ΤΟ ΚΛΑΣΙΚΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ
ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ
Ή ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΛΑΣΙΚΟ;
Το κλασικό αριστούργημα: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης
Table Of Content
Ένας νεαρός σκηνοθέτης θέλει να κάνει μια ταινία. Έχει έτοιμο το σενάριο αλλά δεν βρίσκει χρηματοδότηση από το κράτος. Ένας παραγωγός αγοράζει και μετά σκίζει το σενάριο. Μια γυναίκα το μαζεύει και κολλά τις σελίδες του για να το εμφανίσει μετά από χρόνια. Αυτός ο νεαρός θα γίνει κριτικός κινηματογράφου και, όταν θα απολυθεί από τη δουλειά του, θα προσπαθήσει να κάνει αυτή την ταινία, με τα ίδια πρόσωπα. Η ταινία που είδαμε δεν είναι η τελική κόπια, άρα αυτή η κριτική θα επανέλθει τον Νοέμβρη που θα δούμε την ταινία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Το κλασικό αριστούργημα: Η αφήγηση
Η ταινία του Ρένου (Ειρηναίου) Χαραλαμπίδη μιλά για τον κινηματογράφο χωρίς «στρογγυλεμένο» λόγο, δηλώνοντας ότι την ενδιαφέρει η αναζήτηση της ομορφιάς μέσα στον εαυτό μας. Η αφήγηση είναι σε πρώτο ενικό πρόσωπο. Ο Χαραλαμπίδης χρησιμοποιεί πλάνα και σεναριακά αποσπάσματα από παλιότερες ταινίες του για να κάνει μια αναδρομή στο παρελθόν, μια ταινία που, εκ πρώτης όψης, είναι αυτοβιογραφική.
Ο λόγος είναι αυτός που λέμε ημερολογιακός. Ο πρωταγωνιστής, που είναι ο σκηνοθέτης, μιλά σα να γράφει ένα ημερολόγιο για το τι έχει γίνει, τροφοδοτώντας το αφήγημα του μέλλοντος: Τι θα κάνουμε; Που θα βρούμε την ομορφιά; Και, κυρίως, ποια είναι η ομορφιά; Μέσα στην καρδιά μας, θα μας πει στα τελευταία πλάνα της ταινίας. Επανέρχεται στον κλασικό ορισμό του κάλλους, ψάχνοντας να βρει τον ορισμό του κλασικού αριστουργήματος. Αλλά, το ερώτημα παραμένει: τι σημαίνει κλασικό;
Το κλασικό αριστούργημα: Η ηθοποιία
Ο πρωταγωνιστής παίζει σα να μην παίζει. Δηλαδή ενσαρκώνει τον ρόλο του και μετά τον απορρίπτει. Κάνει μια ταινία που μιλά για τον κινηματογράφο -σκηνοθέτες, τεχνικοί, κριτικοί- και μετά δυναμιτίζει αυτή την αφήγηση δείχνοντας ότι όλα είναι μια αναπαράσταση και όχι μια παράσταση, ένα βίωμα. Γίνεται ότι γίνεται για να αποδειχθεί ότι όλα αυτά είναι μια επινόηση. Μας κοιτάζει και είναι σα να μας λέει ότι είναι η σειρά μας να δημιουργήσουμε, να κάνουμε τη δική μας ταινία, έστω χωρίς κάμερα, αλλά με φροντίδα και αγάπη για αυτό που θέλουμε να δημιουργήσουμε.
Από το «Κατ’αρχήν δεν με λένε Γκούφυ» και το «No budget story», οι πρώτες του ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους, αντίστοιχα, μέχρι σήμερα έχει μπει πολύ «νερό στο αυλάκι». Μας συστήθηκε και τον αγαπήσαμε έτσι όπως είναι. Άκουσε τον Κλοντ Σαμπρόλ να δηλώνει σε συνέντευξη τύπου, όπου ήταν και ο ίδιος στο πάνελ, ότι ξεχώρισε το «No budget story» από όλες τις ταινίας του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Εμείς είδαμε στις δημιουργίες του Ρένου Χαραλαμπίδη μια αβίαστη και ακατέργαστη ομορφιά, εκεί μείναμε.
Το κλασικό αριστούργημα: Ο ρυθμός
Οι ερμηνείες του Χαραλαμπίδη και σε αυτή την ταινία είναι τόσο όσο χρειάζεται για να μπορέσουμε να πούμε ότι αυτό είναι κινηματογράφος. Η μισή ερμηνεία είναι μέσα στην ταινία και η άλλη μισή μένει αποστασιοποιημένη. Είναι εκεί και δεν είναι συγχρόνως. Μας δίνει ένα δείγμα γραφής και είναι σα να μας παροτρύνει να συνεχίσουμε το στόρι. Ο θεατής βλέπει μέσα σε αυτή την αφήγηση τον εαυτό του. Ο ρυθμός είναι αργός για να δώσει χρόνο στον θεατή να καταλάβει τι έχει γίνει.
Αυτό το εδώ και εκεί, μέσα στην ταινία και έξω από αυτή, το κάνω κινηματογράφο και δηλώνω ότι όλο αυτό είναι μια επινόηση, το κάνω απλά και συγχρόνως σύνθετα, αφού φροντίζω να κρύβω τα νοήματα για να τα βρει ο θεατής, παίζω τόσο όσο χρειάζεται για να φτάσω στο βίωμα, όλα αυτά κάνουν την ταινία ροκ. Ο Χαραλαμπίδης βλέπει τον Νίκο Νικολαΐδη, θυμάται τα πρώτα κινηματογραφικά έργα, μας ξαναδείχνει την απλή αφήγηση, μας υπενθυμίζει ότι κάτι που είναι απλό είναι κυρίως περίπλοκο, αν κάτσεις και το μελετήσεις λίγο. Μόνο για αυτά η θέαση της ταινίας αξίζει και μας αποζημιώνει. Τα υπόλοιπα θα τα ανακαλύψουμε αφού η ταινία κατασταλάξει στον ψυχικό μας κόσμο.
Το κλασικό αριστούργημα: Οι αναφορές
Πριν να κλείσουμε αυτό το σημείωμα να αναφέρουμε τις κωμωδίες του Γούντι Άλεν, ως αναφορά στην ταινία, το βίωμα του Νίκου Νικολαΐδη, το σενάριο και τη σκηνοθεσία του εκλιπόντος Ανδρέα Ιούδα Μαριανού, ως αναφορές της ταινίας που χρησιμοποιήθηκαν για να αναπτυχθεί το σενάριο και να συλληφθεί η σκηνοθεσία. Δίνουμε ραντεβού τον Νοέμβρη για να σκαρώσουμε την επόμενη κριτική μας, βλέποντας την τελική κόπια στο Φεστιβάλ.
ΤΟ ΚΛΑΣΙΚΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ
Σκηνοθεσία: Ρένος Χαραλαμπίδης
Σενάριο: Ρένος Χαραλαμπίδης
Ηθοποιοί: Ρένος Χαραλαμπίδης, Γιάνης Μποσταντζόγλου, Γιώργος Βουλτζάτης, Δήμητρα Παπαδήμα, Βάνα Πεφάνη, Κώστας Μπάρας
Χώρα παραγωγής: Ελλάδα
Έτος παραγωγής: 2026
Είδος: κωμωδία
Γλώσσα: ελληνικά
Χρώμα: ασπρόμαυρη.
