ΤΣΑΚΙΣΜΕΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ

Ιαν 04, 2026 Κινηματογράφος 0

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ SOLARIS

Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Τσακισμένα λουλούδια: γράφει ο Γιάννης Ιωαννίδης

Η Κινηματογραφική Λέσχη Solaris προβάλλει στον Πολυχώρο Τέχνης-καφέ, Η Λυσσασμένη Γάτα, Επισκόπου Κίτρους Νικολάου 4, πίσω από την ΕΥΑΘ, περιοχή Σιντριβάνι-Ροτόντα, στη Θεσσαλονίκη, την ταινία του Τζιμ Τζάρμους, «Τσακισμένα λουλούδια» («Broken flowers»), 106΄ (2005), την Πέμπτη 8 Ιανουαρίου 2026, στις 8.00 μμ. Την ταινία θα προλογίσει ο Γιάννης Φραγκούλης, κριτικός και θεωρητικός του κινηματογράφου, ο οποίος θα συζητήσει με το κοινό, μετά την προβολή της, τα θέματα που η ταινία εμπεριέχει στο κινηματογραφικό της κείμενο.

Τσακισμένα λουλούδια: Η αρχή του ταξιδιού

Ένα ροζ γράμμα. Αυτό ευθύνεται για τα πάντα. Την ώρα που χωρίζει με την τελευταία κοπέλα του, ο αμετανόητος εργένης Ντον Τζόνστον λαμβάνει ένα ροζ γράμμα. Μια παλιά του αγάπη τον πληροφορεί ότι έχει ένα 19χρονο γιο, ο οποίος έφυγε από το σπίτι και αναζητά τον πατέρα του. Μόνο που… το γράμμα είναι ανυπόγραφο. Ποια μπορεί να είναι; Παρακινούμενος από τον ερασιτέχνη ντετέκτιβ γείτονά του, ο Ντον φτιάχνει λίστα και ξεκινά διστακτικά ένα ταξίδι δρόμου που καλείται να ενώσει τις τελείες του μυστηρίου, αλλά και της προσωπικής διαδρομής του μεσήλικα ήρωα με όσες αγάπησε, όσα ονειρεύτηκε, όσα τον τρόμαξαν και όσα τον έφεραν εδώ. Η ιδιοσυγκρασιακή ματιά του Τζάρμους σαρκάζει τρυφερά το πεισμωμένα έφηβο γεροντοπαλίκαρό του, αλλά η ταινία ανήκει επίσης στον Μπιλ Μάρεϊ και το ληθαργικό, αλλά χαμένο στο συναίσθημα βλέμμα του.

Ο Τζιμ Τζάρμους αφιέρωσε αυτή την ταινία στον, άγνωστο στο ευρύ κοινό αλλά πολύ σημαντικό, Γάλλο σκηνοθέτη Ζαν Εφστάς. Αναφέρει ο σκηνοθέτης: «Η ταινία «Broken flowers» εστιάζει στον άνδρα και τη γυναίκα, στον πόθο και την επιθυμία. Επιθυμία για κάτι που λείπει και το οποίο δεν είναι δυνατό να καθοριστεί τι ακριβώς είναι αυτό. (…) Η ταινία ήταν για μένα λίγο περίεργη, επειδή στις αρχές της ιστορίας δεν εστιάζω καθόλου στον κεντρικό χαρακτήρα. Ωστόσο ο Μπιλ, μέσα από μια σωρευτική διαδικασία, κατορθώνει, στο τέλος, να μας κάνει να ταυτιστούμε μαζί του. Στην αρχή δεν γνωρίζεις αν θέλει καν να έχει ένα γιο. Υπάρχει κάτι ασαφές σ’αυτόν. Δεν εξηγείται.

Τσακισμένα λουλούδια: Η ταινία

Δεν ήθελα να υπάρχει μια ιστορία που να εξηγεί το παρελθόν του -μια αρχική σκηνή για την μητέρα ή τις νευρώσεις του, τίποτε τέτοιο-. Μόνο ένας άνδρας που να βλέπει τηλεόραση και ο οποίος ανακαλύπτει ότι έχει ένα γιο. (…) Ποτέ δεν μιλώ ομαδικά στους ηθοποιούς. Μόνο με έναν κάθε φορά. Τους μιλώ μόνο για τους χαρακτήρες που υποδύονται. Ποτέ! Ποτέ! για το νόημα μιας σκηνής. Δεν θέλω οι ηθοποιοί να υπερφορτωθούν από την έρευνα. Μου αρέσουν οι πρόβες όταν οι ηθοποιοί τις θέλουν, αλλά ποτέ δεν κάνω πρόβα σε σκηνές του σεναρίου».

Η ταινία βραβεύτηκε με το Grand Prix (Μεγάλο βραβείο) του Φεστιβάλ Καννών 2005. Ο τρόπος του Τζιμ Τζάρμους να εικονοποιήσει την αμερικάνικη κοινωνία είναι πολύ γοητευτικός. Οι σεκάνς νομίζεις ότι είναι ψηφίδες ενός τεράστιου πίνακα, ένα ταμπλό βιβάν, που θα είναι η εικόνα μια Αμερικής πολύ διαφορετικής από αυτή που ξέρουμε, μια πραγματική εικόνα που κρύβεται πίσω από τη βιτρίνα μιας ονειρεμένης, αστραφτερής κοινωνίας που προβάλλεται συνήθως, τονίζοντας αυτό που λέμε «αμερικάνικο όνειρο», κάτι που είναι μόνο στο φαντασιακό και είναι φτιαγμένο από αυτούς που εστιάζουν στην καταναλωτική κοινωνία και όχι στον άνθρωπο, όπως είναι, ζει και σχεδιάζει τη ζωή του με τον τρόπο που ο κάθε άνθρωπος μπορεί να το κάνει για τον εαυτό του. Αυτό το κινηματογραφικό ποίημα θα είναι η αφορμή να μιλήσουμε για το σενάριο και τη σκηνοθεσία στη σχολή του underground κινηματογράφου.