Η ΑΙΩΝΙΑ ΛΙΑΚΑΔΑ ΕΝΟΣ ΚΑΘΑΡΟΥ ΜΥΑΛΟΥ

Φεβ 13, 2026 Κινηματογράφος 0

ΤΑΙΝΙΕΣ

ETERNAL SUNSHINE OF THE SPOTLESS MIND

Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού: γράφει ο Κώστας Ιωαννίδης

Δύο εραστές. Εκείνος άβουλος, άτολμος, αθόρυβος. Εκείνη εξωστρεφής, «έξω καρδιά». Ξαπλώνουν στην παγωμένη κοίτη ενός ποταμού και εφευρίσκουν γαλαξίες στο νυχτερινό ουρανό. Γελούν συνωμοτικά. Όλη η σκηνή θυμίζει έντονα την εκκεντρικότητα του Κάουφμαν, όσο μπορεί κανείς να… μπει στο μυαλό του ιδιοσυγκρασιακού σεναριογράφου, να κατανοήσει την «Ανθρώπινη (;) φύση» του ή να προβεί σε «Adaptation» των σκέψεών του.

Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού: Η ταινία

«Είμαι τόσο ευτυχισμένος. Θα μπορούσα να πεθάνω» ψιθυρίζει ο Τζόελ κι όλα φορτίζονται από έντονο συναισθηματισμό που έλειπε από παλιότερες ταινίες του δημιουργού. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ο σεναριογράφος δεν σκαρφίστηκε μια παλαβή σκηνή ενός χιονισμένου τοπίου. Έστησε το σύμβολο για δύο ερωτευμένους που προσπαθούν να «παγώσουν» το χρόνο στη στιγμή της απόλυτης ευτυχίας. Μια ιδέα μεταδόθηκε με το μυαλό και μετά με τη καρδιά, διαγράφοντας έναν πλήρη κύκλο

Αυτή ακριβώς η συνθήκη είναι που ανάγει αυτό το «εύρημα» σε «ταινία». Μόνο του το μυαλό θα γεννούσε ένα sci-fi θριλεράκι (στο μέλλον οι άνθρωποι θα μπορούν να σβήνουν τις άσχημες μνήμες τους), με το σουρεαλισμό του Γκοντρί να εικονογραφεί επιδειξιομανώς τη μη γραμμική σκέψη του Κάουφμαν. Μόνη η καρδιά θα υπέκυπτε στις συμβάσεις ανακυκλωμένων ρομαντικών κομεντί. Μαζί, τα δύο ετερώνυμα ενώνονται σε κάτι αναγνωρίσιμα ολόκληρο. Κάτι που βγάζει νόημα. Κάτι που βγάζει πόνο.