ΟΛΕΣ ΟΙ ΚΥΡΙΑΚΕΣ

Μαρ 07, 2026 Κινηματογράφος 0

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ

LOS DOMINGOS

Όλες οι Κυριακές: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης

Μπιλμπάο, Ισπανία, σήμερα. H 17χρονη Αϊνάρα γονατισμένη προσεύχεται, επαναλαμβάνοντας τη φράση «γιατί εσύ είσαι ο Πατέρας μου, γιατί εσύ είσαι ο Πατέρας μου…» Στα δύο μέτρα πίσω της στέκεται ο πραγματικός της πατέρας, αμίλητος, μουδιασμένος, ένοχος. Η μικρή έχει εδώ και χρόνια χάσει τη μητέρα της και από τότε νιώθει άσκεπη. Εκείνος ξαναπαντρεύτηκε, έκανε κι άλλα παιδιά. Η ζωή του ξέφυγε -μιλά συνεχώς για χρήματα, αγωνίες-. Υποθηκεύει το πατρικό σπίτι κι έρχεται σε κόντρα με την αδελφή του, την Μάιτε, θεία της Αϊνάρα και σταθερή φιγούρα αγάπης και στήριξης στη ζωή της. Η Μάιτε αγωνιά για το μέλλον του κοριτσιού, όσο ο πατέρας της βρίσκει κρυφή ανακούφιση στην απόφασή της: θέλει να αφοσιωθεί στο Θεό. Τα εκπαιδευτικά ταξίδια του καθολικού γυμνασίου της στο μοναστήρι της σύστησαν την ασκητική ζωή, και η γαλήνη και η αποδοχή των καλογριών την κέρδισαν. Ο Θεός την κέρδισε, γιατί ο πατέρας της την έχει χάσει.

Όλες οι Κυριακές: Οι χαρακτήρες

Εκ πρώτης όψεως η ταινία της Αλάουντα Ρουΐθ ντε Αθούα μιλάει για την πατριαρχία, τη βία που αυτή εξασκεί πρώτα στην οικογένεια και μετά σε όλη την κοινωνία, γιατί από την οικογένεια όλα ξεκινούν. Ας δούμε όμως πιο αναλυτικά τους χαρακτήρες της ταινίας για να ξεκαθαρίσουμε τις δομές της και να βρούμε τις σχέσεις που υπάρχουν ανάμεσά τους. Αυτό θα μας διευκολύνει να ανακαλύψουμε τα «κρυφά» νοήματα που κρύβει αυτή η ταινία.

Δείτε που παίζονται οι ταινίες και ποιες ώρες στη Θεσσαλονίκη,

την υπόθεση, το τρέιλερ, την κριτική, παραπομπή

στο imdb για περισσότερες πληροφορίες για κάθε ταινία εδώ.

Τα κύρια πρόσωπα είναι η Αϊνάρα, ο πατέρας της, η Μάιτε, η θειά της, αδελφή του πατέρα της και η ηγουμένη του μοναστηριού. Θα ξεκινήσουμε από τον πατέρα της Αϊνάρα. Βρισκόταν σε ένα γάμο όπου και οι δύο εξασκούσαν βία ο ένας στον άλλον. Για αυτό μας μιλά η γιαγιά της Αϊνάρα, με μισόλογα. Βλέπουμε τον πατέρα της να είναι αυστηρός όταν βλέπει ότι κάτι δεν γίνεται σωστά και, τις υπόλοιπες στιγμές, αδιάφορος. Ο λόγος του είναι αυτός ενός αυστηρού πατριάρχη. Η ανθρώπινη ζεστασιά δεν υπάρχει. Στο οικογενειακό τραπέζι έχει τη θέση του πατέρα, στην κεφαλή του τραπεζιού.

Όλες οι Κυριακές: Ο πατέρας

Η σχέση του με την αδελφή του δεν είναι η καλύτερη. Άλλοτε την ακούει, τις περισσότερες φορές απομακρύνεται, τελικά κάνει το δικό του. Μπροστά στην αδελφή του είναι ο γλυκός και στοργικός πατέρας που αφήνει χώρο στον άλλο. Ουσιαστικά θέλει να βγάλει την ουρά του από τα δύσκολα. Δεν μπορεί και δεν θέλει να αποφασίσει τι θα γίνει με την Αϊνάρα, θα μπει στο μοναστήρι ή θα ακολουθήσει τη ζωή της, όπως ο υπόλοιπος κόσμος. Οι μόνοι που μιλούν για αυτό είναι η θεία της, ο θρησκευτικός σύμβουλος στο σχολείο και η ηγουμένη του μοναστηριού. Άρα ο πατέρας είναι ένα μεγάλο ζητούμενο. Αν θέλουμε να το θέσουμε με όρους ψυχαναλυτικούς είναι αυτό που λέει ο ψυχολογικός όρος ο χαμένος φαλλός.

Η θεία της, η Μάιτε, ασχολείται με τα πολιτιστικά. Οργανώνει πολιτιστικές εκδηλώσεις, άρα έχει ανοικτό μυαλό, έτσι τουλάχιστον ελπίζουμε. Είναι παντρεμένη και, σε αυτή τη σχέση, έχει τον πρώτο λόγο, η ευφυία της κυριαρχεί στον άντρα της. Ακούει προσεχτικά την ανιψιά της και συζητά όμορφα με την ηγουμένη του μοναστηριού. Προσπαθεί να πει στον αδελφό της τι θα κάνει με την κόρη του, χωρίς να επεμβαίνει πολύ. Όμως, όταν η ανιψιά της αποφασίζει να γίνει καλόγρια, τότε βλέπουμε μια άλλη γυναίκα. Απομακρύνεται από την ανιψιά και τον αδελφό της, κανονίζει τα της περιουσίας της, κρατά αυστηρές διαχωριστικές γραμμές από όλους. Αποκλείει ανθρώπους από τον δικό της χώρο.

Όλες οι Κυριακές: Η ηγουμένη

Η ηγουμένη του μοναστηριού ήταν δασκάλα στο δημοτικό σχολείο της Αϊνάρα και αυτή μαθήτριά της, πριν κάποια χρόνια. Φαίνεται ότι έχει «ανοικτά τα αυτιά» της για αυτά που θα της πει η Αϊνάρα και οι υπόλοιποι άνθρωποι. Όταν φτάνει η κουβέντα στο σημείο που βρίσκεται το δόγμα, εκεί βλέπουμε έναν άλλο τρόπο βίας, αυτόν που δεν λέγεται, υπονοείται, αλλά όταν εμφανίζεται είναι αμείλικτος και δεν μπορείς να τον παρακάμψεις. Με άλλα λόγια, η βία του αρχετυπικού Πατέρα υπάρχει στο βιολογικό της πατέρα αλλά και στην ηγουμένη που είναι, εκ πρώτης όψεως, ένας καλός και ήρεμος άνθρωπος, ανοικτός σε διάφορες απόψεις. Στην πράξη όμως δεν είναι.

Ποια είναι η θέση της Αϊνάρα, σε αυτό το παζλ; Βάλλεται από βίαιες καταστάσεις, από όλες τις μεριές. Το πρώτο που θέλει είναι να βρει τον χώρο της για να φτιάξει την ταυτότητά της. Ψάχνει να βρει τον πατέρα της, τον χαμένο φαλλό που προείπαμε, αλλά με αυτόν δεν μπορεί να επικοινωνήσει. Προσπαθεί να βρει στοιχεία από τη θεία της, αυτή της δίνει κάποια, αλλά όχι αρκετά για να πετύχει τον στόχο της. Κοιτάζει στη γιαγιά της, αλλά αυτή είναι στον κόσμο της. Αυτά τα στοιχεία, παραποιημένα, δεν υπάρχουν και το κορίτσι μένει μετέωρο στο να καταλάβει ποιος είναι ο πατέρας της, ποια είναι αυτή, ποιον δρόμο είναι καλύτερο να ακολουθήσει.

Όλες οι Κυριακές: Η ψυχολογία

Μια ερωτική απογοήτευση τη ρίχνει περισσότερο στο σκοτεινό κόσμο της. Καταλήγει στο σίγουρο λιμάνι της εκκλησίας. Εκεί θα βρει μια παρηγοριά αλλά όχι αυτό που ζητά. Θα αποκτήσει ένα υποκατάστατο των χαρακτηριοδομών που αναζητά. Τουλάχιστον θα ζει σε μια ήρεμη κατάσταση. Βλέπουμε ότι είναι ένα ηφαίστειο που βράζει και είναι έτοιμο να εκραγεί. Οι νευρώσεις και οι υστερίες της έχουν ανέβει τόσο ψηλά που δεν πάει άλλο. Κάνει έκκληση στον θεό. Πιστεύει ότι αυτός είναι ο πραγματικός πατέρας της. Το υστερικό της ακούει τον θεό και αποφασίζει να πάει στο μοναστήρι.

Σε όλη την ταινία η βία και η απελπισία ξεχειλίζουν από τα καρέ της. Η κοινωνία παράγει και αναπαράγει τη βία από όλους και απευθύνεται σε όλους. Είτε η βία έχει λόγο, όπως αυτή του πατέρα της, είτε δεν έχει και δεν προτείνει κάτι, όπως αυτή της γιαγιάς της. Η χειρότερη είναι η ευγενική βία της ηγουμένης που κρύβει πολύ καλά τον σπόρο του βίαιου λόγου, αφού ο δογματισμός, δηλαδή ο φανατισμός και η απουσία ουσιαστικού διαλόγου, είναι εκεί που πρέπει για να μην ξεφύγει το ποίμνιο από το σωστό δρόμο. Ποιος καθορίζει, όμως, τι είναι το σωστό; Σε αυτό το σημείο θα δούμε τον πυρήνα της βίας στην ισπανική κοινωνία.

Όλες οι Κυριακές: Το άνοιγμα

Αν κοιτάξουμε καλύτερα, θα διαπιστώσουμε ότι δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με την ισπανική κοινωνία. Αυτό υπάρχει σε όλες τις χώρες, σε όλες τις θρησκείες, οι εξαιρέσεις είναι λίγες. Η ταινία μας μιλά για μια κοινωνία που δεν αφήνει χώρο στον άνθρωπο για να αναπτυχθεί. Η σκηνοθεσία δίνει χρόνο στους χαρακτήρες να αναπτυχθούν, δημιουργώντας, με το μοντάζ, έναν κατάλληλο ρυθμό. Τα σκηνικά, τα κοστούμια και η μουσική μας βάζουν μέσα στο ρεαλιστικό. Οι χαρακτήρες ενσαρκώνονται ρεαλιστικά, αφήνοντας χώρο για την ερμηνεία από τον θεατή και στην προέκταση του κινηματογραφικού κειμένου. Φτιάχνεται μια ιστορία για όλες τις Κυριακές του κόσμου, για τις μέρες που θα πρέπει να ακολουθήσεις το τυπικό, για τις μέρες που καταστρέφεσαι.