ΠΕΡΣΟΝΑ

Ιαν 09, 2026 Κινηματογράφος 0

ΤΑΙΝΙΕΣ

PERSONA

Περσόνα: γράφει ο Κώστας Ιωαννίδης

Η «Περσόνα» θεωρείται η ταινία για την οποία έχουν γραφτεί τα περισσότερα κείμενα από καταβολής κινηματογράφου. Ή τουλάχιστον έτσι έχει καταχωρηθεί στο συλλογικό θυμικό επαγγελματιών και μη του σινεμά η απεγνωσμένη προσπάθεια να ερμηνευτεί η για πολλούς κωδικοποιημένη φόρμα της και το ερμητικά «ανοιχτό» περιεχόμενο της, σημάδι μιας εποχής – πίσω στα 60s – που (ευτυχώς ή δυστυχώς) αντίθετα με σήμερα, ευνοούνταν οι ατέλειωτες και ανάλογα ατελέσφορες συζητήσεις γύρω από τη ζωή και την Τέχνη.

Περσόνα: Η ταινία

Δεν είναι λοιπόν παράλογο να φανταστεί κανείς τον Ίνγκμαρ Μπέργκμαν να διασκεδάζει αφόρητα με τον θεωρητικό πανικό που προκάλεσε μια ταινία που στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτα περισσότερο από την κυριολεκτική (!) ιστορία μιας ηθοποιού που σε μια κρίση πανικού μένει βωβή και της νοσοκόμας που θα αναλάβει να την προσέχει, αρχικά στην κλινική στη Στοκχόλμη και στη συνέχεια στο έρημο νησί Φάρο. Μια μελέτη, δηλαδή, πάνω στους εναλλασσόμενους ρόλους του ασθενή και αυτού που τον θεραπεύει, του ομιλητή και του ακροατή, του εραστή και του ερωμένου, του θύματος και του θύτη, του καλλιτέχνη και του θεατή που αναπόφευκτα θα έμοιαζε και με μια ταινία τρόμου και με ένα θεατρικό μονόπρακτο και με ένα ερωτικό δράμα και με ένα όνειρο ή και έναν εφιάλτη.

Γραμμένο, όπως είχε πει ο ίδιος ο Μπέργκμαν για τις Λιβ Ούλμαν και Μπίμπι Άντερσον, με σκοπό την ταυτόχρονη με τους χαρακτήρες τους εξερεύνηση και της ίδιας της ψυχοσύνθεσης τους, η «Περσόνα» ξεκινάει με τις δύο γυναίκες στα δύο άκρα και για τα περίπου 80 λεπτά της, τις φέρνει ολοένα και πιο κοντά μέχρι που αναπόφευκτα θα γίνουν τα δύο πρόσωπα της ίδιας γυναίκας και στο τέλος η ίδια γυναίκα, πριν χωριστούν ξανά.