ΕΝΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ
ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ
LE CITTA DI PIANURA
Ένα τελευταίο για τον δρόμο: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης
Table Of Content
Η καθημερινότητά τους μοιάζει σχεδόν τελετουργική, μικρές στάσεις σε επαρχιακά καφενεία, σύντομες συνομιλίες με αγνώστους, σιωπές που λένε περισσότερα από τα λόγια. Δεν κυνηγούν κάποιον προορισμό, το ίδιο το ταξίδι είναι η δικαιολογία τους για να συνεχίσουν να κινούνται, να αποφεύγουν την ακινησία που θα τους φέρει αντιμέτωπους με όσα έχουν αφήσει πίσω. Η είσοδος του Τζούλιο, ενός νεαρού και εσωστρεφούς φοιτητή αρχιτεκτονικής, λειτουργεί σαν μια απρόσμενη ρωγμή σε αυτή τη ρουτίνα. Ο Τζούλιο δεν ανήκει στον κόσμο τους, είναι ακόμη στο κατώφλι της ζωής, γεμάτος αμφιβολίες αλλά και δυνατότητες.
Ένα τελευταίο για τον δρόμο: Η ταινία
Ο Καρλομπιάνκι και ο Ντοριάνο είναι δύο από τα τρία μέλη μιας παρέας που διαλύθηκε βίαια. Ο Τζένιο, ο τρίτος της παρέας, έχει πάει στην Αργεντινή. Έχει καταφύγει εκεί γιατί είχαν κλέψει και οι τρεις γυαλιά, ελάχιστα ταλαιπωρημένα, και τα πωλούσαν. Όταν η απάτη τους γίνεται αντιληπτή, τότε ο Τζένιο φεύγει, καταστρέφει όλα τα ενοχοποιητικά στοιχεία, θα θάψει τα λεφτά σε ένα λάκκο. Πρόκειται να έρθει και οι δύο φίλοι θέλουν να τον πάρουν από το αεροδρόμιο. Ο δρόμος προς το αεροδρόμιο είναι γεμάτος εμπόδια. Αυτά είναι τα ατέλειωτα ποτήρια.
Αυτός που μυείται σε αυτή τη μυσταγωγία του ποτού είναι ο Τζούλιο. Σπουδάζει αρχιτεκτονική και θέλει, μετά από ένα πάρτι, να πάει σπίτι του, να ξεκουραστεί γιατί την άλλη μέρα έχει την αξιολόγηση για το πτυχίο του. Θα τον παρασύρουν και θα τους ακολουθήσει σε όλη αυτή την πορεία από ποτήρι σε ποτήρι. Βλέπουμε τον Τζούλο να μπαίνει όλο και πιο βαθιά σε αυτόν τον «παράξενο» κόσμο των δύο φίλων. Ποιος όμως είναι αυτός και γιατί έχει σημασία για να τον αφηγηθούμε;
Ένα τελευταίο για τον δρόμο: Η παρέα
Όλη η ταινία είναι χτισμένη σε δυο ανθρώπους, στην αρχή, που έχουν κοινά ενδιαφέροντα και αντίληψη για τη ζωή. Μετά προστίθεται ένα τρίτο μέλος που είναι, στην αρχή, δισταχτικό. Εδώ, είναι σαφές ότι ο Τζούλιο είναι το αναφερόμενο του θεατή. Η πρόσκληση του Τζούλιο είναι αυτή του θεατή. Ο σκηνοθέτης μας προσκαλεί να μπούμε σε αυτόν τον άναρχο κόσμο που μπορεί να είναι αυτός ενός μικρού παιδιού ή ενός ανθρώπου που είναι αφελής ή χαμένος από τον κόσμο. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;
«Πότε θα μεγαλώσετε;», ρωτάει ένας γέρος τους δύο φίλους που είναι πάνω από 50 ετών. «Είμαστε πολύ μεγάλοι για να μεγαλώσουμε.», του απαντούν. Και, πράγματι, ένας άνθρωπος που έχει περάσει τα 50 χρόνια θα πρέπει να υποστεί κάτι συνταρακτικό για να αλλάξει τη ζωή του. Αν αυτό δεν υπάρχει, τότε δεν υφίσταται λόγος να κάνει κάτι τέτοιο, αντιθέτως θα ήταν ανόητο. Αν μας ενδιαφέρει ο στόχος που έχουμε, τότε οι δύο φίλοι δεν υπολείπονται σε τίποτε από κάποιον άλλον άνθρωπο. Τα κάνουν όλα, αλλά με μια διαφορετική διαδικασία.
Ένα τελευταίο για τον δρόμο: Η διαδικασία
Θα διασκεδάσουν, θα ευχαριστηθούν, θα συναντήσουν ανθρώπους που δεν ήξεραν και έχουν πολλά να τους πουν, θα μυήσουν τον Τζούλιο στον κόσμο τους και θα τον πείσουν να πάει να συναντήσει το κορίτσι για το οποίο ενδιαφέρεται, θα βρουν τον Τζένιο, όχι στο αεροδρόμιο αλλά έξω από ένα σουπερμάρκετ, θα πάνε μαζί του για να βρουν τα κρυμμένα λεφτά, αλλά θα καταλάβουν ότι, για να το πετύχουν, θα πρέπει να γκρεμίσουν μια πολυκατοικία. Όλα γίνονται στον χρόνο τους, αρκεί κάποιος να έχει το χάρισμα να κάνει υπομονή και να περιμένει τη στιγμή.
Όλα αυτά μας φέρνουν σε ταινίες του Χαλ Χάρτλεϊ, του Τζιμ Τζάρμους και, φυσικά, του Τζον Κασσαβέτης. Σε αυτές τις ταινίες όλα γίνονται στον χρόνο τους και όχι στον χρόνο που εμείς επιθυμούμε και απαιτούμε. Αυτή η διαδικασία του να γίνει κάτι με τον τρόπο που οι νόμοι της φύσης επιβάλλουν και όχι η υστερία του ανθρώπου, αυτό έχει τη γοητεία του. Αυτός είναι ο λόγος που αυτή η ταινία μας γοητεύει. Χτυπά την ευαίσθητη χορδή της ψυχής μας που δεν αντέχει το στρες της κοινωνίας μας, αυτή τη χορδή που έχουμε μάθει να την θάβουμε όσο πιο καλά γίνεται.
Ένα τελευταίο για τον δρόμο: Το συναίσθημα
Αυτό που έχει σημασία είναι ότι όλα έχουν γίνει έτσι όπως πρέπει, σύμφωνα με τη φύση του ανθρώπου. Όπως ο Περικλής Κοροβέσης έλεγε να πιούμε το ποτήρι μας, ενώ είχαμε πιει τουλάχιστον 10 ποτήρια. Όπως ο βοηθός του Θεοδόση, στην ταινία του Τσιώλη, έλεγε ότι ο κόσμος θα θαυμάζει το έργο του μεγάλου ζωγράφου, ενώ αυτός δεν έχει κάνει σχεδόν τίποτε. Έτσι αυτή η ταινία μιλά για τη διαδικασία και όχι για ένα ή για πολλά γεγονότα. Και όλο αυτό είναι μαγευτικό.
Οι ηθοποιοί -οι τέσσερις πρωταγωνιστές- παίζουν εξαιρετικά καλά. Βγάζουν το συναίσθημα που απαιτεί το σενάριο, αλλάζουν τόσο όσο χρειάζεται για να επέλθει η αλλαγή στον συναισθηματικό κόσμο προοδευτικά. Το μοντάζ λειτουργεί με κοψίματα «άγαρμπα» από σεκάνς σε σεκάνς για να δείξει τα αφηγηματικά σημεία και να υπονοήσει τη μεταξύ τους διαδικασία. Η μουσική τονίζει κάθε σεκάνς όπως της αρμόζει και δυναμώνει το συναίσθημα που θα πρέπει να αποδοθεί. Η σκηνοθεσία τα έχει βάλει όλα σε ένα ταμπλό, πλήρως αρμονικά, όμορφα, προσδίδοντας μια απίστευτη γοητεία που δεν υπάρχει στον αγχωτικό κόσμο όπου ζούμε.
ΕΝΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ
(LE CITTA DI PIANURA)
Σκηνοθεσία: Francesco Sossai
Σενάριο: Francesco Sossai, Adriano Candiago
Φωτογραφία: Massimiliano Kuveiller
Μοντάζ: Paolo Cottignola
Ήχος: Alberto Cagol, Davide Storani
Σχεδιασμός ήχου: Sebastian Pablo Poloni
Σκηνικά: Emilia Bonsembiante
Κοστούμια: Ilaria Marmugi, Guillem Soler Pou
Παραγωγοί: Marta Donzelli, Philipp Kreuzer, Gregorio Paonessa, Cecilia Trautvetter
Ηθοποιοί: Filippo Scotti (Τζούλιο), Sergio Romano (Καρλομπιάνκι), Pierpaolo Capovilla (Ντοριάνο), Andrea Pennacchi (Τζένιο), Roberto Citran (Φαντίγκα), Simone Bergamasco (Τζιοβάνε Ντοριάνο), Giulia Bertasi (Γιούλια Αντονία), Francesco Busolin (Τζιοβάνε Καρλομπιάνκι)
Χώρα παραγωγής: Ιταλία, Γερμανία
Έτος παραγωγής: 2025
Είδος: συναισθηματική κομεντί
Γλώσσα: ιταλικά, αγγλικά, ισπανικά, ιαπωνικά
Χρώμα: έγχρωμη
Διάρκεια: 100΄
Εταιρεία διανομής: Δαναός
Ημερομηνία εξόδου στις αίθουσες: 23/4/2026
Για περισσότερες πληροφορίες για τους συντελεστές και τα τεχνικά χαρακτηριστικά της ταινίας δείτε εδώ.
Διαβάστε τις κριτικές ταινιών που έχουμε δημοσιεύσει
