ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ

Φεβ 02, 2026 Κινηματογράφος 0

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ SOLARIS

ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Ηλεκτρικός άγγελος: γράφει ο Κώστας Ιωαννίδης

Η Κινηματογραφική Λέσχη Solaris προβάλλει στον Πολυχώρο Τέχνης-καφέ, Η Λυσσασμένη Γάτα, Επισκόπου Κίτρους Νικολάου 4, πίσω από την ΕΥΑΘ, περιοχή Σιντριβάνι-Ροτόντα, στη Θεσσαλονίκη, την ταινία του Θανάση Ρεντζή, «Ηλεκτρικός άγγελος», 90΄ (1981), την Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2026, στις 8.00 μμ. Την ταινία θα προλογίσει ο Γιάννης Φραγκούλης, κριτικός και θεωρητικός του κινηματογράφου, και θα συζητήσουν την ταινία με τον σκηνοθέτη-θεωρητικό του κινηματογράφου, Άκη Κερσανίδη. Μετά την προβολή θα αναλύσουμε το κινηματογραφικό κείμενο, με δεδομένα τα στοιχεία του που διαβάσαμε σε αυτό. Η προβολή αυτής της ταινίας είναι ένα κινηματογραφικό μνημόσυνο στον μεγάλο Έλληνα πρωτοποριακό σκηνοθέτη που πριν λίγο καιρό απεβίωσε.

Ηλεκτρικός άγγελος: Ο ερωτισμός

Η ταινία είναι ένα οπτικοακουστικό ποίημα που με παιγνιώδη τρόπο αναπαριστά την πολυμορφία του ερωτισμού. Είναι κατεξοχήν πειραματική ταινία η οποία κάνει χρήση μεγάλης ποικιλίας οπτικοακουστικών τεχνικών και μεθόδων, με στόχο την ανάπτυξη της πολυμορφίας του ερωτισμού, έτσι όπως μορφοποιήθηκε στην ευρύτερη περιοχή της ευρωμεσογειακής ζώνης, τον 20ό αιώνα.

Πρόκειται για ένα πολυεστιακό αμάλγαμα που με συνδυαστικές μεθόδους -κυρίως animation και live action- πραγματώνει, μέσω μιας πολύτροπης σύνθεσης, το ιδεώδες μιας ars combinatoria. Η δομή της ταινίας είναι εξόχως χαλαρή, καθώς δεν υπάρχει ούτε κέντρο βάρους ούτε άξονας σύγκλισης, και τούτο συντελεί τα μέγιστα στην αίσθηση ενός ανοιχτού και δυνητικά επεκτεινόμενου έργου με κυρίαρχο το ρυθμικό στοιχείο.

Ηλεκτρικός άγγελος: Η ταινία

Η ταινία ξεκινά με μια φανταχτερή εικόνα ενός πολύχρωμου αγγέλου, μιας Αφροδίτης (;) δίχως χέρια, αλλά με κόκκινα φτερά, που με αινιγματικές προθέσεις πλησιάζει αγέρωχα τον θεατή λίγο πριν εξαφανιστεί στο μαύρο φόντο. Η σεξουαλικότητα, ο ερωτισμός, ίσως και ο έρωτας, είναι το θέμα της πέμπτης ταινίας του πρωτοπόρου Έλληνα σκηνοθέτη. Προηγούνται το «Μαύρο+Άσπρο» (1973), η «Βιο-Γραφία» (1975), το «Fiction» (1977) και το «Corpus» (1979). Ο Θανάσης Ρεντζής πειραματίζεται με πλειάδα ετερόκλητων υλικών, συναρμόζοντάς τα υπό τη σκέπη μιας οπτικής εμπειρίας που προ(σ)καλεί τις ελεύθερες συνάψεις, τους τολμηρούς ειρμούς, αλλά και την καταβύθιση στην πρότερη εμπειρία μιας ενστιγματικής κατάστασης.

Γιατί όμως ηλεκτρικός; Τα κύματα στα πόδια του αγγέλου μοιάζουν φτιαγμένα από ψηφιακούς κόκκους. Είναι λοιπόν αυτή μια προσπάθεια συνάντησης του σύγχρονου κόσμου με τις εξιδανικευμένες μορφές του αρχαϊκού; Μια «ιστορία του ερωτισμού» που επιχειρεί να συνταιριάξει την «Αρχαιολογία και την ιστορία της σεξουαλικότητας», του Μισέλ Φουκώ, με τη μεταφυσική και τον «Ερωτισμό», του Ζωρζ Μπατάιγ, σε ένα ποιητικο-δοκιμιακό κολάζ-μοντάζ εικόνων; Είναι πιθανό επίσης η πηγή της ηλεκτροφόρησης του πτεροφόρου πλάσματος να αναζητείται και κάπου πέρα από την τεχνολογία, ακόμα και από αυτήν του κινηματογράφου.

Ηλεκτρικός άγγελος: Ο προβληματισμός

Μετά την προβολή της ταινίας θα συζητήσουμε για αυτό το είδος του κινηματογράφου που ανήκει στην πρωτοπορία αυτής της τέχνης, περισσότερο από τις ταινίες του Τζων Κασσαβέτης, προτείνει νέες μορφές και δομές αφήγησης που, ίσως, χρησιμοποιηθούν στον κλασικό αφηγηματικό κινηματογράφο. Παρόμοιες περιπτώσεις, εκτός του Τζων Κασσαβέτης είναι η κινηματογραφία του Μπέλα Ταρρ, του Σεργκέι Παρατζάνοφ, του Κώστα Σφήκα και του Σταύρου Τορνέ, για να αναφέρουμε μερικούς.