση

Είναι η βραδιά απονομής βραβείων δημοσιογραφίας. Η Άντι (ή Άντρεα) Σακς είναι από αυτούς που βραβεύονται. Λίγο πριν να ανακοινωθεί το βραβείο της, στο κινητό της, έρχεται ένα μήνυμα που λέει ότι το έντυπο που κυκλοφορεί απολύει όλους τους εργαζόμενους. Ανεβαίνει στο βήμα και μιλά, συγκινημένη, για το βραβείο, αλλά ανακοινώνει ότι έχει απολυθεί, μαζί με πολλούς συναδέλφους της, και το καταγγέλλει. Παράλληλα, η Μιράντα Πρίσλι, στο Runway, κάνει ένα τραγικό λάθος. Ο ιδιοκτήτης του αποφασίζει να προσλάβει την Άντι Σακς ως αρχισυντάκτρια ύλης για να δώσει μια λύση στην καταστροφή που έρχεται.

Όσοι δουλεύουν σε μέσα μαζικής ενημέρωσης γνωρίζουν πολύ καλά το θέμα. Όσοι έχουν διαβάσει το βιβλίο του Σταμάτη Μαλέλη, για  την κατάθλιψη, μπορούν να  καταλάβουν περισσότερα. Σε ένα έντυπο, εδώ και δεκαετίες, δεν είσαι σίγουρος αν η θέση σου σε αυτό θα ισχύει για την αυριανή μέρα. Παρόλα αυτά ο δημοσιογράφος θα πρέπει να κυνηγά το καλό και αποκλειστικό θέμα. Μια δουλειά με υψηλό ρίσκο, αφού, στατιστικά, έχει υπολογιστεί ότι τα περισσότερα εμφράγματα και εγκεφαλικά παρατηρούνται στους δημοσιογράφους: αιτία το μεγάλο στρες. (Θα θυμάστε, οι παλιότεροι, έναν συνάδελφο που πέθανε σε ένα πάνελ της ΕΡΤ όταν έπαθε εγκεφαλικό.)

Ο διάβολος φοράει prada 2: Το άγχος

Στην ταινία φαίνεται όλη αυτή η αγχωτική διαδικασία. Η Μιράντα θέλει να βάλει τρικλοποδιές στην Άντι, αυτή είναι πιο ψύχραιμη, κυνηγά το αποκλειστικό, γράφει καλά και, μέσα σε όλα αυτά, έχει χρόνο να βρει τον έρωτά της, αν και δεν έχει χρόνο να του αφιερώσει. Όσοι διαβάζεται αυτή την κριτική θα πρέπει να ξέρετε ότι το άγχος, στην ψηφιακή εποχή, είναι να γράψεις ένα καλό και εύστοχο κείμενο και να το ανεβάσεις γρήγορα. Αυτή η ταινία εικονοποιεί όλη αυτή την παράνοια: γρήγοροι ρυθμοί, το κυνήγι του θησαυρού, δολοπλοκίες, παιχνίδια εξουσίας… Ο κατάλογος είναι μακρύς!

Μέσα σε όλα αυτά υπάρχει ο προβληματισμός που είναι διπλός: Πρώτον, το έγγραφο έντυπο ανήκει στο παρελθόν και, πλέον, το μόνο που έχει νόημα είναι τα κλικ σε μια ανάρτηση στο διαδίκτυο, χωρίς να ξέρουμε αν το άρθρο έχει διαβαστεί. Δεύτερον, δεν μετρά αν το άρθρο είναι καλό, αλλά αν έχει πολλά χτυπήματα. Σε αυτό το σημείο έχουμε τη σύνδεση με τη σημερινή εποχή μας. Τα μέσα αλλάζουν χέρια, σε μία νύχτα, η δαμόκλεια σπάθη της απόλυσης αιωρείται πάνω από τα κεφάλια των εργαζόμενων. Βέβαια, στις ΗΠΑ, τα διαδικτυακά, πλέον, έντυπα έχουν δεκάδες εργαζόμενους, εδώ αν φτάνουν στη δεύτερη δεκάδα είναι ζήτημα.

Ο διάβολος φοράει prada 2: Οι ερμηνείες

Η Μεριλ Στριπ, σαν Μιράντα, παίζει κάπως υποτονικά. Αυτό είναι λογικό γιατί κάθε μέρα δεν ξέρει αν θα συνεχίσει να εργάζεται. Αντίθετα, η Αν Χαθαγουέι, σαν Άντι, είναι δραστήρια και πρόσχαρη, εκπνέοντας έναν άλλο αέρα, νεανικό, ανανέωσης και πιστότητας, κάτι που δεν υπάρχει στον πραγματικό κόσμο των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Ο Στάνλεϊ Τούτσι, σαν Νίγκελ, είναι μια συμπαθητική φιγούρα που προσπαθεί να τους βοηθήσει όλους, μην έχοντας, στο κριτήριο των πράξεών του το κίνδυνό να απολυθεί. Κατά τα άλλα, η ταινία είναι γεμάτη με γκλάμορους σκηνικά και κοστούμια που εντυπωσιάζουν τον θεατή. Ο ρυθμός, στο μοντάζ, είναι πότε αργός και πότε γρήγορος, με κριτήριο αν το θέμα είναι γνωστό στο κοινό ή όχι.

Σε όλα αυτά υπάρχει και ο προβληματισμός: Οι αυτοκρατορίες κυριαρχούν και γκρεμίζονται, μια κουβέντα που γίνεται κάτω από τον πίνακα του ντα Βίντσι, τον «Μυστικό δείπνο», άρα και οι «αυτοκρατορίες» των μέσων θα έχουν την ίδια τύχη. Αυτός είναι ένας προβληματισμός που διαπερνά όλη την ταινία. Κάντε το εικόνα: Η Σία αύριο μπορεί να αντικατασταθεί με μια δημοσιογράφο που είναι αρεστή (εδώ το ερωτικό στοιχείο δεν είναι αμελητέο). Ο Ευαγγελάτος μπορεί να δει την απόλυσή του σε ένα μήνυμα. Αν αυτό μπορεί να συμβεί στα «μεγάλα ονόματα», αυτός ο εργασιακός μεσαίωνας είναι άγνωστος για το πολύ κοινό, όσον αφορά τους δημοσιογράφους που δεν είναι σταρ της σώου μπιζ.

Ο διάβολος φοράει prada 2: Το κλίμα

Η ταινία πετυχαίνει στο να μεταφέρει αυτό το κλίμα, βάζοντας, στο τέλος, μια ευτυχή έκβαση, κάτι που, νομίζω, δεν χρειαζόταν, είναι κάτι σα να «χρυσώνει το χάπι». Σε γενικές όμως γραμμές καταφέρνει να εκφέρει συγκροτημένο λόγο, το μήνυμά της δεν περνά, όμως, σε αυτή την ένταση που θα ήθελε , στο ευρύτερο κοινό που δεν ξέρει και δεν θέλει να γνωρίζει τα τεκταινόμενα στα μέσα μαζικής επικοινωνίας.

Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΦΟΡΑΕΙ PRADA 2

(THE DEVIL WEARS PRADA 2)

Σκηνοθεσία: David Frankel

Σενάριο: Aline Brosh McKenna, Lauren Weisberger (νουβέλα)

Φωτογραφία: Florian Ballhaus

Μοντάζ: Andrew Marcus

Μουσική: Theodore Shapiro

Ήχος: Davide D’Onofrio, Richard Topham III, T.J. O’Mara

Σκηνικά: Stephanie Q. Bowen, Sandro Piccarozzi

Κοστούμια: Molly Rogers

Παραγωγοί: Wendy Finerman

Ηθοποιοί: Meryl Streep (Μιράντα Πρίστλι), Anne Hathaway (Άντι Σακς), Emily Blunt (Έμιλι), Stanley Tucci (Νίγκελ), Justin Theroux, Kenneth Branagh, Lucy Liu, Simone Ashley (Αμάρι), Tracie Thoms (Λίλι)

Χώρα παραγωγής: ΗΠΑ

Έτος παραγωγής: 2026

Είδος: κομεντί, τραζεντί

Γλώσσα: αγγλικά

Χρώμα: έγχρωμη

Διάρκεια: 119΄

Εταιρεία διανομής: Feelgood

Ημερομηνία εξόδου στις αίθουσες: 30/4/2026

Για περισσότερες πληροφορίες για τους συντελεστές και τα τεχνικά χαρακτηριστικά της ταινίας δείτε εδώ.

Διαβάστε τις κριτικές ταινιών που έχουμε δημοσιεύσει

Διαβάστε το ρεπορτάζ για την ταινία

Michael

Dolly

Διαβάστε τις κριτικές των μελών της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου