ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΗ ΒΕΝΕΤΙΑ

Φεβ 20, 2026 Κινηματογράφος 0

ΤΑΙΝΙΕΣ

DEATH IN VENICE

Θάνατος στη Βενετία: γράφει ο Γιάννης Ιωαννίδης

Ο Γερμανός συνθέτης Άσενμπαχ (Ντερκ Μπόγκαρντ) καταφθάνει στη Βενετία, ορμώμενος από λόγους υγείας. Η αδύναμη καρδιά του έχει ανάγκη από ηρεμία και ξεκούραση, από ένα εύκρατο και φιλόξενο κλίμα. Στο ξενοδοχείο όπου διαμένει, στο Λίντο, το βλέμμα του θα υποστεί μια μοιραία μετωπική σύγκρουση. Όταν αντικρίσει την αγγελική φιγούρα του Τάτζιο (Μπγιορν Άντρεσεν), ενός Πολωνού εφήβου που έχει έρθει στη Βενετία για διακοπές με τους γονείς του, o Άσενμπαχ θα κυριευτεί από έναν πόθο εξ ορισμού αγιάτρευτο.

Θάνατος στη Βενετία: Η ταινία

Ο πόθος του είναι αθεράπευτος όχι τόσο επειδή το αντικείμενό του είναι ανέφικτο ή απρόσιτο, αλλά επειδή η λαχτάρα του είναι πολύ πιο βαθιά από μια απλή επιθυμία ή παρόρμηση. Η απόκοσμη, σχεδόν γεωμετρικά αψεγάδιαστη, ομορφιά του Τάτζιο είναι θαρρείς βγαλμένη από πίνακα του Μποτιτσέλι, περίπου σαν την αρσενική εκδοχή της περίφημης Αφροδίτης. Το εφηβικό του κάλλος, άσπιλο και πρωτόλειο, αντιπροσωπεύει τη σωματοποιημένη εκδοχή της ομορφιάς που αναζητούσε ο Άσενμπαχ μια ολόκληρη ζωή.

Είναι η τέλεια μελωδία που δεν τρύπωσε ποτέ σε καμία παρτιτούρα, είναι τα νιάτα που σώθηκαν, στέρεψαν και ζάρωσαν. Είναι μια φευγαλέα επιστροφή του χρόνου που έχει χαθεί ανεπιστρεπτί και θα συνεχίσει να χάνεται δια παντός, κάθε φορά πιο βίαια και αδυσώπητα. Ο Βισκόντι προσδίδει στο βλέμμα του Άσενμπαχ, δηλαδή στο κινηματογραφικό βλέμμα, το δυσβάσταχτο προνόμιο της επικύρωσης ενός επώδυνου και επονείδιστου τέλους. Το «Morte a Venezia», στην πραγματικότητα, δεν είναι παρά η ταφόπλακα σε μια ολόκληρη εποχή αλλοτινού μεγαλείου και τωρινή παρακμής, που επιζητεί και επισπεύδει την κατάρρευσή της.