ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ

Ιαν 06, 2026 Θέατρο 0

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΘΕΑΤΡΟΥ

ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΕΚΔΟΧΗ

Η αγάπη είναι αιώνια αλλά το κοινό όχι…

Δράκουλας: γράφει ο Γιάννης Τσιτσίμης

Είδαμε τον «Δράκουλα», του Στόουκερ, κατά Θάνου Παπακωνταντίνου, στο όμορφο και ιστορικό θέατρο Πόρτα λίγες ημέρες πριν η παράσταση τελειώσει τη, μάλλον, σύντομη πορεία της (15 Οκτωβρίου -Δεκέμβριος). Ο σκηνοθέτης παίρνει επάνω του όλο το εγχείρημα δίνοντας μια αλληγορική, μεταμοντέρνα και ενίοτε διαφορετική εκδοχή του έργου που άλλωστε είναι μυθιστόρημα σε μορφή επιστολών και όχι γραμμένο για θέατρο.

Δράκουλας: Μεταμόρφωση

Κι εδώ θα έλεγα πως πετυχαίνει μια δυναμική μεταμόρφωση του απέθαντου Κόμη σε σχέση με τη γνώμη των περισσότερων θεατών που μάλλον δεν συμπάθησαν και πολύ το έργο καθώς περίμεναν κάτι πιο… «κλασικό». Προφανώς θα πρέπει να δούμε τα πράγματα από την σκοπιά της ανάλυσης αλλά η αλήθεια είναι πως η παράσταση -εξαιρετική και minimal- δεν άντεξε καθώς το ελληνικό κοινό δεν είναι συνηθισμένο σε τέτοιες… μεταμορφώσεις της νυχτερίδας που πίνει αίμα…

Το σκηνικό, τέσσερα πλαστικά (πλέξιγκλας) διάφανα φέρετρα μέσα στα οποία περιστρέφονται, μιλούν και υποφέρουν οι πρωταγωνιστές: Η Μίνα, η Λούσι, ο Τζόναθαν Χάρκερ, ο Ρένφιλντ. Ανάμεσά τους σε ρόλο ψυχαναλυτή-ερευνητή και κυρίως άνθρωπο που κάνει τις ερωτήσεις για την εξέλιξη του μύθου και της δράσης, η σκοτεινή γυναικεία post punk φιγούρα του (της) Βαν Χέλσινγκ.

Δράκουλας: Τα δύο επίπεδα

Μια μεγάλη διάφανη διαχωριστική κουρτίνα πίσω από τα φέρετρα στη μέση της σκηνής χωρίζει τη δράση σε δύο επίπεδα, αυτό που παίζεται μπροστά στους θεατές και αυτό που παίζεται πίσω από την κουρτίνα εκεί όπου κινείται μέσα στο σχεδόν απόλυτο σκοτάδι ο τρομερός Δράκουλας αγκαλιά με τη σιωπή και την ερευνητική ματιά του μέσα στο μαύρο κάστρο του με βοηθούς του τα παιδιά της νύχτας που με χρήση φωτός και κάμερας (!) μεταδίδουν μέσω βίντεο σε πολλαπλές οθόνες στον θεατή τις κινήσεις του ζώνεκρου Κόμη.

Μέχρι το μέσο του έργου όταν και η κουρτίνα πέφτει και οι 4 χαρακτήρες του πρώτου επιπέδου «βουλιάζουν» στο πίσω επίπεδο όπου ο Δράκουλας βασιλεύει ως άρχοντας των ψυχών και των ζωών. Εκεί, σε ένα εκπληκτικό περιστρεφόμενο σκηνικό, κάθε ήρωας βρίσκεται μέσα σε διαφορετική φυλακή και καθώς το σκηνικό περιστρέφεται δίνει σε παραλήρημα-μονόλογο τις σκέψεις και τους τρόμους του. Ο Δράκουλας παρακολουθεί το ξεγύμνωμα των ψυχών, δεν επεμβαίνει, η Μίνα αποκαλύπτει την αθωότητα που περιμένει (αιώνες) τον αληθινό έρωτα έξω από κάθε συμβατότητα και ένας ήχος επίμονος, ενοχλητικός σαν μηχάνημα καρδιάς σε εντατική δεν παύει στιγμή να δημιουργεί ένταση.

Δράκουλας: Η παράσταση

Ο Βαν Χέλσινγκ έρχεται για να δώσει ένα τέλος σε όλα αυτά χωρίς σφήνα και σταυρό, μονάχα με ένα πιστόλι για να αντιμετωπίσει τον τρομερό υπαρξιακό λόγο του Δράκουλα: «εγώ είμαι εσύ, έχω ό,τι θέλεις, ό,τι ψάχνεις, έλα κοντά μου…». Και ο απεγνωσμένος Βαν Χέλσινγκ χάνεται στις περιστροφές του σκηνικού και του σκοταδιού μονολογώντας, «Δεν μπορεί να υπάρχεις, εάν υπάρχεις εσύ τότε ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ». Άπαντες συνδέονται σε ένα μηχάνημα που ρουφάει αίμα και ζωή και καταλήγει στον Δράκουλα που πίνει την ανάσα, κερνάει μεγαλεπίβολο θάνατο και ρουφάει τον έρωτα.

Το κείμενο γράφηκε από τον σκηνοθέτη με την αισθητική να υπερέχει του λόγου, το σκηνικό να παίζει πρωτεύοντα ρόλο, τα κοστούμια να υποβάλλουν τον θεατή και με τελική επιδίωξη μια γκροτέσκ ατμόσφαιρα και μια «μεταθανάτια παράσταση» με έντονο το στοιχείο του μινιμαλισμού, της αφαίρεσης και της ύπαρξης σε δύο επίπεδα που στο τέλος γίνονται ένα. Αν κάποιος περίμενε να δει λοιπόν κάστρα και ουρλιαχτά και αίμα και δαγκώματα-παλουκώματα-σταυρούς που διώχνουν το στοιχειό της νύχτας, ατύχησε.

Δράκουλας: Το μεταμοντέρνο

Ο σκηνοθέτης προτίμησε τον δύσκολο δρόμο μια ολοκαίνουργιας εκδοχής (και κατά την άποψή μας πολύ σωστά έπραξε). Ίσως ο χρόνος να δείξει πως η παράσταση ξεπέρασε ακόμη και την έννοια της διαχρονικότητας και της νεοτερικότητας, φτάνοντας στο επίπεδο του σύγχρονου μεταμοντέρνου θεάτρου τέχνης. Οι ερμηνείες όλων των συντελεστών ήταν άξιες των προσδοκιών ενός έργου που περισσότερο στηρίζεται σε αυτό που δε δείχνει αλλά υπονοεί.

Ο Αντώνης Μυριαγκός, ως σιωπηλός σχεδόν ακροβάτης-Κόμης που παρακολουθεί τον ηθελημένο όλεθρο όλων, οι Σίσσυ Τουμάση και Μαργαρίτα Αλεξιάδη σε ερμηνείες άλλοτε τρομακτικές και άλλοτε υποταγμένες σαν Λούσι και Μίνα, ο Δημήτρης Δρόσος άψογος στις κραυγές και παράνοιες ενός Ρένφιλντ, η φιγούρα ενός παραιτημένου decadance Βαν Χέλσινγκ από την Άντζελα Μπρούσκου που ψυχαναλύει δεν παλουκώνει.

Δράκουλας: Ο θάνατος ήρθε ξαφνικά

Το να βρεθείς αντιμέτωπος με τον «Νοσφεράτου» για πολλοστή φορά ως εγχείρημα λογοτεχνικό ή θεατρικό η κινηματογραφικό είναι από μόνο του μια κάθοδος στην Κόλαση. Ο Θάνος Παπακωνσταντίνου το επιχείρησε στη σκηνή με επιτυχία κι ας μην είχε αυτό αντίκτυπο σε κάποιο μέρος από το κοινό. Η χώρα μας έχει ανάγκη από ένα νέο, ανανεωτικό και σύγχρονο/μεταμοντέρνο θέατρο κάτι που δεν υφίσταται με εξαίρεση ίσως κάποιες παραγωγές της Στέγης Ωνάση και την πειραματική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου.

Σε κάθε περίπτωση, είτε σας αρέσει το σκοτάδι και τo dark installation είτε όχι, ο Δράκουλας ανήκει σε όλους. Και εμείς του ανήκουμε. Συνδεδεμένοι αέναα σε ένα μηχάνημα που ρουφάει τη ζωή μα και την «αλλάζει» ταυτόχρονα. Σε μια αιωνιότητα του σκότους. Όπως και ο ίδιος έρωτας το κάνει στα σώματα και τις ψυχές μας. Πάνω στη σκηνή μα και στο θέατρο που παίζουμε όλοι μας κάθε μέρα. Στο φως και στο σκοτάδι.

ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ

Συγγραφέας: Μπραμ Στόκερ

Διασκευή: Θάνος Παπακωνσταντίνου

Σκηνοθεσία: Θάνος Παπακωνσταντίνου

Δραματουργική επεξεργασία: Ελένη Μολέσκη

Σκηνικά: Νίκη Ψυχογιού

Κοστούμια: Νίκη Ψυχογιού

Πρωτότυπη μουσική: Άντης Σκορδής

Κίνηση: Μαριάννα Καβαλλιεράτου

Σχεδιασμός φωτισμών: Ελίζα Αλεξανδροπούλου

Βοηθός σκηνοθέτης, sound design: Φάνης Σακελλαρίου

Βοηθοί σκηνογράφος, ενδυματολόγος: Ζωή Κελέση, Πάρης Παρασκευόπουλος

Βοηθός σχεδιαστής φωτισμών: Μαριέττα Παυλάκη

Trailers: Adam Csoka Keller

Φωτογραφίες: Evelyn Benčičová

Σχεδιασμός μακιγιάζ: Αγγελική Τρικόγια

Σχεδιασμός κομμώσεων: Κωνσταντίνος Κολιούσης

Ηθοποιοί (αλφαβητικά): Μαργαρίτα Αλεξιάδη, Θοδωρής Βράχας, Δημήτρης Δρόσος, Βασίλης Μπούτσικος, Άντζελα Μπρούσκου, Αντώνης Μυριαγκός, Αργύρης Πανταζάρας, Σίσσυ Τουμάση, Δημήτρης Ψύλλος

Διεύθυνση επικοινωνίας και δημοσίων σχέσεων: Όλγα Παυλάτου

Social Media: POP Communications, Κάλλη Μαυρογένη

Παραγωγή: Prime Entertainment

Παραστάσεις: Τετάρτη και Κυριακή στις 20:00, Πέμπτη, Παρασκευή & Σάββατο στις 21:00

Εισιτήρια: Ηλεκτρονικά στο more.com κάνοντας κλικ εδώ, τηλεφωνικά στα 211 800 51 41 & 210 7711333 και στα ταμεία του θεάτρου.

Διαβάστε τις κριτικές θεάτρου που έχουμε δημοσιεύσει

Λαμπερά παράσιτα

Η ανθρώπινη φωνή

Άμλετ

Το βιβλίο της ανησυχίας ημερολόγιο αποχαιρετισμού