ΜΙΑ ΦΑΡΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ

10 Οκτωβρίου, 2026 5 Λεπτά ανάγνωσης

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ

UNA QUINTA PORTUGUESA

Μια φάρμα στην Πορτογαλία: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης

Table Of Content

UNA QUINTA PORTUGUESA
Μια φάρμα στην Πορτογαλία: Η σκηνοθέτης
Μια φάρμα στην Πορτογαλία: Η κλοπή
Μια φάρμα στην Πορτογαλία: Η σκηνοθεσία
Μια φάρμα στην Πορτογαλία: Οι ερμηνείες
ΜΙΑ ΦΑΡΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ
(UNA QUINTA PORTUGUESA)

Ο Φερνάντο, ένας ήσυχος καθηγητής γεωγραφίας, βυθίζεται στη θλίψη μετά την απροειδοποίητη εξαφάνιση της συζύγου του. Χωρίς συγκεκριμένο σκοπό, ταξιδεύει στην Πορτογαλία και υιοθετεί την ταυτότητα ενός άλλου άνδρα, πιάνοντας δουλειά ως κηπουρός σε ένα απομονωμένο κτήμα, σε μια παραδοσιακή φάρμα. Εκεί αναπτύσσει μια βαθιά και απροσδόκητη φιλία με την ιδιοκτήτρια, την Αμάλια, χτίζοντας μια νέα ζωή που δεν του ανήκει. Επιστρέφει και βλέπει μια άλλη γυναίκα να ζει στο σπίτι του. Είναι και αυτή από τη Σερβία. Έχει πάρει και αυτή τη ζωή και το όνομα της γυναίκας του που, επίσης, δεν της ανήκει.

Μια φάρμα στην Πορτογαλία: Η σκηνοθέτης

Η Αβελίνα Πρατ έχει δουλέψει στον κινηματογράφο ως προϊσταμένη στο σκριπτ. Ως σκηνοθέτης εμφανίζεται, από το 2007, με ταινίες μικρού μήκους και μια τηλεοπτική ταινία, το 2019. Το 2022 θα κάνει την πρώτη της ταινία μεγάλου μήκους «(On set with) Lilly Reich», την ίδια χρονιά θα κάνει τη δεύτερη ταινία της μεγάλου μήκους, «Vasil». Αυτή η ταινία, η τρίτη της μεγάλου μήκους, έγινε το 2025, ενώ το 2026 έχει σκηνοθετήσει μια ταινία μικρού μήκους, «Principo de incedio sobre paisaje desierto». «Παίζει» με τα είδη του κινηματογράφου, το μικρό και το μεγάλο μήκους, σε αυτή την ταινία βλέπουμε ότι έχει μπει βαθιά στην κινηματογραφία του Νέου Κύματος (Nouvelle Vague), ειδικά στις ταινίες του Ερίκ Ρομέρ, όπως και στη θεματολογία και αισθητική του Μανουέλ ντε Ολιβέιρα.

Τι σημαίνει αυτή «η ζωή δεν σου ανήκει»; Όταν ένας άνθρωπος πεθαίνει κάποιος μπορεί να θέλει να γίνει η συνέχειά του. Ο Φερνάντο είναι απογοητευμένος που η γυναίκα του ξαφνικά έφυγε, χωρίς να υπάρχει κάποια αιτία, δεν έχει αφήσει ένα σημείωμα, απλά εξαφανίστηκε. Αποφασίζει να πάει από την Ισπανία στην Πορτογαλία για να κάνει ένα διάλειμμα. Εκεί γνωρίζει τον Μανουέλ που του μιλά για τη φάρμα. Όταν ο Μανουέλ πεθαίνει ξαφνικά, ο Φερνάντο παίρνει τη θέση του. Πάει στη φάρμα και εκεί συναντά την Αμάλια. Αυτή καταλαβαίνει ότι αυτός δεν είναι ο πραγματικός Μανουέλ, αλλά δεν λέει τίποτε. Επανερχόμαστε στο ερώτημα: Η ζωή ενός ανθρώπου δεν ανήκει εντελώς σε αυτόν αλλά και στην κοινωνία στην οποία ζει. Το νήμα της ζωής του αν το πάρει κάποιος, όταν αυτός έχει πεθάνει, είναι σα να τον ανασταίνει και να συνεχίζει το έργο του.

Μια φάρμα στην Πορτογαλία: Η κλοπή

Η ζωή, ως πνευματικό και ιστορικό αφήγημα, είναι κάτι παρόμοιο με την πραγματικότητα. Όπως δεν έχουμε μια έκφανση της πραγματικότητας, αλλά πολλές, όσοι είναι οι άνθρωποι που την αφηγούνται και οι ψυχικές τους διαθέσεις, έτσι η ζωή μας, ένα μέρος της, τουλάχιστον, ανήκει στο συλλογικό συνειδητό. Ο Φερνάντο πήρε τη ζωή και το όνομα του Μανουέλ, η Όλγα έκανε το ίδιο με την Μιλένα, τη γυναίκα του Φερνάντο, όταν αυτή πέθανε, η Αμάλια πήρε τη ζωή της γιαγιάς της, όταν οι δικοί της σκοτώθηκαν από τους επαναστατημένους Αφρικανούς, όταν απελευθερώθηκαν από την πορτογαλική αποικία. Όλοι παίρνουν ένα μέρος της ζωής ενός άλλου, του ανθρώπου που αγαπούν ή συνδέονται ή θαυμάζουν.

Για να είμαστε πιο ακριβείς, θα πρέπει να πούμε ότι το «παίρνω τη ζωή κάποιου άλλου» είναι μια τοτεμική διαδικασία. Όπως ο πρωτότοκος γιος έτρωγε ένα κομμάτι από το σώμα του πεθαμένου πατέρα, για να πάρει τη δύναμή του, όπως στην αγία μετάληψη τρώμε το σώμα και πίνουμε το αίμα, με ανάλογο τρόπο παίρνουμε μέρος της ζωής ενός ανθρώπου για να πάρουμε τη πνευματική δύναμή του και να συνεχίσουμε το έργο του στην κοινωνία. Τελικά, η ζωή δεν είναι παρά μια σύμβαση και αυτή μπορεί να σπάσει, όπως όλες, αρκεί να γίνει με παραγωγικό τρόπο, χωρίς να προσβάλλει τη μνήμη. Γιατί η ζωή ενός ανθρώπου δεν μπορεί να είναι μόνο μνήμη, θα πρέπει να έχει μια συνέχεια.

Μια φάρμα στην Πορτογαλία: Η σκηνοθεσία

Ο τρόπος κινηματογράφησης είναι πολύ καλός. Η σκηνοθέτρια χρησιμοποιεί αργό ρυθμό για να περιγράψει τις πράξεις και τις συμπεριφορές, να οριοθετήσει το ζωτικό χώρο ενός ανθρώπου. Προσέχει τις λεπτομέρειες, η κάμερά της βλέπει προσεχτικά τον άνθρωπο, τις κινήσεις και το σώμα του, το περιβάλλον, στο οποίο ζει, για να δημιουργήσει ένα χαρακτήρα, να του δώσει σώμα και πνοή. Παίρνει έτσι τη ζωή ενός άλλου -των χαρακτήρων από άλλες αφηγήσεις από τις οποίες έχει επηρεαστεί- και φτιάχνει μια πρόταση για επιβίωση σε ένα περιβάλλον, την οποία προσφέρει στον θεατή.

Δημιουργεί την ανάγκη να διαβάσει ο θεατής το κείμενο και, όταν η αφήγησή του τελειώσει, να σταθεί μια στιγμή, να αναλογιστεί τι έχει γίνει, να βάλει αυτά τα στοιχεία στον δικό του νοητικό και ψυχικό κόσμο, για να δημιουργήσει ένα κείμενο, την αυστηρά προσωπική αφήγησή του, τη συνέχεια της ταινίας, κλέβοντας τη ζωή των άλλων, δίνοντας τη συνέχεια που νομίζει ότι είναι η πρέπουσα. Τελικά, το να κλέβεις τη ζωή ενός άλλου, δεν είναι κακό, αντίθετα είναι ευλογία, αν, φυσικά, σεβαστείς τις αξίες αυτού του ανθρώπου. Με γλαφυρό και γοητευτικό τρόπο αυτή η ταινία μας μιλά για την ευπρόσδεκτη κλεψιά. Έρχεται με δέκα βραβεία σε διάφορα φεστιβάλ, στην Ισπανία και σε άλλες χώρες.

Μια φάρμα στην Πορτογαλία: Οι ερμηνείες

Εξαιρετικές οι ερμηνείες των ηθοποιών. Ενσαρκώνουν τους χαρακτήρες και τους δίνουν πνοή. Σέβονται τον άνθρωπο που αναπαριστούν. Ανασταίνουν έναν άνθρωπο με τις πιο απλές αφηγηματικές κινήσεις, οι οποίες αφήνουν το χνάρι τους, έτσι δημιουργείται ένα δρόμος στον παγκόσμιο χάρτη της αφήγησης, στη γεωγραφία της μνήμης και των αξιών. Η φωτογράφηση αναδεικνύει τον άνθρωπο και το περιβάλλον του χωρίς να θέλει να εντυπωσιάσει. Το μοντάζ ακολουθεί τον αργό, ουσιαστικό και παραγωγικό τρόπο της αφήγησης. Τα σκηνικά και τα κοστούμια δίνουν αυτή τη νότα που χρειάζεται για να αναπαρασταθεί με ακρίβεια ο κάθε χαρακτήρας.

ΜΙΑ ΦΑΡΜΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ

(UNA QUINTA PORTUGUESA)

Σκηνοθεσία: Avelina Prat

Σενάριο: Avelina Prat, Clara Serrano Llorens

Ηθοποιοί: Manolo Solo (Φερνάντο), Maria de Medeiros (Αμάλια), Branka Katic (Όλγα), Rita Cabaço (Ρίτα), Xavi Mira (Μανουέλ), Kasia Kapcia (Μιλένα), Morgan Blasco (Χούλιο), Gonçalo Dantas (Ροντρίγκο)

Φωτογραφία: Santiago Racaj

Μοντάζ: Juliana Montañés

Μουσική: Vincent Barrière

Ήχος: Juno Alvarez, Nora Haddad

Σχεδιασμός ήχου: Iván Rufat

Σκηνικά: Mariona Ferrer

Κοστούμια: Giovanna Ribes

Οπτικά εφέ: Miriam Piquer

Παραγωγοί: Adán Aliaga, Miguel Molina, Luís Urbano

Χώρα παραγωγής: Ισπανία, Πορτογαλία

Έτος παραγωγής: 2025

Είδος: τραγωδία, ηθών