ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑ ΜΕ ΦΤΕΡΑ

Ιαν 11, 2026 Κινηματογράφος 0

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ

THE THING WITH FEATHERS

Ένα πράγμα με φτερά: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης

Μία νέα γυναίκα φεύγει πρόωρα από τη ζωή, αφήνοντας πίσω της τον συντετριμμένο σύζυγό της και τα δυο της μικρά αγόρια. Υπάρχει κάτι πιο σκληρό από αυτό; Ναι. Ότι, η ζωή συνεχίζεται. Όσοι μένουν πίσω πρέπει να μάθουν να ζουν με την τραγωδία που τους βρήκε, να συμβιβαστούν με την απώλεια. Να βρουν νέα πατήματα και ρυθμούς μέσα στο σπίτι. Να συνηθίσουν στα συλλυπητήρια βλέμματα και λόγια έξω από αυτό. Ο μπαμπάς, ένας εικονογράφος graphic novels, βρίσκεται σε τέλμα. Προσπαθεί να στηρίξει τα παιδιά του, όπως τον έχουν μάθει: με τη βρετανική στωικότητα που θέλει τους άντρες ατσαλάκωτους, να κρύβουν τα συναισθήματά τους, να σφίγγουν τα δόντια, να προχωρούν.

Ένα πράγμα με φτερά: Οι χαρακτήρες

Θα πούμε, πριν να αναπτύξουμε τα θέματα που η ταινία περιέχει στο κείμενό της, ότι αυτή η ταινία έχει σχετικά αργούς ρυθμούς, με άλλα λόγια ο θεατής θα πρέπει να κάνει υπομονή μέχρι το τέλος που αυτό θα τον ανταμείψει. Για να καταλάβουμε την ταινία θα πρέπει να δούμε τις διαφορετικές οντότητες που υπάρχουν: Ο πατέρας και τα δύο παιδιά κάνουν τρεις διαφορετικές οντότητες που έχουν κοινά και μη κοινά στοιχεία. Όλα αυτά υπάρχουν στο σενάριο της ταινίας.

Ο πατέρας έχει χάσει τη γυναίκα του που την αγαπούσε πολύ. Επίσης σε αυτή βασιζόταν για να τακτοποιηθούν οι υποθέσεις του σπιτιού και η ζωή των τριών υπολοίπων μελών. Αυτό που ζωγραφίζει είναι ένα κοράκι που μεταμορφώνεται σε άνθρωπο. Ο κορακάνθρωπος είναι σε διαρκή κουβέντα με τον σύζυγο που ζει την απώλεια της συντρόφου του με δυνατό τρόπο. Δεν θέλει να την ξεχάσει, δεν νομίζει ότι έχει φύγει, «με λίγη τύχη μπορεί να επιστρέψει», λέει στα παιδιά του. Για αυτό που νοιάζεται είναι το πως βιώνουν τα παιδιά του αυτή την απώλεια.

Ένα πράγμα με φτερά: Το κοράκι

Το κοράκι γίνεται άνθρωπος και προσπαθεί να τον καθοδηγήσει. Του μιλάει πότε ειρωνικά, πότε επιθετικά και πότε με στοργή. Αυτός καταλαβαίνει και τις τρεις ομιλίες σαν επίθεση. Το κόρακι είναι το ασυνείδητό του που θέλει να του πει τι θα κάνει. Αυτή όμως η νουθεσία είναι που τον εκνευρίζει αφού αντιβαίνει σε αυτό που ο ίδιος έχει αποφασίσει. Θα ζήσει, για ένα διάστημα, μόνος του χωρίς τα παιδιά. Αυτό θα είναι ο χρόνος περισυλλογής, τακτοποίησης των σκέψεών του, η διαδικασία για να πάρει τις αποφάσεις του. Το κοράκι δημιουργεί έντονες υστερίες που τον βασανίζουν, όμως βάζουν επιτακτικά την ανάγκη να πάρει μια οριστική απόφαση που θα συγκλίνει προς το «πραγματικό», για το καλό των παιδιών. Στο τέλος αυτό γίνεται αφού το ασυνείδητό του, το κοράκι, έχει δημιουργήσει μια σειρά πινάκων όπου κάποιες μορφές βγαίνουν από ένα απειλητικό μαύρο.

Η ταινία μας δείχνει ότι ανάλογες σκηνές με το κοράκι εμφανίζονται και στα παιδιά. Είναι αδύνατον να έχουν μεταφερθεί τα ίδια ψυχικά τοπία στα παιδιά και να εμφανιστούν με τον ίδιο τρόπο. Ακόμα και αν ο πατέρας μετέφερε τις κατασκευασμένες εικόνες, από το ασυνείδητο στο συνειδητό, όπως εμφανίζονται στην παραποιημένη οντότητα της ταυτότητάς του, του Άλλου, στα παιδιά του, τότε αυτά θα είχαν δημιουργήσει τις δικές τους παραποιήσεις της ταυτότητάς τους, άρα θα έβλεπαν διαφορετικούς εφιάλτες. Η ψυχαναλυτική θεωρία το έχει αποδείξει σε κλινικές περιπτώσεις. Άρα αυτό ισχύει.

Ένα πράγμα με φτερά: Ο φορμαλισμός

Στο σενάριο αυτό μπερδεύεται. Δεν είναι σαφές αν τα παιδιά βλέπουν τους ίδιους εφιάλτες ή ο πατέρας θεωρεί ότι αυτό συμβαίνει. Έτσι το κοράκι γίνεται άνθρωπος παντοδύναμος. Ο κορακάνθρωπος δοκιμάζει τους πάντες με τρόπο που θα μπορούσε να κάνει μόνο μια υπερβατική οντότητα, ένα supreme. Εκεί υπάρχει το μπέρδεμα που η ταινία δεν θα το ξεδιαλύνει ποτέ. Χάνει την αφηγηματική της ακρίβεια και καταλήγει σε έναν ασαφή φορμαλισμό.

Το ενδιαφέρον κομμάτι είναι ο δαίμων. Στην αρχαία Ελλάδα αυτή η λέξη είχε να κάνει με το θείο, την τύχη, την ειμαρμένη, το πνεύμα που υπάρχει μέσα στον άνθρωπο, σύμφωνα με τον Ηράκλειτο και τον Πλάτωνα. Στην εβραϊκή και χριστιανική θρησκεία πήρε την έννοια του κακού, του δαιμονίου. Στην ταινία όταν εμφανίζεται ο δαίμονας έχει την αρχαιοελληνική έννοια, είναι αυτά που έρχονται από το ασυνείδητο του πατέρα. Στη συνέχεια παίρνει τη μορφή του κακού, όταν εμφανίζονται οι εφιάλτες. Αυτή είναι μια ακόμη ασάφεια. Όμως, στη συνέχεια, ξαναπαίρνει την αρχαιοελληνική έννοια και ο δαίμων μάχεται με το κοράκι για να επιτευχθεί η ευδαιμονία στον πατέρα που δοκιμάζεται.

Ένα πράγμα με φτερά: Το τέλος

Το αποτέλεσμα είναι, κατά πρώτο λόγο, να τελειώσει το βιβλίο αυτού του καλλιτέχνη και, κατά δεύτερο λόγο, να συμφιλιωθεί με την απώλεια της συζύγου του, να κάνει την τελική ταφή της και την αποχαιρετίσουν με τρόπο διονυσιακό, δίδοντας χαρά και στους τρεις για να αμυνθούν στο πένθος τους. Εκεί η ταινία σε αποζημιώνει στην υπομονή που έκανες και στην προσπάθεια να διαβάσεις το κείμενό της.

Ο Μπένεντικτ Κάμπερμπατς παίζει θαυμάσια. Τον πόνο τον δείχνει ως λόγο και μετά ως βίωμα. Το σώμα του και ο λόγος του υπάρχουν χωριστά και συνυπάρχουν έτσι ώστε να δώσουν έναν ασυνείδητο λόγο στο πένθος που έχει μεγάλο υποκριτικό βάθος. Τα παιδιά βοηθούν στην κατασκευή του χαρακτήρα του πατέρα. Οι δευτερεύοντες ρόλοι στηρίζουν την κατασκευή της πατρικής φιγούρας, δίνοντας κάποια στοιχεία. Όμως ο θεατής χρειάζεται και άλλα στοιχεία για να κατανοήσει τον χαρακτήρα του πατέρα, το ίδιο ισχύει και για τα παιδιά. Αυτές οι ασάφειες είναι το μειονέκτημα αυτής της ταινίας.

Ένα πράγμα με φτερά: Η οδύνη

Οι εικαστικές δημιουργίες είναι πολύ καλές, είναι η έκφραση της οδύνης. Τα πλάνα είναι και αυτά υψηλής εικαστικής ποιότητας. Η μουσική τονίζει το μελαγχολικό χαρακτήρα και, στο τέλος, τη χαρά που υπάρχει και στους τρεις, αυτή που γίνεται χαρμολύπη. Το μοντάζ δημιουργεί πολύ αργούς ρυθμούς που δεν είναι πάντα απαραίτητοι για την κατανόηση και το βίωμα της αφήγησης.

ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑ ΜΕ ΦΤΕΡΑ

(THE THING WITH FEATHERS)

Σκηνοθεσία: Dylan Southern

Σενάριο: Dylan Southern, Max Porter (νουβέλα)

Φωτογραφία: Ben Fordesman

Μοντάζ: George Cragg

Μουσική: Zebedee Budworth

Ήχος: Joakim Sundström, Stanley White-Starke, Paul Conway

Σκηνικά: Charlotte Dirickx

Κοστούμια: Sophie O’Neill

Παραγωγοί: Adam Ackland, Leah Clarke, Andrea Cornwell

Ηθοποιοί: Henry Boxall (αγόρι) Benedict Cumberbatch (πατέρας), Richard Boxall (αγόρι), Nandi Bhebhe (δασκάλα), Sam Spruell (Πολ), Jessie Cave (μητέρα συμμαθητών), Annie Hall Southern (μη ανεπτυγμένο παιδί), Lou Hall Southern (μη ανεπτυγμένο παιδί), David Thewlis (φωνή κορακιού)

Χώρα παραγωγής: Αγγλία

Έτος παραγωγής: 2025

Γλώσσα: αγγλικά

Χρώμα: έγχρωμη

Είδος: τραγωδία

Διάρκεια: 98΄

Εταιρεία διανομής: Weird Wave

Ημερομηνία εξόδου στις αίθουσες: 8/1/2026

Για περισσότερες πληροφορίες για τους συντελεστές και τα τεχνικά χαρακτηριστικά της ταινίας δείτε εδώ.

Διαβάστε τις κριτικές ταινιών που έχουμε δημοσιεύσει

Το αριστερό μου χέρι

Μια ιδιωτική ζωή