Ο ΧΡΥΣΟΘΗΡΑΣ

13 Απριλίου, 2026 3 Λεπτά ανάγνωσης

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ SOLARIS

THE GOLD RUSH

Ο χρυσοθήρας: γράφει ο Γιάννης Ιωαννίδης

Table Of Content

THE GOLD RUSH
Ο χρυσοθήρας: Η ταινία
Ο χρυσοθήρας: Το κωμικό
Ο χρυσοθήρας: Η αποδόμηση
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Η Κινηματογραφική Λέσχη Solaris προβάλλει στον Πολυχώρο Τέχνης-καφέ, Η Λυσσασμένη Γάτα, Επισκόπου Κίτρους Νικολάου 4, πίσω από την ΕΥΑΘ, περιοχή Σιντριβάνι-Ροτόντα, στη Θεσσαλονίκη, την ταινία του Τσάρλι Τσάπλιν, «Ο χρυσοθήρας», 95΄ (1976), την Πέμπτη 16 Απριλίου 2026, στις 8.00 μμ. Την ταινία θα προλογίσει ο Γιάννης Φραγκούλης, κριτικός και θεωρητικός του κινηματογράφου. Μετά την προβολή θα συζητηθούν με το κοινό τα θέματα που η ταινία εμπεριέχει, τα κοινά στοιχεία και οι προεκτάσεις του τραγικού με το κωμικό.

Ο χρυσοθήρας: Η ταινία

Συνεχίζουμε το αφιέρωμα στην κωμωδία με την αριστουργηματική ταινία του Τσάρλι Τσάπλιν «Ο χρυσοθήρας» (1925), την Πέμπτη 16 Απριλίου 2026. Τυχοδιώκτες από όλες τις γωνιές της υφηλίου συρρέουν στην παγωμένη Αλάσκα, όπου επικρατεί ο «πυρετός του χρυσού». Ανάμεσά τους και ένας αλητάκος, ο Τσάρλι, που ψάχνει και αυτός για χρυσάφι. Θα ζήσει πολλές απογοητεύσεις, θα ρισκάρει τη ζωή του, θα στερηθεί σχεδόν τα πάντα, θα συγκρουστεί με τους σκληροτράχηλους και άξεστους χρυσοθήρες της περιοχής, αλλά στο τέλος οι προσπάθειές του να αποκτήσει πλούτη και ευτυχία θα ευοδωθούν.

Δύο σκηνές από τον «Χρυσοθήρα» παραμένουν ανεξίτηλα χαραγμένες στη μνήμη των κινηματογραφόφιλων: το εορταστικό δείπνο με βραστό μποτάκι και η έξοχη χορογραφία με τα καρφωμένα ψωμάκια σε δύο πιρούνια (γνωστή ως «Oceana Roll Dance»). Σχολιαστές της εποχής αναφέρουν ότι, στην πρεμιέρα της ταινίας στο Βερολίνο, το κοινό, ασυγκράτητο, χειροκροτούσε φρενιασμένα, αναγκάζοντας τον μηχανικό προβολής να σταματήσει το φιλμ, να ξανατυλίξει την μπομπίνα και να ξαναπαίξει τη σκηνή του χορού!

Ο χρυσοθήρας: Το κωμικό

Είναι η πρώτη ταινία για την οποία ο Τσάπλιν έγραψε μουσική εκ των υστέρων. Η σύνθεσή του ισορροπεί με μαεστρία και χάρη ανάμεσα στη τραγικότητα, το χιούμορ και τον ρομαντισμό, σχολιάζει την εικόνα με ευφυέστατο τρόπο και υπογραμμίζει το κωμικό στοιχείο στις ατομικές σκηνές. Ακούγοντας το soundtrack της ταινίας αναγνωρίζει κανείς συμφωνικά μοτίβα από διάσημα έργα του Βάγκνερ, του Τσαϊκόφσκι και του Ρίμσκι-Κόρσακοφ.

Δεν είναι δύσκολο να ανακαλύψουμε που βρίσκεται το τραγικό και που το κωμικό σε αυτή την ταινία. Αυτό που θα μας δυσκόλευε είναι να δούμε τα σύνορα του τραγικού με το κωμικό, ειδικά όταν αυτά συνυπάρχουν στην ίδια σκηνή ή όταν το ένα είναι προέκταση του άλλου. Γιατί η τραγωδία ξέρει από κωμωδία και το αντίστροφο. Ο Τσάρλι Τσάπλιν ξέρει να βάζει το ένα δίπλα στο άλλο, να τα μπολιάζει και, από αυτά, να παράγει ένα άλλο νόημα που θα δημιουργηθεί σε συνεργασία με τον θεατή.

Ο χρυσοθήρας: Η αποδόμηση

Αυτό είναι το θέμα που θα συζητήσουμε μετά την προβολή της ταινίας. Αυτό το έργο του Τσάπλιν έχει μείνει κλασικό ακριβώς για αυτή την ισορροπία αυτών των στοιχείων. Η αποδόμηση του τραγικού και του κωμικού δίνει τη θέση της σε ένα άλλο σύνολο χαρακτήρων που θα είναι η κριτική στην κοινωνία στην οποία αναφέρεται. Αίφνης, μετουσιώνεται η κωμωδία και η τραγωδία σε μια πολιτική σάτιρα που θα βρει το κείμενό της στο κοινωνικό corpus. Έτσι, θα δούμε τις προεκτάσεις της ταινίας στη σύγχρονή μας κοινωνική κατάσταση, σε αυτή που ζούμε, φαινομενικά εντελώς διαφορετική από αυτή που περιγράφει η ταινία.