ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ

ALLY BAQI MIINK

Στη σκιά της πορτοκαλιάς: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης

Η νεότερη ιστορία της Παλαιστίνης, από το 1948 μέχρι τις μέρες μας, μέσα από τις αφηγήσεις τριών γενιών Παλαιστινίων. Ο παππούς, ο πατέρας και το παιδί του, η γιαγιά, η μητέρα, τα κεντρικά πρόσωπα της ταινίας μιλούν για τη δική τους ιστορία, για τη δική τους Παλαιστίνη, όλα αυτά λειτουργούν ως παρακαταθήκη για να αποτυπωθεί η αλήθεια για την Παλαιστίνη και τον αγώνα των κατοίκων της για ελευθερία. Όλα καταλήγουν σε ένα ποίημα που μιλά συμβολικά για την αραβική γλώσσα, με φόντο τη θάλασσα.

Στη σκιά της πορτοκαλιάς: Η ταινία

Όλα ξεκινούν το 1948. Οι Βρετανοί δημιουργούν το κράτος του Ισραήλ. Οι Παλαιστίνιοι αναγκάζονται να φύγουν από τα μητρώα εδάφη. Από τότε ένα πάνοπλο κράτος, εξοπλισμένο από τις ΗΠΑ, κυρίως, δεν κάνει τίποτε άλλο από το να κυνηγά τους Παλαιστίνιους και να τιμωρεί αυτούς που αγωνίζονται για την ελευθερία τους. Βέβαια, η ιστορία της Παλαιστίνης ξεκινά από τους Φιλισταίους που βοήθησαν τους Χετταίους για να νικήσουν τους Εβραίους. Οι Φιλισταίοι ήταν άποικοι, σε αυτό το μέρος της γης, από την Κρήτη, προς τιμή τους αυτό το κομμάτι γης ονομάστηκε Φιληστίνη και τελικά, από παράφραση, Παλαιστίνη.

Δείτε που και ποιες ώρες προβάλλονται

οι ταινίες στη Θεσσαλονίκη, την υπόθεση,

το τρέιλερ, την κριτική, παραπομπή στο imdb,

για περισσότερα στοιχεία, για κάθε ταινία εδώ.

Η ταινία είναι χωρισμένη σε τέσσερα κεφάλαια. Το πρώτο είναι το 1948. Παρακολουθούμε τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ, τον διωγμό των γηγενών και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης που λειτούργησαν, όπως αυτά των ναζιστών. Πάμε, στο δεύτερο κεφάλαιο, στο 1972, πλέον βλέπουμε αυτή την οικογένεια σε ένα παράπηγμα, αφού έχουν εκδιωχθεί από το όμορφο κλασικού ρυθμού σπίτι τους, δίπλα στον πορτοκαλεώνα τους. Η πορτοκαλιά, ως δέντρο, θα είναι πλέον ένα σύμβολο, μαζί με την ελιά, για τους Παλαιστίνιους. Στο τρίτο κεφάλαιο βλέπουμε το εγγόνι του παππού, πλέον έφηβος, να ζει ατίθασος, να συμμετέχει, κατά λάθος, σε μια διαδήλωση εναντίον του σιωνιστικού καθεστώτος και να σκοτώνεται.

 

Στη σκιά της πορτοκαλιάς: Η διερεύνηση

Πριν να φτάσουμε στο τέταρτο κεφάλαιο θα παρακολουθήσουμε την αγωνία των γονέων μέχρι να μάθουν ότι το παιδί τους έχει πεθάνει. Το ερώτημα είναι αν δοθούν τα όργανά του ως δωρεά σε άλλους ανθρώπους. Ένας προοδευτικός ιμάμης θα τους βοηθήσει να πάρουν την απόφαση, να δώσουν νέα ζωή στο παιδί τους. Κρατούν όμως επαφή με τις οικογένειες που έλαβαν τα όργανά του. Αυτοί οι διάλογοι είναι που σε συγκινούν. Μπαίνουν στην ουσία του θέματος, προσπαθούν, ματαίως, να δώσουν απαντήσεις σε αμείλικτα ερωτήματα που έχουν να κάνουν με το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και της ελευθερίας που οι σιωνιστές και οι υποστηρικτές τους δεν καταλαβαίνουν.

Αυτή η επαφή-έρευνα συνεχίζεται στο τέταρτο κεφάλαιο, το 2022. Οι γονείς επισκέπτονται το Ισραήλ με την καναδική τους υπηκοότητα. Η μητέρα συνομιλεί με αυτόν που δέχτηκε την καρδιά του γιου της. Αν και ο Ισραηλινός φαίνεται να καταλαβαίνει, προβάλλει τα δικαιώματα της φυλής του. Ο διάλογος είναι αδιέξοδος και το ζευγάρι καταλήγει στη θάλασσα όπου ο άντρας της απαγγέλει ένα ποίημα που του είχε μάθει ο πατέρας του. Μέσα σε αυτό υπάρχει το παράπονο για το ότι δεν έχουμε αναζητήσει την ιστορία αυτών των ανθρώπων, με σεβασμό και χωρίς ιδεοληψίες.

Στη σκιά της πορτοκαλιάς: Η σκηνοθεσία

Ο σκηνοθέτης βάζει πολύ όμορφα τις σκηνές τη μία πίσω από την άλλη, τις δένει με κοντινά πλάνα που ανοίγουν σε γενικά και μας μεταφέρουν σε ένα άλλο γεωγραφικό και ιστορικό τοπίο. Οι ηθοποιοί παίζουν απόλυτα ρεαλιστικά. Τα λόγια τους μας κάνουν να προσέχουμε συνεχώς τα δρώμενα της ταινίας. Ο ρυθμός των πλάνων ενισχύεται με τις σκηνές δράσης που είναι σκηνοθετημένες έτσι ώστε μέσα στη δράση να υπάρχει και το ιδεολογικό φορτίο. Όλα καταλήγουν στην επίσκεψη του ζευγαριού στη Χάιφα, που είναι υπό κατοχή, όπου συνοψίζεται όλη η ιστορία και ο ιδεολογικός προβληματισμός της ταινίας. Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι απολύτως ρεαλιστικά, με αυτό τον τρόπο εισάγεται το ιδεολογικό πλαίσιο του παλαιστινιακού αγώνα σε αυτό που ονομάζουμε ρεαλισμός της πολιτικής.

Η ταινία δεν ήταν δυνατόν να γυριστεί στην Παλαιστίνη. Τα γυρίσματα έγιναν στην Ιορδανία και κάποιες σκηνές γυρίστηκαν στην Κύπρο και στην Ελλάδα. Στους παραγωγούς διακρίνουμε τον δικό μας Θανάση Καραθάνο, τον Χαβιέρ Μπαρντέμ και τον Μαρκ Ράφαλο. Συμπαραγωγή αρκετών χωρών, σε κρατά μέχρι το τέλος, είναι ένα καλό δείγμα παλαιστινιακού κινηματογράφου που έχουμε κοινωνήσει, ιδίως τα τελευταία χρόνια και στην Ελλάδα.

ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΗΣ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΑΣ

(ALLY BAQI MIINK

ALL THAT’S LEFT OF YOU)

Σκηνοθεσία: Cherien Dabis

Σενάριο: Cherien Dabis

Φωτογραφία: Christopher Aoun

Μοντάζ: Tina Baz

Μουσική: Amine Bouhafa

Ήχος: Oliver Achatz, Στέργιος Δαγκουνάκης, Αλέξανδρος Χριστάνης, Tarek Abu Ghoush, Christoph Walter

Σκηνικά: Karim Kheir

Κοστούμια: Chris Issa, Zeina Soufan

Παραγωγοί: Karim Amer, Cherien Dabis, Martin Hampel, Θανάσης Καραθάνος, Μάριος Πιπερίδης, Janine Teerling

Ηθοποιοί: Cherien Dabis (Χανάν), Mohammad Bakri (ηλικιωμένος Σαρίφ), Saleh Bakri (Σαλίμ), Adam Bakri (Σαρίφ), Maria Zreik (Μουνίρα), Muhammad Abed Elrahman (Νουρ), Dominik Maringer (Αρί), Hayat Abu Samra (Λαϊλά), Ramzi Maqdisi (γιατρός)

Χώρα παραγωγής: Γερμανία, Κύπρος, Κατεχόμενα Εδάφη Παλαιστίνης, Ιορδανία, Ελλάδα, Κατάρ, Σαουδική Αραβία, ΗΠΑ, Αίγυπτος

Έτος παραγωγής: 2025

Γλώσσα: αραβικά, εβραϊκά, αγγλικά

Είδος: ιστορική τραγωδία

Χρώμα: έγχρωμη

Διάρκεια: 126΄

Εταιρεία διανομής: Filmtrade, Tanweer

Ημερομηνία εξόδου στις αίθουσες: 26/3/202

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά  στους συντελεστές και τα τεχνικά χαρακτηριστικά της ταινίας δείτε εδώ.

 

Δείτε που και ποιες ώρες προβάλλονται οι ταινίες στη Θεσσαλονίκη. 

Διαβάστε τις κριτικές που έχουμε δημοσιεύσει

Τελευταία κλήση

Φραντς Κάφκα

Οι δοκιμάστριες