ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ

ΕΝΑ ΘΡΙΛΕΡ ΑΝΟΛΟΚΛΗΡΩΤΟ 

Dolly: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης

Η Μέισι και ο Τσέιζ αφήνουν την κόρη του δεύτερου για φύλαξη και πάνε στις παρυφές ενός δάσους για να απολαύσουν τη θέα μιας λίμνης που υπάρχει στο μέσο ενός καταπράσινου τοπίου. Θα ακουστούν κάποιες φωνές και ο Τσέιζ θα πάει για να δει τι συμβαίνει. Μια γυναίκα, που έχει τη μορφή μιας κούκλας, θα τον τραυματίσει σοβαρά και, κατόπιν θα απαγάγει τη Μέισι για να την κάνει τον νέο της παιχνίδι που θα παίξει τον ρόλο του παιδιού της.

Dolly: Το ύφος

Ο Ροντ Μπλάκχερστ προσπαθεί να κάνει κάτι ανάλογο με τις ταινίες που έχουν ως θέμα τις σφαγές από παρανοϊκούς ανθρώπους και από τους ανθρώπους που κατοικούν στα δάση, όντας επιθετικοί σε κάθε άγνωστο. Να θυμίσουμε ότι αυτές οι ταινίες βασίζονται στη διαφορετική αντίληψη για τον τρόπο ζωής αυτών των ανθρώπων που έχουν βιώσει τον σκληρό τρόπο ζωής στο ορεινό τοπίο, παλεύοντας σκληρά με τη φύση για να έχουν τα απολύτως απαραίτητα για να ζήσουν. Δεν είναι ακριβώς εγκληματίες, θέλουν να περιφρουρήσουν τον χώρο τους, χωρίς να εξηγούν πολλά, απαιτώντας την πλήρη υπακοή στους άγραφους νόμους στους οποίους η κοινωνίας τους βασίζεται για να επιβιώσει. Ένας ξένος, λοιπόν, είναι εισβολέας και θα πρέπει να εξολοθρευθεί, αν δεν καταλάβει τι δεν πρέπει να κάνει, χωρίς προειδοποίηση.

Σε αυτή τη ταινία δεν έχουμε ανάλογες συμπεριφορές. Αυτό που υπάρχει είναι ένα σπίτι, πολύ μακριά από την πόλη, και δύο άνθρωποι που δεν ακολουθούν τους βασικούς κανόνες της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Ο ένας είναι αυτή η γυναίκα και ο άλλος, μάλλον, ο αδελφός της, δεν διευκρινίζεται στην ταινία, που έχουν ζήσει κακοποιητικές συμπεριφορές, άρα έχουν μάθει να λειτουργούν βίαια, πέρα από τα όρια της λογικής. Γιατί, όμως, αυτοί λειτουργούν έτσι;

Dolly: Το σεναριακό πρόβλημα

Αυτή η ερώτηση δεν θα απαντηθεί ποτέ. Ο σκηνοθέτης και συνσεναριογράφος αφήνει να εννοηθεί ότι υπήρχε ένα κακοποιητικός πατέρας που εξασκούσε έντονα την βία που βλέπουμε στα πατριαρχικά περιβάλλοντα. Επίσης, υπονοεί την παρουσία μιας συγκαταβατικής μητέρας που κρατούσε τις ισορροπίες. Ο θάνατός της άφησε να εκδηλωθεί όλο αυτό το κύμα βίας που στερείται οποιασδήποτε λογικής. Δεν μας δίνει πληροφορίες για να καταφέρουμε να φανταστούμε αυτό το ανθρώπινο περιβάλλον και να φτιάξουμε το δικό μας αφηγηματικό κόσμο. Άρα, η μεγαλύτερη αδυναμία της ταινίας είναι η πολύ μεγάλη απροσδιοριστία στο σενάριο.

Αυτό που μένει για να «σώσει» την ταινία είναι τα ειδικά εφέ και ο γρήγορος ρυθμός εκεί που πρέπει για να αρθρωθεί ο κινηματογραφικός λόγος. Τα ειδικά και οπτικά εφέ είναι πολλά και καλά. Εντυπωσιάζουν σχεδόν από την αρχή της ταινίας. Σε αυτόν τον τομέα η ταινία έχει κερδίσει το στοίχημα. Στο πεδίο του ρυθμού όμως υπάρχει πρόβλημα. Σε αυτό το σημείο θα αναφερθούμε εκτενέστερα.

Dolly: Ο ρυθμός

Έχουμε την εκδήλωση της βίας που, πολύ σωστά, εκδηλώνεται ξαφνικά, ξαφνιάζοντας τον θεατή και δημιουργώντας το σασπένς. Το πρώτο ξάφνιασμα θα έπρεπε να ακολουθείται από πράξεις ανάλογης βίας μέχρι να φτάσει η αφήγηση σε ένα κομβικό σημείο όπου θα μπορούσαμε να ανακαλύψουμε τις σεναριακές δομές που κτίζουν την ιστορία της ταινίας. Ο σκηνοθέτης προτιμά να διακόψει την έξαρση και να δείξει πράξεις που δεν έχουν να κάνουν, με προφανή τρόπο, με το υστερικό αυτής της γυναίκας. Ο ρυθμός σπάει και ο θυμός, που εικονοποιείται, χάνει τη συνοχή του. 

Αυτό γίνεται συνέχεια. Αυτή η γυναίκα βρίσκεται σε μια σχιζοφρενική κατάσταση. Καταλαβαίνουμε ότι αυτό είναι απόρροια υστερικών καταστάσεων που την έχουν οδηγήσει πρώτα στην ψύχωση και μετά στην παράνοια. Για όλα αυτά είναι υπεύθυνος ο κακοποιητικός πατέρας που προβάλλεται στον άντρα που είναι φυλακισμένος σε ένα δωμάτιο. Μη έχοντας η ταινία σεναριακό βάθος είναι αδύνατον να μας πάει κάπου, σε ένα άλλο αφηγηματικό τοπίο. Προκειμένου να αποφύγει την άλογη εκδήλωση βίας, που θα κούραζε τον θεατή, καταφεύγει στο τέχνασμα της εκδήλωσης του τραύματος αυτής της γυναίκας.

Dolly: Πως σώζεται

Με άλλα λόγια, το πρόβλημα στο σενάριο μετατοπίζεται στη σκηνοθεσία. Αυτό είναι απολύτως λογικό. Ο μόνος τρόπος για να αποφευχθεί η πλήρης καταστροφή είναι η περιγραφή του τραύματος αυτής της γυναίκας. Στη σκηνή που η Μέισι σπάει ένα κομμάτι της πορσελάνινης μάσκας, βλέπουμε ένα μέρος από το κατεστραμμένο πρόσωπό της, καταλαβαίνουμε ότι η κακοποίησή της ήταν μεγάλου βαθμού. Για να φύγει από αυτό το ψυχολογικό τραύμα καταφεύγει στη μητρότητα. Θέλει ένα παιδί και η Μέισι θα είναι το μωρό της. Όμως αυτή η εκδήλωση συναισθημάτων, που είναι ενδιαφέρουσα, δεν επεκτείνεται σεναριακά και είναι, κατά συνέπεια, κενό γράμμα στην αφήγηση.

Οι ηθοποιοί ενσαρκώνουν τους ρόλους τους με αρκετή πιστότητα, μένοντας στο πλαίσιο του σεναρίου. Το μοντάζ, όπως προείπαμε, δεν μπορεί να δώσει τον απαραίτητο ρυθμό για να ολοκληρωθεί το θρίλερ. Η σκηνοθεσία έχει το σεναριακό πρόβλημα μέσα της και το μόνο που κάνει είναι  να μην καταφύγει στην παράλογη και εφετζίδικη εκδήλωση  της βίας, όπως έχει γίνει σε άλλες ταινίες, αποφεύγοντας, έτσι, την πλήρη καταστροφή της.

DOLLY

Σκηνοθεσία: Rod Blackhurst

Σενάριο: Rod Blackhurst, Brandon Weavil

Φωτογραφία: Justin Derry

Μοντάζ: Justin Oakey

Μουσική: Nick Bohun

Ήχος: Christopher Fox, Jay Pellizzi

Σκηνικά: Kaili Corcoran

Κοστούμια: Haven Howell

Οπτικά εφέ: Rod Blackhurst

Παραγωγοί: Rod Blackhurst, Katie Garrett, Joseph C. Grano, Blake Hoss, Noah Lang, Bryce McGuire, Ross O’Connor, Esteban Sanchez, Isaiah Smallman, Jeff Smith, Betty Tong

Ηθοποιοί: Fabianne Therese (Μέισι), Russ Tiller (Μπίλι), Michalina Scorzelli (θεία Σάντι), Kate Cobb (Ράσελ), Ethan Suplee (Τομπ), Seann William Scott (Τσέιζ), Max the Impaler (Dolly)

Χώρα παραγωγής: ΗΠΑ

Έτος παραγωγής: 2025

Είδος: τρόμου, θρίλερ

Γλώσσα: αγγλικά

Χρώμα: έγχρωμη

Διάρκεια: 83΄

Εταιρεία διανομής: Neo Films

Ημερομηνία εξόδου στις αίθουσες: 30/4/2026

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τους συντελεστές και τα τεχνικά χαρακτηριστικά της ταινίας δείτε εδώ.

Διαβάστε το ρεπορτάζ σχετικό με την ταινία

Διαβάστε τις κριτικές ταινιών που έχουμε δημοσιεύσει

Ένα τελευταίο για τον δρόμο

Γυναίκες έξω

Διαβάστε τις κριτικές των Μελών της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου