ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ

Φεβ 24, 2026 Κινηματογράφος 0

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ

LE CHANT DES FORÊTS

Το τραγούδι του δάσους: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης

Ο πρωτότυπος τίτλος της ταινίας είναι «Τα τραγούδια των δασών» επειδή αυτή αναφέρεται τουλάχιστον σε δύο δάση, το ένα στη Γαλλία και το άλλο στη Νορβηγία. Είδαμε την ταινία «Το τραγούδι του δάσους» στην αίθουσα Τζον Κασσαβέτης, στη Θεσσαλονίκη. Ένα ντοκιμαντέρ που με ποιητική γραφή περιγράφει το δάσος, το περιβάλλον του και την προσοχή που θα πρέπει να έχει ο διαβάτης όταν επισκέπτεται ένα δάσος.

Το τραγούδι του δάσους: Η ταινία

Τρεις γενιές πεζοπόρων υπάρχουν ως δρώντα πρόσωπα σε αυτή την ταινία: ο παππούς, ο γιος και ο εγγονός του. Αυτός που ξεκίνησε να ερευνά το δάσος ήταν ο παππούς. Σε ηλικία περίπου 10 ετών ο γιος του ήρθε σε πρώτη επαφή με το δάσος. Αισθάνθηκε τη μαγεία και έγινε φανατικός φυσιοδίφης, στην αρχή, φωτογράφος, στη συνέχεια. Βλέπουμε τον εγγονό του παππού που μαγεύεται στην αρχή με τις αφηγήσεις του πατέρα και του παππού του. Μένουν και οι τρεις σε ένα σπιτάκι όπου υπάρχουν τα απολύτως απαραίτητα. Η επιθυμία τους είναι να ζήσουν όσο το δυνατόν πιο απλά στην παραμονή τους στο δάσος. Η σκηνοθεσία μας βάζει μέσα σε αυτό το κλίμα. Ο θεατής εντάσσεται στην παρέα τους. Ακούει και βλέπει όσα γίνονται και, πολύ γρήγορα, αισθάνεται τις οσμές, την υγρασία, τη βροχή.

Διαβάστε που παίζονται οι ταινίες στη Θεσσαλονίκη,

τη σύνοψη, πληροφορίες για αυτές, τις κριτικές, δείτε εδώ.

Ο Vincent Munier γεννήθηκε στο Επινάλ, στα Βόσγια Όρη, το 1976. Είναι βραβευμένος φωτογράφος άγριας ζωής και σκηνοθέτης. Η ταινία του «Η λεοπάρδαλη του χιονιού», σε συν-σκηνοθεσία με τη Μαρί Αμιγκέ, έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Καννών και απέσπασε το Βραβείο Σεζάρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ. Στην Ελλάδα τιμήθηκε με το Βραβείο WWF στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Ανάμεσα στα πιο αξιοσημείωτα έργα του είναι οι φωτογραφίες του με αρκτικούς λύκους και τις λεοπαρδάλεις του χιονιού.

Το τραγούδι του δάσους: Το δάσος

Το «Τραγούδι του δάσους» για τον Vincent Munier, «είναι μια ιστορία για την ζωή σε επιφυλακή, για την ζωή στο καρτέρι. Όπως τα βράδια του παρελθόντος, όταν, γύρω από τη φωτιά, με ορθάνοιχτα μάτια και ορθάνοιχτη φαντασία, ακούγαμε περιπετειώδεις ιστορίες. Μας οδηγεί μακριά στα βάθη των δασών, στα μυστήρια της ύπαρξης μας, χάρις στον άνθρωπο που έχει τη δύναμη να ξυπνήσει τη σπίθα του θαύματος που κοιμάται μέσα σε όλους μας.

Το να επισκεφτείς ένα δάσος δεν είναι εύκολη υπόθεση. Η παραμονή σε αυτό κρύβει κινδύνους. Το να πας για να φωτογραφίσεις ή να τραβήξεις βίντεο έχει τη δική του δυσκολία. Θα πρέπει να είσαι εκεί και να μην σε βλέπουν τα διάφορα ζώα για να μην τα ενοχλήσεις, έτσι ώστε να τραβήξεις τις συμπεριφορές έτσι όπως υπάρχουν σε αυτό που λέμε άγρια ζωή. Αυτός είναι ο σκοπός ενός φωτογράφου ή βιντεοληπτη.

Το τραγούδι του δάσους: Η επισκεψη

Παρατηρούμε το πώς λειτουργούν οι τρεις τους μα και το πώς μαθαίνουν τον μικρότερο τον τρόπο επιβίωσης και τη δουλειά του φωτογράφου στο δάσος. Φωτογραφικές μηχανές, τριπόδια, φακούς, κιάλια, μουσαμάδες για να κρυφτούν, τα απαραίτητα για την παραμονή τους, όλα τα κουβαλούν χωρίς να δυσανασχετούν. Αυτή η δύσκολη δουλειά έχει τη γοητεία της. Ο θεατής βλέπει τον αργό τρόπο κινηματογράφησης και βιωματικά μπαίνει μέσα στην αφήγηση. Πολύ γρήγορα γοητεύεται και, ενδεχομένως, θέλει να έχει μια παρόμοια εμπειρία.

Ποιο είναι το τραγούδι που ακούμε στο δάσος; Αν φανταστείτε τον ήχο των πουλιών, θα κάνετε λάθος. Το τραγούδι δεν ταυτίζεται με τη μελωδία αλλά αναφέρεται στη φωνή. Με αυτή την έννοια, η φωνή των ζώων και οι ήχοι που παράγονται στο δάσος είναι το τραγούδι του. Είναι προφανές ότι αυτό το τραγούδι μεταβάλλεται συνεχώς. Η τελική μορφή του είναι συνάρτηση των συμπεριφορών των ζώων, του ανέμου που περνά μέσα από τα φυλλώματα, της βροχής που θα πέσει. Όλα αυτά είναι πρωτόγνωρα για τον άνθρωπο της πόλης. Αυτός βλέπει τι γίνεται, μπαίνει μέσα στον εξωτικό χαρακτήρα του δάσους και μένει εκεί.

Το τραγούδι του δάσους: Ο ρυθμός

Ο σκηνοθέτης δημιουργεί τον κατάλληλο ρυθμό για να αρθρωθεί ο λόγος της ταινίας. Στο μοντάζ μπαίνουν οι σκηνές της συνεύρεσης των τριών ανθρώπων, διακόπτονται από τις σκηνές του δάσους και από τις σιωπές. Ακούμε τον ήχο που το λέμε τραγούδι και βλέπουμε όσα γίνονται που είναι η απόρροια της σιωπής όσων βρίσκονται στο δάσος. Ο θεατής σιωπά -όσοι δεν ενοχλούν με τους θορύβους των συσκευασιών τροφής- έτσι μπορεί να καταλάβει αυτό το τραγούδι, να το αναλύσει, να ανακαλύψει αυτό το μαγικό στοιχείο που θα είναι διαφορετικό σε κάθε θεατή. Με αυτόν τον τρόπο έρχεται η έκσταση, αυτό που λέμε μαγεία.

Η μουσική συνοδεύει απλά τους ήχους της φύσης. Συνεπαίρνει τον θεατή που, πλέον, μπορεί να ξεχωρίσει τον φυσικό ήχο από τον τεχνικό και θα βρει την ισορροπία εκεί όπου η ψυχή είναι έτοιμη να απογειωθεί. Ο φακός ξεχωρίζει τα μπροστά και πίσω πλάνα από το κεντρικό θέμα, αποδίδοντας το τρισδιάστατο που έχει ανάγκη ο κινηματογράφος. Η φωτογραφία ξεχωρίζει την πάχνη και δίνει την εντύπωση στον θεατή ότι μπορεί να την πιάσει.

Το τραγούδι του δάσους: Οι χαρακτήρες

Οι τρεις χαρακτήρες δημιουργούν μια όμορφη και γλαφυρή αφήγηση που δίνει τον μυθοπλαστικό χαρακτήρα στην ταινία. Αυτό είναι αναγκαίο για να δεχτεί ο θεατής να μπει στην αφήγηση και να γίνει, τελικά, δρων πρόσωπο. Φεύγει με την επιθυμία να πάει στο δάσος που είναι κοντά του, να τα καταφέρει να ζήσει λίγο από την μαγεία που η ταινία του προσέφερε σαν πρόταση ζωής. Αυτό το ντοκιμαντέρ είναι μια ακόμα απόδειξη ότι τα όρια μυθοπλασίας και ντοκουμέντου είναι δυσδιάκριτα. Αυτή η ταινία θα μείνει στο μυαλό μας για αρκετό χρόνο.