Ο ΗΧΟΣ ΤΗΣ ΠΤΩΣΗΣ

Φεβ 10, 2026 Κινηματογράφος 0

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ

SOUND OF FALLING

Ο ήχος της πτώσης: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης

Ξεκινά από το 1910 με την επτάχρονη Άλμα να ασχολείται με τις καθημερινές δουλειές του αγροκτήματος, ενώ την περικυκλώνει ο θάνατος, πρώτα ενός νεαρού αγοριού και μετά της προγιαγιάς της. Οι προετοιμασίες ταφής από τα μέλη της οικογένειας ενισχύουν τη σιωπηλή θλίψη ενός ανήλικου κοριτσιού που βλέπει τη μεγαλύτερη αδελφή του να φεύγει για να δουλέψει ως υπηρέτρια, και να επιστρέφει άψυχη, θύμα ενός ακόμη εργατικού ατυχήματος.

Ο ήχος της πτώσης: Η ταινία

Στην αυγή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η έφηβη Έρικα παρατηρεί τον θείο της, κατάκοιτο λόγω σκόπιμου ακρωτηριασμού προς αποφυγή της στρατιωτικής θητείας, σε μια μακάβρια αλλά συνήθη πρακτική στη μιλιταριστική Γερμανία, και προσποιείται και εκείνη πως είναι ανάπηρη. Στην ίδια πάντοτε φάρμα, 40 χρόνια αργότερα, πρωταγωνιστεί η ανιψιά της Έρικα, η έφηβη Αντζέλικα που, μαζί με τον αδελφό της, αντιδρά έντονα και προκλητικά στην ταπείνωση που δέχεται η θεία από τους συντοπίτες της. Η συμπεριφορά της ξεφεύγει από τον έλεγχο, ώσπου φτάνει στο ποτάμι που σημάδεψε τη ζωή των γυναικών της οικογένειάς της.

Η Mascha Schilinski, παρά το νεαρό της ηλικίας της, έρχεται με τέσσερις ταινίες, μία μικρού μήκους, μία τηλεοπτική μεγάλου μήκους και δύο κινηματογραφικές μεγάλου μήκους. Ξεκίνησε με την ταινία «Die Katze» (μικρού μήκους, 2015), έκανε τρία επεισόδια στην τηλεοπτική σειρά «Soko Koln» (2019-2020) και σκηνοθέτησε τις ταινίες «Die Tochter» (2017) και «Ο ήχος της πτώσης» (2025). Έχει κερδίσει ήδη 14 βραβεία και έχει προταθεί 21 φορές για βραβείο σε διάφορα φεστιβάλ. Η ταινία «Ο ήχος της πτώσης» έχει κερδίσει την Αργυρή Αλεπού, στο Camerimage, το βραβείο της Επιτροπής, στο Φεστιβάλ των Καννών, Καλύτερης Σκηνοθεσίας, στο Φεστιβάλ του Σικάγο, Καλύτερης Αφήγησης, στο Φεστιβάλ του Hamptons, Καλύτερης Σκηνοθεσίας, στο Φεστιβάλ της Στοκχόλμης, και Καλύτερης Φωτογραφίας, στο Φεστιβάλ Νύχτες Πρεμιέρας, στην Αθήνα.

Ο ήχος της πτώσης: Η αφήγηση

Η αφήγησή της επικεντρώνεται στη απαξίωση του ανθρώπου στη Γερμανία από το 1910 και μετά. Η γυναίκα, σε αυτή την ταινία, είναι στο κέντρο του ενδιαφέροντος. Οι άντρες της οικογένειας ακολουθούν, δεχόμενοι την απολυταρχία του κράτους. Από αυτούς εξαιρείται ο νεαρός αδελφός που ακρωτηριάζεται για να μην καταταγεί στον στρατό. Όλα διεξάγονται σε αυτή τη φάρμα, οι εποχές και οι άνθρωποι διαπερνούν την αφήγηση, μπερδεύεται η χρονική ακολουθία, γίνεται κατανοητό ότι δεν μας ενδιαφέρουν τόσο πολύ τα ιστορικά γεγονότα αλλά οι χαρακτήρες που διαδραματίζουν ένα ρόλο.

Στη ζωή ο θάνατος είναι κάτι το συνηθισμένο, οι άνθρωποι έχουν συμφιλιωθεί με αυτόν και κάπου ακούγεται η λέξη «πρέπει», τουλάχιστον μια φορά, όσον αφορά στο θάνατο. Είναι θαυμάσιες οι τελετουργίες της προετοιμασίας του νεκρού, εκεί βρίσκουμε στοιχεία από τη γερμανική μυθολογία και αφήγηση. Ο έρωτας είναι ένα ζητούμενο αλλά και ταμπού, σχεδόν κάτι απαγορευμένο. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αυτή η περιοχή ανήκε στον πρώην Ανατολική Γερμανία, στα σύνορά της με την πρώην Δυτική Γερμανία, τα οποία ένα από τα κορίτσια τα πέρασε, κολυμπώντας στο ποτάμι-σύνορο.

Ο ήχος της πτώσης: Ο ρόλος της γυναίκας

Η γυναίκα κανονίζει τι θα γίνει στο σπίτι, ο άντρας κάνει όλες τις άλλες δουλειές. Ουσιαστικά η γυναίκα διοικεί την οικιακή οικονομία, ζουν, κατά συνέπεια σε ένα καθεστώς που υπάρχει έντονος χαρακτήρας της μητριαρχίας, ενώ όλα ακολουθούν την καταπιεστική λογική του λουθηριασμού. Η σκηνοθέτης και συνσεναριογράφος επικεντρώνει στη γυναίκα που είναι θύμα της πατριαρχικής απολυταρχίας, αν και έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης στην οικογενειακή διοίκηση. Ο άνθρωπος συρρικνώνεται, ως χαρακτήρας, και έχει χάσει κάθε έννοια της ελευθερίας του. Οι άντρες έχουν υποταχτεί στην κρατική βία και είναι σχεδόν άβουλα πλάσματα.

Δεν χρειαζόμαστε τα ιστορικά γεγονότα, πόλεμοι, αυτοκρατορία, χιτλερισμός κ.λπ., αυτό που θέλει η ταινία να μας αφηγηθεί είναι το αποτύπωμα στον χαρακτήρα του ανθρώπου όλης αυτής της απολυταρχίας σε μια κοινωνία υπερβολικά αυστηρή όπου η χριστιανική ιδεολογία ακολουθείται δογματικά και καταπιέζει τον άνθρωπο τόσο που η ανάπτυξη του χαρακτήρα του είναι προβληματική. Στη σύγχρονή μας εποχή βλέπουμε όλα αυτά να υπάρχουν, ως συμπεριφορές, ενώ τυπικά έχει φύγει η γερμανική κοινωνία από αυτό το ιδεολογικό πλέγμα. Με μαεστρία η σκηνοθέτης μας δείχνει το γιατί έγιναν όλα αυτά στη Γερμανία, χωρίς να φτάνει σε συμπεράσματα, αφήνει την αφήγησή της ανοιχτή σε κάθε ερμηνεία που θα γίνει και από τον θεατή.

Ο ήχος της πτώσης: Οι χαρακτήρες

Η ανάλυση των χαρακτήρων ήταν αρκετά μεγάλη για να καταφέρει όχι μόνο να περιγράψει με σαφήνεια τον κάθε χαρακτήρα, αλλά να βρει αυτά τα σημεία που ενώνουν όλους τους χαρακτήρες, έτσι ώστε να τους βάλει σε ένα καμβά, να φτιάξει μια εικόνα της γερμανικής κοινωνίας, του 19^ου και του 20^ου αιώνα, έχοντας στο παρασκήνιο τα στοιχεία της γερμανικής μυθολογίας, τα οποία, σε εμάς, είναι λίγο-πολύ άγνωστα. Το σενάριο, όμως, δεν αφήνει κενά. Ο θεατής, στο τέλος, μπορεί να καταλάβει πλήρως την τραγωδία αυτής της κοινωνίας, το θείο δράμα του ανθρώπου, επικεντρωμένο στη γυναίκα. Με αυτή την έννοια, η ταινία είναι επίκαιρη και αποσαφηνίζει το γιατί η Γερμανία λειτούργησε έτσι, σε παγκόσμιο επίπεδο, χωρίς να περιορίζει την αφήγησή της σε συμπεράσματα. Κατά συνέπεια, η θέαση της ταινίας είναι μια βιωματική εμπειρία.

Όπως προείπαμε, η σκηνοθεσία έχει υπολογίσει όλα τα στοιχεία των χαρακτήρων και τη θέση τους με ακρίβεια. Φτιάχνει τους χαρακτήρες και δημιουργεί μια μεγάλη εικόνα, δεν περιορίζει τον ορίζοντα της αφηγηματικότητας. Το σενάριο, στην αρχή, φαίνεται απροσδιόριστο, όσο ο αφηγηματικός χρόνος εξελίσσεται δένει και στο τέλος δείχνει τη στιβαρότητά του. Η φωτογραφία είναι εξαιρετική. Η εστίαση δεν είναι τέλεια, για να αποδώσει τον χαρακτήρα του απροσδιόριστου, ενώ, πολλές φορές, καταφεύγει σε χρώματα παστέλ, πηγαίνοντας στον ιμπρεσιονισμό, για να μας δείξει τη μελαγχολία και το αβέβαιο μέλλον.

Ο ήχος της πτώσης: Οι ερμηνείες

Οι ηθοποιοί παίζουν πολύ καλά, αποδίδουν με ακρίβεια τους χαρακτήρες που υποδύονται, έχουν τις απαραίτητες εξάρσεις και πτώσεις, οι κινήσεις τους είναι όσο πρέπει για να αποδοθεί η αφηγηματική ατμόσφαιρα. Το μοντάζ διαπερνά όλες τις εποχές και όλα συγκλίνουν σε ένα σημείο στο τέλος. Τα κοστούμια και τα σκηνικά αποδίδουν με ακρίβεια την κάθε εποχή, για να βοηθηθεί ο θεατής στην κατανόηση των ιστορικών εποχών.

Ο ΗΧΟΣ ΤΗΣ ΠΤΩΣΗΣ

(SOUND OF FALLING)

Σκηνοθεσία: Mascha Schilinski

Σενάριο: Mascha Schilinski, Louise Peter

Φωτογραφία: Fabian Gamper

Μοντάζ: Evelyn Rack

Μουσική: Michael Fiedler, Eike Hosenfeld

Ήχος: Claudio Demel, Juliane Gräfe, Jürgen Schulz

Σκηνικά: Maike Kiefer

Κοστούμια: Sabrina Krämer

Καλλιτεχνική διεύθυνση: Sandra Fleischer, Maike Kiefer

Παραγωγοί: Burkhard Althoff, Melvina Kotios, Lasse Scharpen, Lucas Schmidt, Maren Schmitt

Ηθοποιοί: Hanna Heckt (Άλμα), Lena Urzendowsky (Αντζέλικα), Susanne Wuest (Έμμα), Luise Heyer (Κρίστα), Laeni Geiseler (Λένκα), Lea Drinda (Έρικα), Florian Geißelmann (Ράινερ), Gode Benedix (Μαξ), Bärbel Schwarz (Μπέρτα)

Χώρα παραγωγής: Γερμανία

Έτος παραγωγής: 2025

Γλώσσα: γερμανικά

Χρώμα: έγχρωμη

Είδος: ψυχολογική τραγωδία

Εταιρεία διανομής: Cinobo

Διάρκεια: 155΄

Ημερομηνία εξόδου στις αίθουσες: 5/2/2026

Δείτε περισσότερα στοιχεία για τους συντελεστές και τα τεχνικά χαρακτηριστικά της ταινίας εδώ.

Δείτε που παίζονται και ποιες ώρες οι ταινίες στη Θεσσαλονίκη

Διαβάστε τις κριτικές ταινιών που έχουμε δημοσιεύσει

Κάποτε στη Γάζα