ΣΑΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ

Φεβ 03, 2026 Κινηματογράφος 0

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ

WE BELIEVE YOU

Σας πιστεύουμε: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης

Το δίδυμο Charlotte Devillers και Arnaud Dufeys κατάφεραν με ελάχιστα μέσα, να κάνουν μια εξαιρετική ταινία που θίγει μια τεράστια πληγή της εποχής: την παντελή έλλειψη προστασίας των ανηλίκων που έχουν υποστεί ενδοοικογενειακή βία και βιασμό, από μια δικαιοσύνη που όχι απλά δεν βοηθά, δημιουργεί νέες χαρακιές στον ψυχισμό τους. Η ταινία «Σας πιστεύουμε» («We believe you») αναφέρεται στην προστασία των παιδιών που περνάει από χρονοβόρες και επώδυνες διαδικασίες. Είναι μια ταινία-απάντηση στους Τσιάρες του κόσμου, όλων των νομοθετών και δικαστών που κάνουν πως δεν βλέπουν το έγκλημα που συντελείται (διαβάστε το σχετικό ρεπορτάζ).

Σας πιστεύουμε: Η ταινία

Παρακολουθούμε την υπόθεση που διαδραματίζεται στο Βέλγιο. Η μητέρα προσπαθεί να πάει με το παιδί της στο σχολείο χρησιμοποιώντας το τραμ. Αυτό δεν θέλει. Κάτι το απωθεί και, τελικά, αρχίζει να επιτίθεται στη μητέρα του. Αν και είναι 10 ετών έχει υποστεί πολλά τραύματα από τον πατέρα του. Έχει μια αδελφή, μεγαλύτερη, που γεννήθηκε στον γάμο των γονιών τους, όμως αυτοί απομακρύνθηκαν μετά τη γέννα. Επανασυνδέθηκαν και ήρθε το δεύτερο παιδί, αγόρι, με 7 χρόνια διαφορά από την αδελφή του. Εκ νέου οι γονείς απομακρύνθηκαν και οριστικά χώρισαν όταν ανακάλυψαν ότι υπήρξε βία από τον πατέρα στο μικρό αγόρι.

Παρακολουθούμε την αναμονή της δίκης στην οποία έχουν κληθεί και τα δύο παιδιά. Αυτά δεν θέλουν να δουν τον πατέρα, ουσιαστικά τον έχουν ξεγράψει, όμως αυτός εμφανίζεται αν και είχε διαβεβαιωθεί ότι θα ήταν σε χωριστό δωμάτιο. Ο πανικός είναι έντονος, ιδίως στο δεκάχρονο αγόρι που τρέχει να κρυφτεί σε ένα υπόγειο του δικαστηρίου. Στη δίκη θα μάθουμε ότι ο πατέρας είχε βιάσει το μικρό αγόρι. Παρόντες στη δίκη είναι οι δύο γονείς, οι δικηγόροι της μητέρας και του πατέρα, όπως και ο δικηγόρος των παιδιών.

Σας πιστεύουμε: Η σκηνοθεσία

Η κάμερα κάνει μια απλή καταγραφή των όσων θα ειπωθούν. Ακολουθώντας τη σχολή του direct cinema καταγράφει την πραγματικότητα. Ξέρουμε, από τη θεωρία του κινηματογράφου, ότι δεν είναι δυνατόν να αποτυπωθεί ακριβώς η πραγματικότητα. Ο φακός, με τις διάφορες οπτικές γωνίες, περιορίζει το πεδίο εγγραφής, το μοντάζ αλλάζει την αλληλουχία των αφηγήσεων, όλα περνούν από το ιδεολογικό φίλτρο του σκηνοθέτη. Σε αυτή την ταινία τις περισσότερες φορές ο φακός εστιάζει στο πρόσωπο που μιλά. Είναι πολύ λίγες οι λήψεις που ακούμε τη φωνή και βλέπουμε τις αντιδράσεις ενός άλλου προσώπου. Με αυτό τον τρόπο η κάμερα είναι ουσιαστικά το μάτι του θεατή, τα πλάνα είναι υποκειμενικά, όπως ορίζει η σκηνοθεσία του κινηματογράφου.

Με αυτή τη διαδικασία ο θεατής μπαίνει στην ψυχολογία των δύο γονέων και, στη συνέχεια, των παιδιών. Καταλαβαίνουμε ότι η μητέρα έχει υποστεί έντονη ψυχολογική πίεση και έχει έντονες υστερίες, αφού είναι επιφορτισμένη με την επιμέλεια των παιδιών και δέχεται έντονες επιθέσεις από τον πρώην σύζυγό της, ενώ είναι μόνη της, χωρίς καμία βοήθεια ή προστασία από το κράτος. Η δικαστής ακούει ο καθένας τι θα πει και, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, θα εκδώσει την απόφασή της.

Σας πιστεύουμε: Οι συμπεριφορές

Στη δίκη βλέπουμε τον πατέρα να αρνείται όλες τις κατηγορίες ενώ υπάρχει ανάκριση που διενεργείται, για αυτό το αδίκημα, έχοντας έναν τσαμπουκά στη συμπεριφορά του. Η μητέρα είναι πιο ευγενική, παραδέχεται ότι έχει κάνει λάθη, εκθέτει το πρόβλημα με σαφή τρόπο, φαίνεται η ευγένειά της στο πρόσωπο, στα λόγια και στη συμπεριφορά της. Η δικηγόρος του πατέρα είναι επιθετική και προσβλητική στη μητέρα, ενώ ο δικηγόρος των παιδιών ρίχνει κάποια άδικα στη μητέρα. Η ακροαματική διαδικασία τελειώνει. Όλοι αποχωρούν και η δικαστής μένει μόνη της. Από τις μικρές κινήσεις της καταλαβαίνουμε την απελπισία που έχει εισπράξει.

Η μητέρα βρίσκει τα παιδιά της και αυτά θέλουν να φύγουν χωρίς να συναντήσουν τον πατέρα. Αυτός ορμάει στο δωμάτιο, βρίζει και σπρώχνει βίαια τη μητέρα, τους δίνει ένα δώρο, αποχωρεί λέγοντας ότι δεν είναι τέρας. Η μητέρα μαζεύει το δώρο του μικρού αγοριού, μια μάσκα και έναν αναπνευστήρα, τρέχει, βρίσκει τον πατέρα και του επιτίθεται με το δώρο που έχει δώσει. Στη χαλαρωτική συνάντηση των παιδιών με την δικηγόρο της μητέρας, ακούμε αυτά που είχε πει η δικαστής στα παιδιά και μένει η φράση «εμείς σας πιστεύουμε».

Σας πιστεύουμε: Το γεγονός

Τα γεγονότα που παρατίθενται στο τέλος της ταινίας μας δείχνουν ότι η δικαιοσύνη δεν πιστεύει τα παιδιά. Μόνο στο 2% των περιπτώσεων έχουν δικαιωθεί τα παιδιά. Μπορεί εύκολα κανείς να καταλάβει ποιο είναι το τραύμα που αυτά θα κουβαλούν και πόσες πιθανότητες υπάρχουν αυτό να μεταφέρεται από γενιά σε γενιά, δημιουργώντας μια άρρωστη κοινωνία, δυτικού τύπου. Οι ηθοποιοί παίζουν πολύ καλά, ρεαλιστικά, ενσαρκώνουν τους χαρακτήρες, το δεκάχρονο παιδί υποδύεται τον ρόλο του ρεαλιστικά, αν και είναι δύσκολο για την ηλικία του. Ο πατέρας έχει αυτές τις μεταπτώσεις που πείθουν τον θεατή για την αδικία που έχει συντελεστεί. Η σκηνοθεσία τα βάζει όλα στην αφηγηματική σειρά που η πραγματικότητα προϋποθέτει, αφήνει, με το γραμμικό μοντάζ, να ανακαλύψει ο θεατής τις συμπεριφορές.

ΣΑΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ

(WE BELIEVE YOU

ON VOUS CROIT)

Σκηνοθεσία: Charlotte Devillers, Arnaud Dufeys

Σενάριο: Charlotte Devillers, Arnaud Dufeys

Φωτογραφία: Pépin Struye

Μοντάζ: Nicolas Bier

Μουσική: Lolita Del Pino

Ήχος: Alexandra Biquet, Emmanuel Botteriaux, Theo Mazuy, Antoine Petit

Παραγωγοί: Arnaud Dufeys, Arnaud Ponthière

Ηθοποιοί: Myriem Akheddiou (Αλίς Πιρόν, μητέρα), Laurent Capelluto (Γκροσέν, πατέρας), Natali Broods (δικαστής), Ulysse Goffin (Ετιέν, γιός), Adèle Pinckaers (Λιλά, κόρη), Alisa Laub (δικηγόρος παιδιών), Marion de Nanteuil (δικηγόρος μητέρας), Mounir Ben-Naoum (δικηγόρος πατέρα)

Χώρα παραγωγής: Βέλγιο

Έτος παραγωγής: 2025

Γλώσσα: γαλλικά

Είδος: τραγωδία

Χρώμα: έγχρωμη

Διάρκεια: 78΄

Εταιρεία διανομής: One From The Heart

Ημερομηνία εξόδου στις αίθουσες: 29/1/2026

Για περισσότερα στοιχεία για τους συντελεστές και τα τεχνικά χαρακτηριστικά της ταινίας δείτε εδώ.

Διαβάστε τις κριτικές ταινιών που έχουμε δημοσιεύσει

Το καταφύγιο

Βοήθεια