ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

21 Σεπτεμβρίου, 2026 5 Λεπτά ανάγνωσης

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ

PARALLEL TALES

Παράλληλες ιστορίες: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης

Table Of Content

PARALLEL TALES
Παράλληλες ιστορίες: Το στιλ
Παράλληλες ιστορίες: Το σενάριο
Παράλληλες ιστορίες: Η σκηνοθεσία
Παράλληλες ιστορίες: Το φαντασιακό
ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
(PARALLEL TALES
HISTOIRES PARALLELES)

Η Σιλβί είναι συγγραφέας, παρατηρεί ένα διαμέρισμα απέναντι από το δικό της, τους ανθρώπους πως ζουν και τι κάνουν. Μετά γράφει το μυθιστόρημά της που, από την εκδότρια, δεν αξιολογείται καλά. Ένας νεαρός που τη βοηθά θα πάρει το πεταμένο, πλέον, μυθιστόρημα, θα το παρουσιάσει για δικό του με σκοπό να πλησιάσει ερωτικά την όμορφη γειτόνισσα. Όλα αυτά θα αναστατώσουν τη ζωή των τριών ανθρώπων που ζουν σε αυτό το διαμέρισμα. Όμως η ταινία είναι κάτι παραπάνω από αυτή τη γραμμική αφήγηση.

Παράλληλες ιστορίες: Το στιλ

Ο Ασγκάρ Φαραντί σκηνοθετεί αυτή την ταινία. Έχει στο ενεργητικό του 105 βραβεία και έχει προταθεί για ένα Όσκαρ. Εμείς τον γνωρίσαμε με την ταινία του «Τι απέγινε η Έλι» (2009) όπου μας έδειξε μια άλλη πλευρά του ιρανικού κινηματογράφου: το ποιητικό στοιχείο ανακατεύεται με τον υπαρξισμό και δίνει μια γοητευτική αφήγηση που μπορεί να διαβαστεί ξανά, φτιάχνοντας, πλέον, μια άλλη ιστορία, η οποία ήταν κρυμμένη σε αυτή που διαβάζεις στην πρώτη ανάγνωση. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με αυτή την ταινία. Έχουμε μια σχετικά απλή αφήγηση που αφορά στην πραγματικότητα και στην ανακατασκευή της από μια συγγραφέα. Αν τη δούμε έτσι μόνο τότε το ενδιαφέρον τελειώνει πολύ γρήγορα και, το κυριότερο, γίνεται βαρετή. Αν προσέξουμε λιγάκι θα δούμε κάποιες ρωγμές που μας οδηγούν σε ένα κείμενο που βρίσκεται κρυμμένο όπως ένα μαργαριτάρι σε ένα στρείδι.

Η Ιζαμπέλ Υπέρ έχει την ευκαιρία να ξεδιπλώσει σε αυτή την ταινία όλο το ερμηνευτικό ταλέντο της. Παίζει τη διανοούμενη -που είναι στην πραγματική ζωή της- που ζει κάπως στον κόσμο της. Προοδευτικά τραβά την προσοχή στον ψυχικό της κόσμο και μπορεί εύκολα κάποιος να την ερωτευτεί. Ο νεαρός που τη βοηθά ήταν φυλακισμένος για κλοπές, προσέχει το πνευματικό στοιχείο που έχει η προσωπικότητά της και φαίνεται να την αγαπά σα μητέρα του. Η όμορφη γυναίκα που εργάζεται στο απέναντι διαμέρισμα τραβά την προσοχή του. Αυτό το διαμέρισμα ήταν το πατρικό της Σιλβί, πριν μπει ένας άλλος άντρας ανάμεσα στους γονείς της και διαλυθεί η οικογένειά της. Άρα δεν έχουμε μόνο μια ιστορία, έχουμε τουλάχιστον τρεις.

Παράλληλες ιστορίες: Το σενάριο

Η σεναριακή ανάπτυξη και η σκηνοθετική προσέγγιση μας παροτρύνουν να δούμε πιο προσεχτικά την αφήγηση της ταινίας. Θα πρέπει να διακρίνουμε τις διαφορετικές αφηγήσεις, να ανακαλύψουμε τις συνδέσεις που γίνονται από τα διαφορετικά αφηγηματικά μέρη, να παρατηρήσουμε τη δημιουργία άλλων ιστοριών που δημιουργούνται με τρόπο τυχαίο και, ταυτόχρονα, ορισμένο, όπως θέλει τη δημιουργία σημαίνοντος και σημαινομένου η γλωσσολογία ή όπως θέλει η βιολογία τη σύνδεση του DNA με το RNA, μια αναλογία που έχει παρατηρήσει πολύ εύστοχα η γλωσσολόγος και ψυχαναλύτρια Τζούλα Κρίστεβα.

Πράγματι, Οι δύο ιστορίες, η «πραγματική» ζωή αυτών των ανθρώπων και η επινοημένη που δημιουργεί η Σιλβί, συναντιούνται και απομακρύνονται, δημιουργούν συνάφειες και άλλες μικρές ιστορίες, φτιάχνουν ένα σύμπαν όπου αυτό, πλέον, που έχει σημασία είναι η έννοια του πραγματικού και του φαντασιακού. Ο σκηνοθέτης και συνσεναριογράφος της ταινίας μας δίνει τα απαραίτητα κλειδιά για να μπούμε στον σχετικά αινιγματικό κόσμο που δημιουργεί. Ξεκινά από τη δημιουργία του Κιστόφ Κισλόφσκι, στα «Τρία χρώματα», προεκτείνει την κισλοφσκική δημιουργία και μας παρουσιάζει μια συνολική αφήγηση που φτάνει στο θεωρητικό ζήτημα της αφηγηματικής ανάπτυξης.

Παράλληλες ιστορίες: Η σκηνοθεσία

Η ταινία απαιτεί την προσοχή και την υπομονή του κοινού. Υπόσχεται -και τελικά το κάνει- να ανταμείψει το κοινό. Αφήνει μια πικρή γεύση στον θεατή και τον παροτρύνει να δει το πυρηνικό ζήτημα της αφήγησης, του σημαίνοντος και το σημαινομένου, έτσι όπως ο Φερντινάν ντε Σωσύρ το είχε προσδιορίσει. Η ταινία δεν αφηγείται δύο ιστορίες. Ουσιαστικά μιλά για τον τρόπο αφήγησης και ο λόγος της είναι θεωρητικός, χωρίς να το κραυγάζει. Θα προσπαθήσω να ξεδιαλύνω αυτές τις δομές για να φωτίσω, όσο μπορώ, τον υπέροχο κόσμο της αφήγησης του Ασγκάρ Φαραντί.

Το παιχνίδι με το πραγματολογικό και το φαντασιακό και οι αναδημιουργίες που συντελούνται θα μπορούσαμε να το περιγράψουμε κάπως έτσι: Υπάρχει το πραγματολογικό που είναι η ζωή των ενοίκων του διαμερίσματος και αυτή της συγγραφέως και του οικιακού βοηθού της. Τα φλασμπάκ μας βοηθούν να ξεφύγουμε από την προφανή αφήγηση και να μπούμε στο φαντασιακό. Αυτά τα δύο μπλέκονται με αριστουργηματικό τρόπο, το πραγματολογικό και το φαντασιακό συνυπάρχουν για λίγο και μετά ζουν μόνα τους. Ο θεατής ανακαλύπτει ότι αυτό που είναι πραγματολογικό, άρα σημαινόμενο που εννοιοδοτεί, γίνεται σημαίνον, αφηρημένο και προσδιορισμένο, άρα φαντασιακό, το οποίο θα μεταλλαχθεί σε σημαινόμενο, με τις ιδιότητες που προαναφέραμε. Μια διαδικασία που θα επαναλαμβάνεται συνέχεια δίνοντας διαφορετικές κατευθύνσεις στην αφήγηση.

Παράλληλες ιστορίες: Το φαντασιακό

Υπάρχει, όμως, ένα θέμα πολύ ενδιαφέρον. Αν δεχτούμε ότι η «πραγματική» ζωή αυτών των ανθρώπων είναι το πραγματολογικό -και το σημαινόμενο- η αφήγηση της συγγραφέως είναι το φαντασιακό -άρα το σημαίνον-. Βάζω σε εισαγωγικά το πραγματική γιατί και σε αυτή την ταινία η πραγματικότητα δεν έχει μόνο μία έκφραση. Ο σκηνοθέτης ακολουθεί κατά γράμμα τη θεωρία του Σωσύρ και δημιουργεί αυτή την αλληλουχία σημαίνοντος-σημαινομένου για να αναπτύξει την αφήγησή του με τον πιο όμορφο δομικά τρόπο. Όμως στο τέλος βλέπουμε ότι αυτό που θα έπρεπε να ήταν πραγματολογικό -η ζωή που τελικά επιλέγει η συγγραφέας και η γειτόνισσά της- έχει τη μορφή του φαντασιακού, όντας μια αφηγηματική πρόταση του σκηνοθέτη για ανάγνωση από τον θεατή. Με αυτόν τον τρόπο βάζει τον θεατή μέσα στην αφήγηση και τον ωθεί να δημιουργήσει, με εφαλτήριο αυτή, τον δικό του αφηγηματικό κόσμο.

Ο Ασγκάρ Φαραντί δομεί μια υπέροχη αφήγηση που μας γοητεύει. Η σκηνοθεσία ακολουθεί τη σεναριακή γραφή και αναδεικνύει τις προθέσεις της, όπως προείπαμε. Οι ηθοποιοί μπαίνουν στον κόσμο των χαρακτήρων τους και τους αναπαριστούν με τον πιο όμορφο τρόπο. Αλλάζουν τόσο όσο χρειάζεται την ερμηνεία τους για να δώσουν μια νέα τροπή στον χαρακτήρα και να εξελίξουν παραγωγικά την αφήγηση. Πολύ καλή η σκέψη να υπάρχει ο απόλυτος ρεαλισμός στα κοστούμια και στα σκηνικά, για να υπάρχει αυτή η γραμμή που θα προσδιορίζει πιο εύκολα το πραγματολογικό και το φαντασιακό. Μια ταινία που σίγουρα θα την κρατήσουμε στην ψυχή μας.

ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

(PARALLEL TALES

HISTOIRES PARALLELES)

Σκηνοθεσία: Asghar Farhadi

Σενάριο: Asghar Farhadi, Saeed Farhadi, Krzysztof Kieślowski (πρωτότυπη ιστορία)

Ηθοποιοί: Isabelle Huppert (Σιλβί), Virginie Efira (Νίτα, Άννα), Vincent Cassel (Πιέρ, Νικολά), Pierre Niney (Κριστόφ, Τεό), Adam Bessa (Άνταμ), India Hair (Λοράνς), Catherine Deneuve (Σελίν εκδότρια), Véronique Ruggia (οικιακή καθαρίστρια)

Φωτογραφία: Guillaume Deffontaines

Μοντάζ: Hayedeh Safiyari

Ήχος: Thomas François, Solal Coulon

Σκηνικά: Philippe Cord’homme, Emmanuelle Duplay

Κοστούμια: Khadija Zeggaï

Οπτικά εφέ: Alexandre Boiron, Julien Van De Velde

Χώρα παραγωγής: Γαλλία, Ιταλία, Βέλγιο, Σαουδική Αραβία, ΗΠΑ

Έτος παραγωγής: 2026

Είδος: τραγωδία, μυστήριο

Γλώσσα: γαλλικά

Χρώμα: έγχρωμη

Διάρκεια: 139΄