ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ

Φεβ 07, 2026 Κινηματογράφος 0

ΤΑΙΝΙΕΣ

THE KILLING

Το χρήμα της οργής: γράφει ο Κώστας Πετρόπουλος

Το 1956, ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ ήταν ήδη διάσημος φωτογράφος, είχε σκηνοθετήσει μικρού μήκους ταινίες και δύο μεγάλου («Fear and desire», το 1953, και «Killer’s kiss», το 1955) και η συνάντησή του με τον παραγωγό Τζέιμς Μπ. Χάρις θα ήταν καθοριστική. Μαζί θα έφτιαχναν την Harris-Kubrick Pictures Corporation. Θα αγόραζαν τα δικαιώματα του «Clean break», του Λάιονελ Γουάιτ, για την ιστορία μιας κλοπής που θα πάει στραβά. Θα ζητούσαν από τον συγγραφέα και συνεργάτη του Κιούμπρικ και στο «Paths of glory», Τζιμ Τόμσον, να γράψει το σενάριο και θα τολμούσαν να ζητήσουν για πρωταγωνιστή τον Στέρλινγκ Χέιντεν και τη βαριά του φωνή, ερχόμενου από τη φήμη του «The asphalt jungle» στις αρχές της δεκαετίας.

Το χρήμα της οργής: Η ταινία

Το αποτέλεσμα θα ήταν το «The killing», η πρώτη «κανονική» -σύμφωνα και με τον ίδιο- ταινία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, ένα νουάρ που υπηρετεί και ταυτόχρονα παίζει διακριτικά με τους άγραφους κανόνες του είδους, μια άσκηση ύφους αλλά τελικά και περιεχομένου που, εκ των υστέρων, διαβάζεται με πολλούς τρόπους ως οργανικό κομμάτι μιας φιλμογραφίας που τόσο τεχνικά όσο και θεματικά υπήρξε διαρκώς «διαφορετική», ακριβώς γιατί αυτό ήταν η ύστατη πράξη επανάστασης κατά το δημιουργό της.

Το λέει άλλωστε και στην πιο κλασική σκηνή του «The killing», ειρωνικά μέσα σε μια σκακιστική λέσχη (ο Κιούμπρικ υπήρξε δεινός παίχτης και το σκάκι επανέρχεται ως μοτίβο στις ταινίες του), ο Γεωργιανός σκακιστής αλλά και παλαιστής Κόλα Κβαριάνι: «Δεν έμαθες ακόμη ότι πρέπει να είσαι σαν όλους τους άλλους. Η τέλεια μετριότητα. Ούτε καλύτερος, ούτε χειρότερος. Η ατομικότητα είναι ένα τέρας που πρέπει να πνίγεται στην κούνια του για να νιώθουν άνετα οι φίλοι μας. Ξέρεις, σκέφτηκα πολλές φορές πως ο γκάνγκστερ και ο καλλιτέχνης είναι ίδιοι στα μάτια της μάζας. Και τους δύο τους θαυμάζουν και τους θεωρούν ήρωες, όμως, πάντα υποβόσκει η επιθυμία να τους δουν να καταστρέφονται στην κορυφή της δόξας τους».