ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΔΡΑΜΑΣ
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΔΡΑΜΑΣ
ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης
Table Of Content
Πέρασαν 47 χρόνια. Κάτι λιγότερο από 50 από τότε που οι σκηνοθέτες ταινιών μικρού μήκους, οι μικρομηκάδες, είδαν ότι ήταν το αποπαίδι του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Ο Σωκράτης Δημητριάδης, τότε Δήμαρχος της Δράμας, τους βοήθησε και έφτιαξαν το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρούς Δράμας. Στην αρχή μια παρέα που μεγάλωσε και έγινε αυτό που ο Αλέξης Δερμεντζόγλου, μετά, ο Αντώνης Παπαδόπουλος, κατόπιν, και τώρα ο Γιάννης Σακαρίδης καταφέρνουν να διευθύνουν.
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΔΡΑΜΑΣ: Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ
Η ταινία μικρού μήκους βρήκε στη Δράμα χώρο να παρουσιάζεται. Τα πρώτα και για αρκετά χρόνια αργότερα το σύνολο της ελληνικής κινηματογραφικής παραγωγής στην ταινία μικρού μήκους είχε ένα βήμα: το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας. Για αυτό το λόγο αυτό έγινε θεσμικό, όπως το όρισε η Μελίνα Μερκούρη. Βοήθησαν οι άνθρωποι που ήθελαν πραγματικά να τείνουν χέρι βοήθειας: ο Σωκράτης Δημητριάδης και ο Μαργαρίτης Τζήμας, ανεξάρτητα από πολιτικές κατευθύνσεις, ο στόχος ήταν να γίνει χωρίς εμπόδια το Φεστιβάλ. Στα Αστέρα, τότε, στην Ολυμπία, τώρα. Με την Κινηματογραφική Λέσχη Δράμας, τότε, χωρίς αυτή πλέον.
Ρούχα παλιά που τινάζουμε και αφήνουν σκόνη που μας τσούζει τα μάτια. Μας θολώνει λίγο την ματιά. Σε τι μοιάζει το τότε Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας με αυτό που γίνεται τώρα; Ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, σε τι διαφέρει από τα Φεστιβάλ που θέλουν να μας δείξουν μια γκλάμουρους ματιά, όπως αυτό της Αθήνας (Νύχτες Πρεμιέρας) και αυτό της Θεσσαλονίκης; Σε τίποτε! Αυτό ήταν το ζητούμενο;
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΔΡΑΜΑΣ: ΤΟ ΒΑΘΡΟ
Το θέμα είναι να ανεβάσουμε την ταινία μικρού μήκους σε ένα ωραιοποιημένο βάθρο ή να τη βάλουμε στο δρόμο της αναζήτησης της φόρμας και του μηνύματος στον κινηματογράφο; Οι απόψεις διίστανται. Όπου υπάρχουν τόσο διαφορετικές απόψεις βλέπουμε ένα σταυροδρόμι. Σε αυτό βρέθηκε το Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας και διάλεξε το δρόμο του.
Μπορεί να μην είναι αυτός που κάποιοι ήθελαν. Μπορεί να μην υπάρχουν πλέον οι σκληρές, αλλά γόνιμες συζητήσεις, αλλά κάτι έχει μείνει από όλο αυτό. Η ιδέα δεν έχει και δεν μπορεί να πεθάνει. Όσο κάποιοι άνθρωποι θέλουν, ρομαντικά, την πρώτη κατεύθυνση, όπως ο γράφων, η παραγωγή προτιμά τον δεύτερο δρόμο. Ωραία! Που αυτός βγάζει; Η ταινία μικρού μήκους μπορεί να σταθεί, σε αυτόν, ως αυτόνομο είδος. Η πραγματικότητα απαντά πως όχι. Το «γιατί» θα το συζητήσουμε αργότερα, στο τέλος του Φεστιβάλ. Τότε τι;
Ας δούμε τις ταινίες. Ας κοιτάξουμε προσεχτικά τα δύο σημαντικά αφιερώματα στους σκηνοθέτες. Μετά ας σκεφτούμε το τότε και το τώρα. Την ψυχή και το σώμα. Να κοιτάξουμε αν αυτή είναι ακόμα μέσα σε αυτό. Να αναρωτηθούν οι σύγχρονοι μικρομηκάδες, τι πραγματικά θέλουν. Αυτά τα ερωτήματα και άλλα που θα μας προβληματίζουν θα μας δείξουν, μάλλον, ένα δρόμο οι διεργασίες στο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας που θα παρακολουθήσουμε.
Τα συμπεράσματα θα έρθουν στο τέλος. Ο απολογισμός θα έχει μια βάση, ακολουθώντας αυτές τις σκέψεις. Αυτό θα σας προσφέρουμε ως ερέθισμα. Εσείς θα διαμορφώσετε την δική σας άποψη.
ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΣΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
