SCREAM 7

Μαρ 03, 2026 Κινηματογράφος 0

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ

Ο ΤΡΟΜΟΣ ΕΠΕΝΕΡΧΕΤΑΙ

Scream 7: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης

Η έβδομη ταινία από τη σειρά ταινιών ακολουθεί την ίδια λογική της θεματολογίας και της αισθητικής. Σε αυτή την ταινία γίνεται το ακατόρθωτο: ο τρόμος δίνει τη θέση του στο γέλιο. Πως; Θα το δούμε στη συνέχεια αυτού του κριτικού σημειώματος.

Scream 7: Η υπόθεση

Η Σίντνεϊ που έχει καταφέρει να σκοτώσει, στοχεύοντας στο κεφάλι, τους παρανοϊκούς δολοφόνους που φορούν τη μάσκα τρόμου, έχει παντρευτεί έναν μπάτσο που είναι διοικητής στο τοπικό αστυνομικό τμήμα. Έχει αποκτήσει μια κόρη, όμορφη, αλλά δεν έχει, προς το παρόν τις δικές της ικανότητες. Ίσως τις αποκτήσει στο τέλος, ποιος ξέρει; Στην πόλη που ζει γίνονται κάποιοι φόνοι με δράστη ένα άτομο που φορά αυτή τη μάσκα. Συγχρόνως κάποιος, με παραποιημένη φωνή, την καλεί και της υπενθυμίζει ότι είναι εκεί. Το παρελθόν ζωντανεύει και ο τρόμος επανέρχεται.

Δείτε που και ποιες ώρες παίζονται οι ταινίες στη Θεσσαλονίκη, την υπόθεση, το τρέιλερ, την παραπομπή στο imdb για περισσότερες πληροφορίες και την κριτική για κάθε ταινία εδώ.

Ο τρόμος εμφανίζεται στην πρώτη σκηνή. Ένα παράθυρο είναι ανοικτό. Η κόρη της πάει να το κλείσει. Κάποιος την τρομάζει. Είναι το αγόρι της που θέλει να της κάνει έκπληξη, να δω πόσοι θα αφήσουν ξανά το παράθυρό τους ανοικτό. Αυτό συμβαίνει πριν της τηλεφωνήσει ο επίδοξος δολοφόνος. Οι εναλλαγές των πλάνων είναι τόσο καλές που τρομάζεις αρκετά, προϊδεασμένος ότι ο δολοφόνος παραμονεύει. Στη συνέχεια μπαίνει η μητέρα, χτυπώντας την πόρτα και κάνοντας έφοδο, λες και είναι στρατιωτικός. Όλα μας λένε ότι κάποια τρομαχτικά και παράξενα πράγματα μπορούν να συμβούν. Με αυτό τον τρόπο μας προετοιμάζουν για να μπούμε στο χώρο του τρόμου. Ακολουθεί μια επίδειξη δεξιοτεχνίας στις εκτελέσεις ανθρώπων, όπου η μάσκα είναι πανταχού παρούσα και το αίμα ρέει άφθονο. Η πρώτη σεκάνς μας προϊδεάζει στο τι πρόκειται να ακολουθήσει.

Scream 7: Η πλοκή

Όλο αυτό ακούγεται σαν ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Όμως υπάρχει ένα γεγονός. Οι δύο δολοφόνοι έχουν πέθανε και έχουν ενταφιαστεί. Ή μήπως όχι; Το ψάχνει λίγο, αφού κινδυνεύει η κόρη της, ο άγνωστος που της τηλεφωνεί αναφέρεται στο παιδί της, και ανακαλύπτει ότι μπορεί ο ένας από αυτούς τους δολοφόνους να μην έχει πεθάνει. Τώρα το πράγμα μπλέκεται αρκετά. Μια μικρή έρευνα στο κοντινό ψυχιατρείο φέρνει στο φως ότι ένας γνωστός των εκτελεστών ήταν έγκλειστος εκεί και έχει πάρει εξιτήριο. Τώρα τα πράγματα μπερδεύονται πιο πολύ. Ο θεατής βρίσκεται σε μια περίπλοκη κατάσταση που δεν μπορεί να την ξεκαθαρίσει. Ο τρόμος, η αγωνία και ο φόβος είναι τα συναισθήματα που κυριαρχούν. Για να δούμε, όμως, τι γίνεται παρακάτω.

Ένας μασκαρεμένος δολοφόνος προσπαθεί να ξεφύγει. Ένα αμάξι περνά από πάνω του και τον σκοτώνει. Αποκαλύπτουν τη μάσκα του «καργιόλη», όπως λένε. Μια παλιά γνωστή της οδηγεί το αμάξι και αισθάνεται καλά που έχει συμβάλλει στη λύση του προβλήματος. Είναι δημοσιογράφος και είναι χαρούμενη που κάνει καλά τη δουλειά της. Έχει λύσει όμως το πρόβλημα; Αν το είχε κάνει τότε η ταινία θα είχε τελειώσει, έκτος και αν ακολουθούσε μια πραγματεία περί τρέλας και εγκλήματος. Αν σας το έλεγα σίγουρα δεν θα το πιστεύατε και καλά θα κάνατε. Η δράση συνεχίζεται και, κάπου εκεί, ένας κινηματογράφος παίζει την ταινία «Η σφαγή στο Τέξας με αλυσοπρίονο», πρωτότυπος τίτλος, ο ελληνικός είναι «Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι», η αρχή μιας παρεξήγησης που θέλει κάθε σχιζοφρενή να είναι, εν δυνάμει, δολοφόνος. Είδατε τι καταφέρνει ο κινηματογράφος; Και σε αυτή την ταινία τα καταφέρνει καλά.

Scream 7: Η μετατροπή

Η συνεχής επανάληψη των φόνων, η επαναλαμβανόμενη και έντονη βία δημιουργούν έναν εθισμό. Ο θεατής ξέρει τι θα δει και, από ένα σημείο και έπειτα, δεν αναμένει κάτι καινούργιο. Αυτό που αλλάζει είναι η έκβαση της μάχης, ελπίζεις να νικήσει το θύμα, αλλά αυτό είναι δύσκολο. Το κακό μπορεί να νικηθεί μόνο από τη μαχήτρια Σίντνεϊ που ήδη έχει δείξει τα σημάδια της δύναμης της. Ο σύζυγος της είναι διοικητής του αστυνομικού τμήματος, άρα εκπαιδευμένος στην αντιμετώπιση κακοποιών στοιχείων. Και όμως, σωστά το μαντέψατε, αυτή τα καταφέρνει καλύτερα. Αυτό που της καταλογίζουν είναι ότι δεν έχει εκπαιδεύσει την κόρη της. «Αυτό είναι ακριβώς που δεν ήθελα να ζήσεις», θα της πει όταν όλα θα έχουν τελειώσει. Και όντως αυτό ήθελε, να μην ξαναέρθει αυτή η κατάσταση.

Φτάνουμε στην υπερβολή πολλές φορές. Τότε το σώου δεν μπορεί να κρύψει τα κρυφά χαρτιά του. Η έκπληξη χάνεται και το θρίλερ γίνεται μια τρομαχτική κωμωδία. Αυτό ακριβώς είναι αυτό που είπαμε στην εισαγωγή αυτού του άρθρου. Σε αυτό το σημείο η ταινία χάνει πόντους και γίνεται μια αναμενόμενη ταινία, ένα σχέδιο φρίκης. Αν εξαιρέσουμε το άπλετο αίμα, θα δούμε στις δομές της ταινίας στοιχεία από χιτσκοκικά σκηνοθετικά ευρήματα. Τα γρήγορα πλάνα, η εστίαση σε ένα πρόσωπο, ακολούθως και ξαφνικά η ανακάλυψη του κινδύνου, όλα αυτά τα βρίσκουμε σε ταινίες του Άλφρεντ Χίτσκοκ. Αυτό είναι προσόν για την ταινία, όμως αυτό χάνεται με τις έντονες επαναλήψεις, τις αναμενόμενες σκηνές, τον τρόμο που επαναλαμβάνεται στη νιοστή φορά. Εκτός αυτών η εμμονή στη Σίντνεϊ, που σχεδόν θεοποιείται, δείχνουν ότι έχουμε να κάνουμε με μια μανιέρα.

Scream 7: Τα χαρακτηριστικά

Η σκηνοθεσία, κατά τα άλλα, ξέρει να στήνει εκεί που πρέπει τους ηθοποιούς. Ξέρει να φτιάχνει το φωτισμό για να δημιουργηθεί ένα κλίμα θρίλερ. Οι ηθοποιοί ξέρουν να αμύνονται, να «ζωγραφίζουν» στο πρόσωπο τους τον τρόμο και να το κρατούν όσο ακριβώς χρειάζεται για να έχουμε την αναμονή του βίαιου φόνου. Το μοντάζ είναι το τελικό στάδιο όπου όλα γίνονται όπως ακριβώς πρέπει, σε αργά πλάνα, ξαφνικά έντονη ταχύτητα, απότομο σταμάτημα στο πρόσωπο ή σε ένα αντικείμενο. Με τη βοήθεια της μουσικής ο ρυθμός πολλαπλασιάζεται και όλο αυτό χτυπά στο νευρικό σύστημα του ανθρώπου, δημιουργώντας το σασπένς. Αυτό που χρειάζεται είναι να κρατηθεί ένα μέτρο που εδώ δεν υπήρχε.

SCREAM 7

Σκηνοθεσία: Kevin Williamson

Σενάριο: Kevin Williamson, Guy Busick, James Vanderbilt (ιστορία), Guy Busick (ιστορία), Kevin Williamson (βασισμένο στους χαρακτήρες του)

Φωτογραφία: Ramsey Nickell

Μοντάζ: Jim Page

Μουσική: Marco Beltrami

Ήχος: Richard Simpson, Richard Marty Simpson, Erik Aadahl, Jon Greasley

Σκηνικά: Lynne Mitchell

Κοστούμια: Leigh Leverett

Καλλιτεχνική διεύθυνση: Kevin Houlihan, Nathan Krochmal

Ειδικά εφέ: Matt Dengel, Jennifer Picard, Wayne Rowe

Οπτικά εφέ: Alvah Angelrune, Johnathan R. Banta, Erika Chlupsa, Phylicia Feldman, Blake Goedde Adam Wagner

Παραγωγοί: Emily Kacere, Paul Neinstein, William Sherak, James Vanderbilt

Ηθοποιοί: Neve Campbell (Σίντνεϊ), Courteney Cox (Γκέιλ Γουίδερς), Isabel May (Τέιτουμ), Jasmin Savoy Brown (Μίντυ Μικς-Μάρτιν), Mason Gooding (Τσαντ Μικς-Μάρτιν), Roger Jackson (φωνή δολοφόνου), Anna Camp (Τζέσικα Μπάουντεν), Joel McHale (Μαρκ Έβανς, σύζυγος της Σίντνεϊ), Celeste O’Connor (Κλόι)

Χώρα παραγωγής: ΗΠΑ, Καναδάς

Έτος παραγωγής: 2026

Γλώσσα: αγγλικά

Είδος: τρόμου, θρίλερ, αστυνομική

Χρώμα: έγχρωμη

Διάρκεια: 114΄

Εταιρεία διανομής: Feelgood

Ημερομηνία εξόδου στις αίθουσες: 26/2/2026

Για περισσότερα στοιχεία για τους συντελεστές και τα τεχνικά χαρακτηριστικά της ταινίας δείτε εδώ.

Διαβάστε τις κριτικές που έχουμε δημοσιεύσει

Δείτε που παίζονται οι ταινίες στη Θεσσαλονίκη

Ανεμοδαρμένα ύψη