ΤΑΙΝΙΕΣ

THE DEATH OF ROBIN HOOD

Ο θάνατος του Robin Hood: γράφει ο Κώστας Ιωαννίδης

Η αναθεωρητική ματιά του σκηνοθέτη του «Pig» πάνω στον πολυκινηματογραφημένο λαϊκό μύθο είναι εξαιρετικά καλοφτιαγμένη και συναισθηματικά ευφυής, αλλά κλίνει προς την κατήφεια.

Ο θάνατος του Robin Hood: Οι συνοφρυωμένοι άντρες

Δεν υπάρχουν «χαρούμενοι σύντροφοι» στο «Ο θάνατος του Robin Hood», ένα ελεγειακό πορτρέτο του διάσημου λαϊκού ήρωα που τελικά δικαιώνει τον τίτλο του, αλλά όχι πριν από έναν παρατεταμένο αγώνα αποδόμησης του μύθου και ηθικού απολογισμού.

Μετά από μια σύντομη βουτιά στα νερά των μεγάλων στουντιακών franchise με το «A quiet place: day one», πριν από δύο χρόνια, η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του σεναριογράφου και σκηνοθέτη Μάικλ Σαρνόσκι τον βλέπει να επιστρέφει στην εσωτερική κλίμακα και τον μελαγχολικό τόνο του ντεμπούτου του, του «Pig» -κι αυτό παρά το γεγονός ότι το υλικό της ιστορίας είναι πολύ πιο συνηθισμένο σε blockbusters εκδοχές στην οθόνη.

Ο θάνατος του Robin Hood: Το ψέμα

Με πρωταγωνιστή έναν Χιου Τζάκμαν με κόμμωση που θυμίζει Γκάνταλφ, στο ρόλο ενός μπαρουτοκαπνισμένου Ρομπέν των Δασών που έχει κουραστεί από την ηρωική του φήμη, η αναθεωρητική ερμηνεία του Σαρνόσκι τολμά να υπονοήσει ότι η γεμάτη εγκλήματα ζωή του δεν είχε στην πραγματικότητα φιλανθρωπικά κίνητρα, η αναζήτησή του εδώ είναι εσωτερική, μια προσπάθεια να σώσει την ψυχή του από το ψέμα μέσα στο οποίο ζούσε.

Το αποτέλεσμα είναι στοχαστικό, ευαίσθητο και με αναζωογονητικά ελάχιστες ηρωικές περιπέτειες, αν και είναι επίσης κάπως μονοκόμματο. Ο Σαρνόσκι απομυθοποιεί τον θρύλο, δείχνοντας μεγάλη προσοχή στην ιστορική και ατμοσφαιρική λεπτομέρεια, καθώς και ένα μεθοδικό ενδιαφέρον για τον τρόπο με τον οποίο οι ιστορίες λέγονται και ξαναλέγονται μέσα στον χρόνο. Όμως, η θλιβερή μικρότητα -ή η μικρή θλίψη- της ιστορίας στην οποία τελικά καταλήγει, αποτελεί ταυτόχρονα το νόημα όλου του εγχειρήματος αλλά και μια αργή, σταθερή ψυχρολουσία από την πρώτη στιγμή.

Ο θάνατος του Robin Hood: Το καστ

Όμορφα κινηματογραφημένη και σχεδιασμένη σε μια πλήρη παλέτα γήινων χρωμάτων, πέτρας και λινάτσας, και ερμηνευμένη με χάρη και πίστη από τον Τζάκμαν και ένα καλοδιαλεγμένο καστ, συμπεριλαμβανομένης της Τζόντι Κόμερ, στον ρόλο μιας στωικής ηγουμένης που φροντίζει τον άνθρωπό μας, αν όχι για να γίνει καλά, τουλάχιστον για να βρει την ειρήνη, πρόκειται για μια παραγωγή αδιαμφισβήτητης ακεραιότητας και ευφυΐας, καθώς και για μια αξιοσημείωτα ώριμη επιλογή καλοκαιρινού «αντι-προγραμματισμού», σχεδόν φοράει την κατήφειά της σαν παράσημο.

«Ο θάνατος του Robin Hood» είναι στην πραγματικότητα η δεύτερη ταινία που αντλεί την έμπνευσή της από μια εναλλακτική αφήγηση της αρχαίας μπαλάντας «A Gest of Robyn Hode», η οποία κατέληγε με τον ηλικιωμένο ήρωα να βρίσκεται υπό τη φροντίδα μιας δολοφονικής ηγουμένης, βρίσκοντας τελικά τον θάνατο στα χέρια της. Η ταινία «Ρομπέν και Μάριαν» («Robin and Marian»), του Ρίτσαρντ Λέστερ, το 1976, αναδιαμόρφωσε την ιστορία ως ένα γλυκόπικρο ειδύλλιο των ώριμων χρόνων, συγχωνεύοντας τους ρόλους της ηγουμένης και της Μάιντ Μάριαν.

Ο θάνατος του Robin Hood: Η ανάπλαση

Η εκδοχή του Σαρνόσκι αναπλάθει παρομοίως τον γυναικείο χαρακτήρα ως μια ευεργετική δύναμη και είναι σε μεγάλο βαθμό απογυμνωμένη από ρομαντισμό -αν και επιτρέπει στον εαυτό της μια δόση συναισθηματισμού σε μια δευτερεύουσα πλοκή που αφορά τον τρυφερό δεσμό του γηραιού παράνομου με ένα μικρό κορίτσι. Ο κατά βάση αυστηρός τόνος των γεγονότων καθορίζεται, ωστόσο, από μια εναρκτήρια σεκάνς που παρουσιάζει τον Ρομπέν ως έναν μοναχικό νομάδα, ο οποίος ζει με τα ελάχιστα που έχει να του προσφέρει η γη μετά από χρόνια πολέμου και λεηλασιών.

Μοιράζεται για λίγο τη φωτιά και το φαγητό του με μια νεαρή περιπλανώμενη κοπέλα (Τζέιντ Κρουτ, από το περσινό «Rabbit Trap») πριν τη μαχαιρώσει στο κεφάλι. Το έτος είναι το 1247, τα φαινομενικά κενά λόγια για την ηρωική του καλοσύνη έχουν περάσει προ πολλού στην τοπική λαϊκή παράδοση, και το μόνο που θέλει τώρα ο «κατεστραμμένος και αδίστακτος» δολοφόνος είναι «ένας σωστός θάνατος». Προτού συμβεί αυτό, όμως, παρασύρεται σε μια τελευταία συμπλοκή: Τον επισκέπτεται αναπάντεχα ο Μικρός Τζον (Μπιλ Σκάρσγκαρντ), που κάποτε ήταν ένας από τους ανήλικους συνεργούς του στο έγκλημα, και του ζητά να βοηθήσει στην προστασία της οικογένειας και του σπιτικού του από εκδικητικούς εχθρούς του παρελθόντος.

Ο θάνατος του Robin Hood: Η βία

Η σύγκρουση που ακολουθεί είναι σοκαριστική ως προς την ένταση της βίας της, καθώς σώματα συμπλέκονται και τσακίζονται μέσα στη λάσπη, αναμμένοι πυρσοί καρφώνονται σε πρόσωπα και πυρακτωμένες λεπίδες καίνε τη σάρκα. Ο Σαρνόσκι αρχικά μοιάζει να επιδιώκει μια εφιαλτική, κολασμένη ατμόσφαιρα παρόμοια με τις σκηνές μαχών στο «The Northman», του Ρόμπερτ Έγκερς, αν και θα ήταν σκόπιμο όσοι αναζητούν αιμοδιψείς συγκινήσεις να αρκεστούν στο πρώτο μισάωρο της ταινίας.

Υπάρχει μια αισθητή αλλαγή στη διάθεση, τον ρυθμό και την ένταση μόλις ο Ρομπέν, έχοντας μείνει βαριά τραυματισμένος και αναίσθητος από τη σύγκρουση, ξυπνά στο γαλήνιο μοναστήρι που διοικεί η αδελφή Μπρίτζιντ (Κόμερ), η οποία έχει ανοίξει τις πόρτες του σε όσους έχουν μείνει μόνοι και απροστάτευτοι μέσα σε αυτό το διαρκές κλίμα τρόμου.

Ο θάνατος του Robin Hood: Η αναμέτρηση

Ανάμεσα στους συντρόφους του που διαμένουν εκεί είναι ένας μασκοφόρος, ανώνυμος λεπρός (Μάρεϊ Μπάρτλετ), του οποίου η αισιόδοξη αποδοχή της μοίρας του δίνει τον τόνο για την πνευματική αυτοαναμέτρηση του ίδιου του Ρομπέν. Ακόμη ο Άρθουρ (Νόα Τζουπ), βαριά τραυματισμένος στην ίδια μάχη, στον οποίο ανατίθεται απρόθυμα η εκδίκηση εναντίον του, ράκος πλέον, παράνομου. Τέλος και η Μάργκαρετ (η ευαίσθητη πρωτοεμφανιζόμενη Φέιθ Ντιλέινι), η πρόσφατα ορφανή κόρη του Μικρού Τζον, η οποία προσκολλάται σε αυτόν με μια ευάλωτη ανάγκη.

Αυτό που ακολουθεί είναι μια ήσυχη, επίπονη σειρά συμφιλιωτικών συναντήσεων ανάμεσα σε αυτά τα ποικιλοτρόπως πληγωμένα άτομα, όπου το καθένα κυνηγά κάποιου είδους ίαση και λύτρωση -και στην περίπτωση του Ρομπέν, μια ύστατη προσπάθεια να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στον άνθρωπο που είναι και στον άνθρωπο που οι άλλοι πιστεύουν ότι είναι.

Ο θάνατος του Robin Hood: Η ιχνηλάτηση

Πρόκειται για μια φιλόδοξα εσωτερική αφηγηματική πορεία, η οποία ιχνηλατείται περισσότερο μέσα από συζητήσεις και παρατήρηση παρά μέσω εμφανούς δράσης, με το σενάριο του Σαρνόσκι να αποφεύγει να εκβιάσει περιττές εντάσεις ανάμεσα στους χαρακτήρες, ενώ ο δεσμός του Ρομπέν και της Μπρίτζιντ παραμένει ευγενώς πλατωνικός. Ωστόσο, είναι μια ιστορία που καθηλώνει μόνο κατά διαστήματα, δεδομένου του σταθερού τόνου της εξουθενωμένης αυτοαπέχθειας του Ρομπέν και της δυσοίωνης νομοτέλειας της μοίρας του.

Η δυσαρμονία ανάμεσα στο ανθρώπινο κουφάρι που παρουσιάζεται εδώ και στον παλιό, γοητευτικό, ντυμένο στα πράσινα τυχοδιώκτη είναι εντυπωσιακή, αλλά παρά τη στοιχειωμένη σεμνότητα της ερμηνείας του Τζάκμαν, ο χαρακτήρας παραμένει ισχνός και απρόσιτος -και το ενδιαφέρον μας για το αν ο θάνατός του είναι δίκαιος ή όχι παραμένει περισσότερο θεωρητικό παρά βαθιά αισθητό.

Ο θάνατος του Robin Hood: Οι προθέσεις

Παρόλα αυτά, μετά το ικανό, αλλά με αίσθηση συμβιβασμού, πρίκουελ του «Quiet place», όπου μπορούσες να νιώσεις την τριβή ανάμεσα στην ανθρωπιά του σκηνοθέτη και τη μονότονη λειτουργία του μηχανισμού των ταινιών είδους (genre), η τελευταία δουλειά του Σαρνόσκι αποτελεί μια συνολικά πιο σίγουρη δήλωση προθέσεων, ενδιαφερόντων και ταυτότητας.

Από τις πλούσιες, συννεφιασμένες υφές των 35mm της διεύθυνσης φωτογραφίας του Πατ Σκόλα μέχρι την ενίοτε ρυθμική επισημότητα των διαλόγων, το «Ο θάνατος του Robin Hood» κρατά την προσοχή μας λόγω της απόλυτης αυστηρότητας της επανεπινόησής του, της γειωμένης, τραχιάς σαν λινάτσα, ζωντάνιας του ρημαγμένου κόσμου του και της ειλικρινούς, περίπλοκης ενασχόλησής του με ζητήματα της ψυχής -μια αρετή που σπανίζει απελπιστικά στα multiplex γενικά, πόσο μάλλον στον τομέα των ατελείωτα ανακυκλώσιμων franchises.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ROBIN HOOD

(THE DEATH OF ROBIN HOOD)

Σκηνοθεσία: Michael Sarnoski

Σενάριο: Michael Sarnoski

Ηθοποιοί: Jade Croot (Γουέινραϊτ), Hugh Jackman (Ρομπέν), Bill Skarsgård (Έντουαρντ, Λιτλ Τζον), Katie Breen (Μάργκαρετ), Fintan Shevlin (πρώτος νεκρός), Michael Hanna (δεύτερος νεκρός), Andrew McCracken (πατέρας του Χέντρι), Alfie Lawless (Χέντρι), Noah Jupe (Άρθουρ)

Φωτογραφία: Pat Scola

Μοντάζ: Andrew Mondshein

Μουσική: Jim Ghedi

Ήχος: Terry McDonald, Will Reade

Σκηνικά: Stephanie Rea

Κοστούμια: Lorna Ó Ríordáin

Παραγωγοί: Alexander Black, Hugh Jackman, Aaron Ryder, Andrew Swett, Paul Barry, Hannah Shipley

Χώρα παραγωγής: ΗΠΑ

Έτος παραγωγής: 2026

Είδος: τραγωδία, δράση, περιπέτεια

Γλώσσα: αγγλικά

Χρώμα: έγχρωμη

Διάρκεια: 122΄

Εταιρεία διανομής: Spentzos Film

Ημερομηνία εξόδου στις αίθουσες: 2/7/2026.

 

Διαβάστε τα κινηματογραφικά ρεπορτάζ που έχουμε δημοσιεύσει

Η πρόσκληση

Το πάρτυ γενεθλίων

Η συνέντευξη του σκηνοθέτη

Για περισσότερες πληροφορίες για τους συντελεστές και τα τεχνικά χαρακτηριστικά της ταινίας δείτε εδώ