ΑΝΑΔΡΟΜΗ

Ιαν 02, 2026 Κινηματογράφος 0

ΤΑΙΝΙΕΣ

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ 2025

Αναδρομή: γράφει ο Γιάννης Τσιτσίμης

Μια λίστα με τις καλύτερες ταινίες με αφορμή και την κριτική στο τελευταίο φιλμ του Τζιμ Τζάρμους «Father mother sister brother».

Αναδρομή: Γενική θεώρηση

Το 2025 ξεκαθάρισε στον χώρο της κινηματογραφικής παραγωγής αυτό που τα προηγούμενα χρόνια κατάφεραν κάπως να κρύψουν: δεν υπάρχουν πια πολλές καλές ταινίες και φυσικά δεν υπάρχουν ενδιαφέροντα σενάρια για να γίνουν οι καλές ταινίες. Υπάρχει κρίση στον χώρο του κινηματογράφου και το διαπιστώνουμε βλέποντας τη μέτρια χρονιά που είχε η Ασία που μέχρι πριν λίγο καιρό ήταν στην πρωτοπορία.

Στο Ιράν φυλακίζουν σκηνοθέτες, στην Κορέα το έριξαν στα σήριαλ, στην Κίνα και στην Ιαπωνία οι δημιουργοί κάνουν μια σημαντική δουλειά κάθε πέντε χρόνια. Στην Ευρώπη η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη. Η Γαλλία και η Γερμανία μοιάζουν να τις κατάπιε το Netflix. Στην Λατινική Αμερική τα πράγματα φαίνονται δυσοίωνα με ελάχιστες ετήσιες ταινίες πλέον. Ο ανεξάρτητος κινηματογράφος έχει πάψει από καιρό να μας εκπλήσσει και στις ΗΠΑ, στο Χόλιγουντ, τα πράγματα δεν είναι καθόλου ρόδινα.

Αναδρομή: Η αναζήτηση

Ζητείται έμπνευση, παραγωγός και σενάριο. Κυρίως φρέσκα μυαλά δημιουργών. Αλλιώς θα μείνουμε με το… «Avatar»… Και με εισιτήρια σε μόνιμη πτώση. Στο μεταξύ στην όμορφη χώρα μας όπου η ζωή κυλάει τέλεια και όλοι κοιμούνται τον αιώνιο ύπνο της καλοπέρασης, στον κινηματογράφο δεν πάει (σχεδόν) κανείς.

Έτσι οι ελληνικές παραγωγές πάνε κατά διαβόλου ενώ συνεχίζουμε να έχουμε εκλάμψεις τύπου Οικονομίδη, «Καποδίστρια», «Χριστουγεννιάτικα κάλαντα» κλπ. Όμως το δέντρο δεν μπορεί να κρύψει τα προβλήματα του δάσους.

Αναδρομή: Τζάρμους

«Father mother sister brother», του Τζιμ Τζάρμους, ΗΠΑ 2025.

Αν υπήρξε μια φετινή ταινία για την οποία μπορεί να ειπωθεί πως η απλότητα και το λιτό ύφος είναι το μυστικό του αληθινού κινηματογράφου, τότε αυτή είναι η τελευταία ταινία που σηματοδοτεί επιτέλους την επιστροφή ενός μεγάλου δημιουργού από το 2019. Με τρόπο λοιπόν απλό ο Τζάρμους μπαίνει στο αληθινό πρόβλημα της σύγχρονης οικογένειας αφηγούμενος τρεις διαφορετικές οικογενειακές ιστορίες που μας αφορούν άμεσα. Η πίκρα, η μοναξιά και κυρίως η αποξένωση ανάμεσα στα μέλη της σύγχρονης οικογένειας είναι ο πυρήνας του προβλήματος που αγγίζει ο Τζάρμους με τρόπο όχι ρηξικέλευθο ούτε εύκολα καταγγελτικό αλλά με τρυφερότητα.

Κι αυτό είναι το μεγαλείο της ταινίας αφού είναι εύκολο να μιλήσεις για το τέλος της οικογένειας ως αξίας ηθικής και ανθρωπιάς σήμερα, να το κάνεις όμως αφήνοντας παράθυρα αγάπης με λιτή αφήγηση, δεν είναι ο μέσος δρόμος, είναι ο μοναχικός του μεγάλου σκηνοθέτη της απλής κινηματογραφικής φόρμας, εξέλιξης των γεγονότων μέσα σε σαλόνια και τραπέζια ψυχρά οικογενειακά. Δεν θα αποκαλύψουμε άλλα στοιχεία αλλά θα σας παροτρύνουμε να δείτε οπωσδήποτε την ταινία. Οπωσδήποτε.

Αναδρομή: Τα καλύτερα για το 2025

Είναι η πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια που δίνω μια λίστα χωρίς να έχει μέσα 10 ταινίες ως είθισται αλλά όσες είχαν τη δυνατότητα να… μπουν. Ας μην ξεχνάμε πως ένα μεγάλο πρόβλημα στην Ελλάδα είναι η έξοδος πολλών ταινιών μόνο για μία εβδομάδα και μετά αυτές χάνονται καθώς έρχονται άλλες και χωρίς το κοινό να προλάβει να τις δει. Τέλος πάντων, αυτά έχω να προτείνω για την χρονιά που κύλησε:

1. «Μια μάχη μετά την άλλη» («One battle after another»), Πολ Τόμας Άντερσον (ΗΠΑ). (Περισσότερα για την ταινία εδώ)

Γιατί η επανάσταση μπορεί να είναι και μια… έξυπνη φάρσα.

2. «Βουγονία» («Bugonia»), Γιώργος Λάνθιμος (ΗΠΑ). (Διαβάστε την κριτική εδώ) ( Περισσότερα για την ταινία εδώ)

Γιατί αυτό που κρύβεται δεν θα είναι ποτέ αυτό που θα αποκαλυφθεί.

3. «Ρίφενσταλ, στην καρδιά του Τρίτου Ράιχ» («Riefenstall»), Αντρές Βέργιελ (ντοκιμαντέρ, Γερμανία). (Περισσότερα για την ταινία εδώ)

Επειδή ο Ναζισμός δεν είναι προσωρινή αλλά μόνιμη ασθένεια του πλανήτη. Η αρρώστια των διεστραμμένων.

4. «Father mother sister brother», Τζιμ Τζάρμους (ΗΠΑ). (Διαβάστε την κριτική εδώ) (Περισσότερα για την ταινία εδώ)

Μόνο η οικογένεια δεν φτάνει στη ζωή. Αλλά αυτή παρέχει τη ζωή.

5. «Όλα όσα φανταζόμαστε ως φως» («All we imagine as light»), Πέιαλ Καπάντια (Ινδία). (Περισσότερα για την ταινία εδώ)

Γιατί ό,τι και να γίνει η σύγχρονη γυναίκα θα βρει τις διαδρομές της παρά τις απαγορεύσεις και την καταπίεση του ανδρικού κόσμου.

6. «Σπασμένη φλέβα», Γιάννης Οικονομίδης (Ελλάδα). (Διαβάστε την κριτική εδώ) (Περισσότερα για την ταινία εδώ)

Σε μια κοινωνία που η αστική τάξη καταρρέει γρήγορα τα ψέματα λιγόστεψαν.

7. «Καμιά άλλη επιλογή» («No other choice»), Παρκ Τσαν Γουκ (Ν. Κορέα). (Διαβάστε την κριτική εδώ) (Περισσότερα για την ταινία εδώ)

Η σύγχρονη κρίση και η ανεργία χρειάζονται τελικά ένα… τσεκούρι!

Αναδρομή: Επίλογος

Αυτή ήταν η λίστα για το 2025 με μόνο 7 ταινίες. Ας μείνουμε ωστόσο αισιόδοξοι για τη συνέχεια, ποτέ δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει το (κινηματογραφικό) μέλλον. Για το 2026 μείνετε κοντά μας καθώς σάς ετοιμάζουμε σπουδαίες παρουσιάσεις όπως τον εκπληκτικό μεταμοντέρνο «Δράκουλα», του Θ. Παπακωνσταντίνου που είδαμε πρόσφατα στην Αθήνα.

Κι ακόμη έρχεται: «Καποδίστριας»: Καποδίστριας είναι, ταινία είναι; Μια κριτική για την ταινία που, αν μη τι άλλο, επιβεβαίωσε με την αποδοχή του από μέρους του κοινού και τον λυσσαλέο πόλεμο από τους κριτικούς ότι στην χώρα μας δύο πράγματα είναι αιώνια. Το μίσος και η διχόνοια.

• Κινηματογραφικά νέα