Ο ΕΠΙΒΑΤΗΣ

21 Μαΐου, 2026 4 Λεπτά ανάγνωσης

ΤΑΙΝΙΕΣ

PASSENGER

Ο επιβάτης: γράφει ο Κώστας Πετρόπουλος

Table Of Content

PASSENGER
Ο επιβάτης: Η αναμονή
Ο επιβάτης: Ο τρόπος ζωής
Ο επιβάτης: Οι ανταλλαγές
Ο επιβάτης: Η μουσική
Ο ΕΠΙΒΑΤΗΣ
(PASSENGER)

Μετά την τελευταία του ταινία τρόμου, «The last voyage of the Demeter», ο André Øvredal επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη με το «Passenger». Λίγες εβδομάδες μετά την έναρξη της περιπέτειάς τους σε ένα βαν, ένα νεαρό ζευγάρι γίνεται μάρτυρας ενός φρικτού ατυχήματος που αφήνει τον οδηγό νεκρό. Σύντομα, τους καταδιώκει ένας δαιμονικός διώκτης από τον οποίο είναι αδύνατο να ξεφύγουν, τους ακολουθεί όπου κι αν πάνε.

Ο επιβάτης: Η αναμονή

Λατρεύω όταν μια ταινία ξεμπερδεύει γρήγορα με το μεγαλύτερο μέρος του υλικού του teaser trailer, ώστε να μην ξέρω τι να περιμένω στη συνέχεια. Το «Passenger» το κάνει αυτό, αλλά δεν με ενόχλησε ούτε η εναρκτήρια σκηνή. Απόλαυσα πραγματικά την αφήγηση και το lore πίσω από την ταινία. Η ιδέα γύρω από ανθρώπους που εξαφανίζονται σε road trips δεν θα μπορούσε να είναι πιο αληθινή, είτε πρόκειται για υπερφυσικά αίτια, είτε για κατά συρροή δολοφόνους, είτε για ατυχήματα.

Για τον τόνο που επιδίωκε το «Passenger», μου άρεσε το πόσο «γειωμένα» παρουσιάστηκαν τα αποκρυφιστικά στοιχεία. Μερικές φορές, οι κανόνες γύρω από πνεύματα ή τέρατα μπορούν να ξεφύγουν πολύ γρήγορα. Εδώ, όμως, πάντα αναρωτιόμουν τι ακριβώς μπορούσε να κάνει αυτή η δαιμονική οντότητα, χωρίς όμως να είναι όλα καταστροφή και απελπισία για τους πρωταγωνιστές. Ένα καλό θρίλερ προσφέρει αρκετό βασανισμό και αναστάτωση στους ήρωές του, επιτρέποντας σε εμάς, το κοινό, να απολαύσουμε είτε το αργό «μαρτύριο» είτε το έγκαιρο χτύπημα.

Ο επιβάτης: Ο τρόπος ζωής

Αυτή η ταινία μού άνοιξε περισσότερο τα μάτια σχετικά με τον νομαδικό τρόπο ζωής όσων επιλέγουν να ζουν σε ένα βαν ή σε ένα camper, παρκάροντας συνεχώς έξω από ένα Planet Fitness ή σε κάποιο κάμπινγκ. Αν και φαίνεται κουλ το να μην είσαι δεμένος με ένα μέρος, η ταινία δείχνει και τους τρόμους που συνοδεύουν αυτή την επιλογή ζωής. Ακόμη κι έτσι, δεν περίμενα να μάθω για έναν μυστικό νομαδικό κώδικα που ονομάζεται «The Hobo Code», σύμβολα που άφηναν πίσω τους οι ταξιδιώτες για να καθοδηγήσουν ή να προειδοποιήσουν άλλους ταξιδιώτες. Μου θύμισε το «Death stranding» και τα σημάδια που αφήνεις για όσους έρθουν μετά, και πραγματικά με κέρδισε.

Όσον αφορά στους διαλόγους στο «Passenger», ήμουν ικανοποιημένος. Θα ήθελα οι χαρακτήρες να καταλάβουν λίγο πιο γρήγορα ότι κάτι υπερφυσικό τους συνέβαινε, αλλά εκτίμησα το γεγονός ότι η έκθεση πληροφοριών στην ταινία δεν ήταν μπερδεμένη ή υπερβολική. Ο Jacob Scipio («Bad Boys: Ride or Die») και η Lou Llobell («Foundation») είχαν μερικές πολύ καλές στιγμές μεταξύ τους, αποδίδοντας πειστικά ότι είναι ζευγάρι μακροχρόνιας σχέσης. Υπήρχαν κάποιες τυπικές ατάκες τύπου «Δεν σε πιστεύω», αλλά ξεπεράσαμε αυτό το στάδιο μετά από αρκετό χρόνο.

Ο επιβάτης: Οι ανταλλαγές

Οι βασικές μου ενστάσεις για την ταινία είχαν να κάνουν λίγο με το CGI/VFX ή το μοντάζ, καθώς και με ορισμένες εξηγητικές ανταλλαγές διαλόγων. Υπήρχε μια τρομακτική σκηνή που παιζόταν σαν να ήταν μια σισύφεια κατάσταση, όπου κάποιος τρέχει χωρίς να προχωράει, και το green/blue screen στοιχείο ήταν υπερβολικά διογκωμένο σε σχέση με το ύψος και το μέγεθος του χαρακτήρα. Μου θύμισε το εξωφρενικά τεράστιο φεγγάρι στο «A working man», που έλαμπε στο φόντο από το πουθενά.

Η έκθεση πληροφοριών δινόταν σαν να μιλούσε ένας NPC σε παίκτη, αλλά χωρίς να υπάρχει ολόκληρο δέντρο διαλόγων. Κι όμως, μπορούσα να αγνοήσω αυτά τα μικρά ψεγάδια. Για να αντισταθμίσει τις αδυναμίες της ταινίας, η κινηματογράφηση ορισμένων σκηνών ήταν τόσο όμορφη όσο εκείνη που βλέπουμε στο «Sinners» ή στο «Frankenstein», του Guillermo del Toro. Όσο για τη μουσική και το sound design, ένιωσα ότι ο ηχητικός σχεδιασμός ήταν άψογος, ακριβολόγος χειρουργικής ακρίβειας. Οι δυσοίωνοι ήχοι του δάσους σε ορισμένες ήσυχες σκηνές ήταν ρεαλιστικοί και μερικές φορές ανατριχιαστικοί, και τα τεχνολογικά «κολλήματα» ακούγονταν και φαίνονταν τρομακτικά. Ακόμη και οι υαλοκαθαριστήρες που σκούπιζαν τη βροχή είχαν μια ιδιαίτερη ένταση.

Ο επιβάτης: Η μουσική

Ο συνθέτης Christopher Young είναι γνωστός εδώ και δεκαετίες για τη μουσική του σε σπουδαίες ταινίες τρόμου, όπως «Hellraiser», «The grudge» και «Pet sematary». Παρατήρησα ότι δεν υπήρχαν φτηνά μουσικά «τσιμπήματα» για jump scares. Το score ήταν ωραίο, ειδικά σε μία‑δύο στιγμές όπου συνδύαζε waterphone με ψυχεδελικό ραδιοφωνικό static. Αν και τίποτα δεν ακούστηκε ιδιαίτερα μοναδικό ή πρωτότυπο για το soundtrack του «Passenger», θεωρώ ότι δημιούργησε μια πολύ καλή παραφυσική ατμόσφαιρα.

Συνολικά, η παραγωγή ήταν αυτή που οδήγησε το «Passenger» μέχρι τη γραμμή του τερματισμού, προσφέροντας μια εμπειρία τόσο διασκεδαστική όσο και εκπαιδευτική. Αν και δεν ήταν η πιο τρομακτική ταινία που έχω δει, μου άρεσε το πόσο «γειωμένη» έμοιαζε. Το πρακτικό horror πραγματικά ξεχώρισε. Ακόμη κι αν υπάρχουν κάποια κλασικά δομές τρόμου μέσα στην ταινία, υπήρχαν και μερικές πολύ καλές κρυφές τρομάρες. Οι φίλοι του τρόμου αξίζει να κάνουν μια γρήγορη στάση για αυτό το καλοφτιαγμένο travel horror.

Ο ΕΠΙΒΑΤΗΣ

(PASSENGER)

Σκηνοθεσία: André Øvredal

Σενάριο: T.W. Burgess, Zachary Donohue

Ηθοποιοί: Melissa Leo (Ντιάνα), Lou Llobell, Jacob Scipio (Τάιλερ), Joseph Lopez (ηθοποιός), Miles Fowler (Ντάνιελ), Bonni Dichone (σερβιτόρα), Devielle Johnson (γείτονας), June Clemons (Μπέτι)

Φωτογραφία: Federico Verardi

Μοντάζ: Martin Bernfeld

Μουσική: Christopher Young

Ήχος: Josh Mantlo, Conor O’Keefe

Σχεδιασμός ήχου: Jason W. Jennings, Bryan Jerden

Σκηνικά: Angela J. Smith

Κοστούμια: Kimberly Adams-Galligan

Παραγωγοί: Gary Dauberman, Walter Hamada

Χώρα παραγωγής: ΗΠΑ

Έτος παραγωγής: 2026

Είδος: τρόμου, υπερφυσικό

Γλώσσα: αγγλικά