49ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΔΡΑΜΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ
ΜΙΑ ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΙΚΟΝΑ
49ο Φεστιβάλ Δράμας ελληνικές ταινίες: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης
Table Of Content
Τα πάθη των ανθρώπων είναι αυτά που πρωταγωνιστούν σε αυτή την ενότητα που θα παρουσιάσουμε σε αυτό το σημείωμα. Φασισμός, δύσκολες οικογενειακές καταστάσεις, ο ανταγωνισμός στα φύλα, ο ευτελισμός του ανθρώπου, αυτή η σκληρή πραγματικότητα που ζούμε κάθε μέρα και έχει τις ρίζες της στο παρελθόν.
49ο Φεστιβάλ Δράμας ελληνικές ταινίες: Το μεγαλύτερο σαμποτάζ
Η ταινία του Διαμαντή Αναστασιάδη, «Μια μικρή ιστορία αντίστασης. Ιουλία Μπίμπα» (2026), Ελλάδα, 12΄, μιλά για το μεγαλύτερο σαμποτάζ που έγινε ενάντια στους Γερμανούς, αυτό που συγκλόνισε όλο τον κόσμο, την ανατίναξη ενός κτηρίου όπου σκοτώθηκε μεγάλος αριθμός Γερμανών και συνεργατών τους στην Αθήνα [Διαβάστε περισσότερα στοιχεία για τον σκηνοθέτη εδώ]. Συνελήφθη η Ιουλία Μπίμπα, βασανίστηκε, δεν κατέδωσε τους συνεργάτες της, μεταφέρθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Γερμανία, όπου αποκεφαλίστηκε. Με μυθοπλαστικό τρόπο η ταινία διηγείται αυτή την ιστορία, κρατά τον πυρήνα της και αναδεικνύει το μεγαλείο αυτού του αγώνα.
«Ο σκύλος» (2026), Ελλάδα, 12΄, ανιμέισιον, η ταινία του Κωνσταντίνου Δέμη παρακολουθεί έναν άνθρωπο που ξαμολιέται στους δρόμους για να βρει φαγητό επειδή πεινάει. Πολύ γρήγορα συμπεριφέρεται σαν ζώο και παίρνει τη συμπεριφορά ενός σκύλου [Διαβάστε περισσότερα στοιχεία για τον σκηνοθέτη εδώ]. Μπορεί η ιστορία να είναι λίγο υπερβολική, όμως η πραγματικότητα έχει στοιχεία από αυτά που αναφέρονται σε αυτή. Ο σκηνοθέτης πλάθει έναν χαρακτήρα και εικονογραφεί με σκληρές πινελιές την απάνθρωπη κοινωνία μας.
49ο Φεστιβάλ Δράμας ελληνικές ταινίες: Η βία
Η Στέλλα και ο Ιάσωνας πρωταγωνιστούν σε μια ιστορία πάθους και βίας. «Ούτε που καυλώσαμε» (2025), Ελλάδα, 14΄, η ταινία της Μαρθίλιας Σβάρνα αναφέρεται σε μια παρτίδα σκάκι που χάνει η Στέλλα και θα πρέπει να χορέψει γυμνή πάνω στο τραπέζι. Αυτό το απαιτεί ο άντρας που θέλει να εξασκήσει βία στη γυναίκα [Δείτε περισσότερα στοιχεία για τη σκηνοθέτρια εδώ]. Χαλάει η «σούπα» από τη βίαιη έλευση του φίλου της Στέλλας, ο οποίος θα εκδιωχθεί από την ίδια με βίαιο τρόπο. Εκεί αποδεικνύεται η υπεροχή της γυναίκας που τελικά θα μείνει μόνη της ως η μοναδική νικήτρια, ο άντρας θα το παραδεχτεί, «ούτε που καυλώσαμε», στον φίλο της, άρα καταλαβαίνουμε αν η αντρική βία ήταν άσφαιρη ή όχι.
Ο άντρας θα είναι ο απόλυτα κυρίαρχος στον «Πακετά» (2026), Ελλάδα, 29΄, του Ερμόλαου Φωτίου. Ένας νεαρός, σκληρό καρύδι, δουλεύει πακετάς, αλλά κάνει και διακίνηση ναρκωτικών [Δείτε περισσότερα στοιχεία για την ταινία εδώ]. Η μάνα του παίζει χαρτιά και χάνει λεφτά, αυτός παίζει ένα στοίχημα, θέλει να κερδίσει γρήγορα πολλά λεφτά και μπλέκει με τη νύχτα. Η ταινία τραβά την ιστορία και έχει πίστες στο σενάριο, ιστορίες που δεν έχουν ειρμό χαρακτήρων, αφού δεν αφήνει να δομηθούν αυτοί κατά την εξέλιξή της. Έτσι χάνει σε πιστότητα και, τελικά, σε αφηγηματική δύναμη.
49ο Φεστιβάλ Δράμας ελληνικές ταινίες: Το παράξενο
Τι γίνεται όταν ένας άντρας δεν θέλει τίποτε άλλο από τη συντροφιά; Ο Χρήστος Σαμαράς, με την ταινία του «Σουαρέ μετά ξενάγησης» (2026), Ελλάδα, 18΄, περιγράφει έναν χαρακτήρα που δεν αποζητά τίποτε άλλο από την ανθρώπινη συμπεριφορά [Δείτε περισσότερα στοιχεία για τον σκηνοθέτη εδώ]. Οι πράξεις και τα λόγια του είναι παράξενα. Κάποιος μπορεί να τα παρεξηγήσει, κάποιοι μπορεί να είναι επιθετικοί, άλλοι να αμυνθούν και να θέλουν να φύγουν. Μια ιστορία που βουτά στο παράλογο και στο ανοίκειο και μας δείχνει μια σκοτεινή και αθέατη πλευρά της κοινωνίας μας.
Θα τελειώσουμε με την ταινία «Τρύπες» (2026), Ελλάδα, 23΄, όπου ο Πέτρος Καλφαμανώλης θα αφηγηθεί μια πολύ παράξενη ιστορία [Δείτε περισσότερα στοιχεία για την ταινία εδώ]. Ο Μάικ και ο Τζώρτζ ψάχνουν να βρουν έναν θησαυρό. Έχουν έναν παλιό χάρτη που δεν είναι σίγουρο ότι αναφέρει κάτι για αυτό. Σκάβουν τρύπες, από ματαιοδοξία και συνήθεια, ακόμα και για την παρέα! Μια ωραία παραβολή της ματαιοδοξίας, όμως όλο αυτό κάπου θα πρέπει να οδηγεί, σε ένα αφηγηματικό τοπίο όπου θα υπάρχει ένας χαρακτήρας του οποίου η ταινία θα προτείνει την ανάγνωση στο ψυχικό και στο κοινωνικό. Κάτι που στην ταινία απλά δε υπάρχει.
49ο Φεστιβάλ Δράμας ελληνικές ταινίες: Επίλογος
Σχεδόν έχουμε ολοκληρώσει ένα ταξίδι στο εθνικό διαγωνιστικό τμήμα. Φτάνουμε σε ένα σημείο όπου έχουμε ολοκληρώσει σχεδόν μια μεγάλη εικόνα. Λέω «σχεδόν» γιατί μας λείπουν δύο σημεία για να φτάσουμε στην ολοκλήρωση αυτής της απεικόνισης της κοινωνίας στην οποία ζούμε.
Μένουν δύο σημεία που θα τα αναλύσουμε σε επόμενο σημείωμά μας, δύο ταινίες που ξεχώρισα και θεωρώ ότι θα πρέπει να μείνουμε περισσότερο στη μικρή ανάλυση που κάναμε μέχρι τώρα.
