ΌΣΚΑΡ 2026
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
ΚΡΑΤΗΣΑΝ ΤΙΣ ΑΠΟΣΤΑΣΕΙΣ
Όσκαρ 2026: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης
Table Of Content
Παρακολουθήσαμε την τελετή απονομής των Όσκαρ 2026. Η τελετή χωρίστηκε, όπως πάντα, σε δύο μέρη: στην υποδοχή των καλεσμένων και στη βράβευση των νικητών. Αυτό που είδαμε είναι ότι αυτά τα δύο μέρη δεν ήταν ανισομερή. Θα αναφερθούμε αναλυτικά στα δύο αυτά σημεία και στο κλίμα που επικράτησε στην τελετή.
Όσκαρ 2026: Η προετοιμασία
Αν έβλεπε κάποιος προσεχτικά την προετοιμασία της τελετής απονομής των Όσκαρ, τότε θα ανακάλυπτε το άρωμα μιας μεγάλης βιομηχανίας. Από τεχνικής πλευράς οι λήψεις ήταν καθαρά κινηματογραφικές. Το ότι η τελετή μεταδόθηκε από σχεδόν όλα τα τηλεοπτικά κανάλια αυτό δεν εμπόδισε τους σκηνοθέτες να της δώσουν κινηματογραφική εικόνα, όπως ταιριάζει στον κινηματογράφο, και όχι τηλεοπτική. Πολύ καλές λήψεις, απίστευτη ηχοληψία, παρά τον θόρυβο της αίθουσας, τα φλου στο πίσω πεδίο, όπως τα βλέπουμε στις ταινίες, δύο σημεία συνεντεύξεων, όπου τα γυρίσματα γίνονταν με δύο κάμερες, κάμερες μέσα στον χώρο και έξω από αυτόν. Όλα, από τεχνικής άποψης, «μύριζαν» κινηματογράφο.
Το δεύτερο στοιχείο, εξίσου σημαντικό, είναι ότι στις συνεντεύξεις ήταν δύο δημοσιογράφοι, όχι απαραίτητα άντρας και γυναίκα, οι οποίοι εναλλάσσονταν. Αυτό που παρατηρήσαμε είναι ότι κανένας δημοσιογράφος δεν είχε έρθει να πει «δύο λόγια», ως ερώτηση, αλλά ήταν άριστα προετοιμασμένος. Το άρπα κόλα ή copy paste της εγχώριας κινηματογραφικής «βιομηχανίας» απλά δεν υπήρχε. Ήταν μια καλή ευκαιρία η θέαση της τελετής για όσους ασχολούμαστε και με την εικονοληψία και με την παραγωγή, να πάρουμε μαθήματα πως θα οργανώσουμε μια ανάλογη τελετή.
Όσκαρ 2026: Η λάμψη
Από τον εξωτερικό χώρο μέχρι τον εσωτερικό όλα θύμιζαν ένα φανταχτερό σώου. Ο ειδικά διαμορφωμένος χώρος υποδοχής, το κόκκινο χαλί, οι χώροι των συνεντεύξεων, ο χώρος της δεξίωσης, η αίθουσα, η σκηνή, όλα έδειχναν ότι πρόκειται για μια γιορτή του κινηματογράφου. Και έτσι ήταν, γιατί στα Όσκαρ δεν γιορτάζει ο κινηματογραφικός κόσμος, αλλά αυτός της παραγωγής. Δείχνει και είναι μια βιομηχανία και όχι μια μικρή επιχείρηση που θέλει να πιστεύει ότι είναι υψηλών απαιτήσεων. Στα Όσκαρ καταλαβαίνεις ότι δεν αρκεί να είσαι στην κορυφή της επιχειρηματικότητας, αλλά πρέπει και να το δείχνεις.
Η λάμψη είναι δικαιολογημένη. Το περιεχόμενο είναι αυτό που θα πρέπει να μας απασχολήσει. Ο κινηματογραφικός κόσμος των ΗΠΑ μας έχει συνηθίσει, τα τελευταία χρόνια, ότι κοιτά προς την πιο φιλελεύθερη πλευρά του κόσμου, σε σημείο που να πιστεύουμε ότι κάνει αντιπολίτευση στη συντήρηση της αμερικάνικης πολιτικής σκηνής. Αυτό υπήρχε και σε αυτή την απονομή, αλλά όχι τόσο έντονα όσο τα τέσσερα περασμένα χρόνια.
Όσκαρ 2026: Η μοιρασιά
Στο πρόσφατο παρελθόν τα βραβεία ήταν μοιρασμένα. Αυτό που λέμε, όλοι πήραν από κάτι. Φέτος αυτό δεν υπήρχε. Μία ταινία κυριάρχησε και, ευτυχώς, αυτή ήταν καλή, δεν ήταν μεγάλη η απόσταση από την καλλιτεχνική αξία και την αποδοχή του κοινού με τις επιλογές των εκλεκτόρων της Αμερικάνικης Ακαδημίας Κινηματογράφου.
Γιατί όμως δεν έγινε ένα μοίρασμα και σε άλλες ταινίες που άξιζαν; Εδώ σίγουρα έπεσαν στο τραπέζι τα συντεχνιακά συμφέροντα και, περισσότερο, αυτά των μεγάλων εταιρειών παραγωγής. Η ταινία «Άμνετ», για παράδειγμα, δεν άξιζε κάποιο βραβείο, όπως αυτό του σεναρίου; Είναι ερωτήματα που δεν μπορούν να απαντηθούν αν δεν ξέρεις πολύ καλά τον χώρο, ζώντας τον «από μέσα».
Όσκαρ 2026: Το κλίμα
Και αυτή τη χρονιά το βλέμμα των εκλεκτόρων ήταν προς τις έντονες πολιτικές αντιπαραθέσεις, περνώντας μέσα από το φίλτρο της ελευθερίας, της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όλες οι ταινίες που βραβεύτηκαν είχαν να κάνουν με το δικαίωμα του ανθρώπου να ζει αξιοπρεπώς, μέσα σε ένα δημοκρατικό κόσμο. Αυτό φάνηκε και στις ομιλίες των διάφορων συντελεστών.
Έχει επικρατήσει μια στάση που κρατά σαφέστατη απόσταση από την πολιτική σκέψη του νυν Προέδρου των ΗΠΑ. Αυτό είναι παρήγορο γιατί βλέπουμε ότι ο καλλιτεχνικός κόσμος γυρνά την πλάτη του σε μια λογική που δεν θέλει να δει τον άνθρωπο -και καλά κάνει. Μέχρι εκεί όμως. Δεν τολμά να πάρει θέση όσον αφορά στα ζητήματα που ταλανίζουν και την αμερικάνικη κοινωνία. Όχι γιατί δεν μπορεί, αλλά γιατί δεν θέλει να «σπάσουν τα αυγά», απλώς δείχνει μια σύγκρουση που θα μπορούσε να γίνει. Είναι αυτό μια άποψη, όχι εντελώς αρεστή στην ιδεολογική μου θέση που δεν διαφέρει πολύ από αυτή όσων βλέπουν το δράμα των καταπιεσμένων ανθρώπων.
Όσκαρ 2026: Τα βραβεία
Όσκαρ καλύτερης ταινίας: «Μια μάχη μετά την άλλη» (Warner Bros.), του Πολ Τόμας Άντερσον
Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας: «Συναισθηματική αξία», από τη Νορβηγία
Όσκαρ σκηνοθεσίας: Πολ Τόμας Άντερσον, για την ταινία «Μια μάχη μετά την άλλη»
Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου: Ράιαν Κούγκλερ, για την ταινία «Sinners»
Όσκαρ διασκευασμένου σεναρίου: Πολ Τόμας Άντερσον, για την ταινία «Μια μάχη μετά την άλλη»
Όσκαρ φωτογραφίας: Οτον Ντουράλντ Αρκαπάου, για την ταινία «Sinners»
Όσκαρ μοντάζ: Αντι Γιούργκενσεν, για την ταινία «Μια μάχη μετά την άλλη»
Όσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου: Μάικλ Μπ. Τζόρνταν, για την ταινία «Sinners»
Όσκαρ Β’ ανδρικού ρόλου: Σον Πεν, για την ταινία «Μια μάχη μετά την άλλη»
Όσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου: Τζέσι Μπάκλεϊ, για την ταινία «Άμνετ»
Όσκαρ Β’ γυναικείου ρόλου: Έιμι Μάντιγκαν, για την ταινία «Weapons»
Όσκαρ μουσικής: Λούντβιγκ Γκόρανσον, για την ταινία «Sinners»
Όσκαρ καλύτερου τραγουδιού: «Golden», από την ταινία «KPop demon hunters»
Όσκαρ casting: Κασάντρα Κουλουκούντις, για την ταινία «Μια μάχη μετά την άλλη»
Όσκαρ οπτικών εφέ: «Avatar: fire and ash»
Όσκαρ ηχοληψίας: «F1»
Όσκαρ κοστουμιών: Κέιτ Χόλεϊ, για την ταινία «Frankenstein»
Όσκαρ σκηνογραφίας: Ταμάρα Ντέβερελ, για την ταινία «Frankenstein»
Όσκαρ κομμώσεων και μακιγιάζ: «Frankenstein»
Όσκαρ καλύτερου animation: «KPop demon hunters»
Όσκαρ animation μικρού μήκους: «The girl who cried pearls»
Όσκαρ ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους: «Mr. Nobody against Putin»
Όσκαρ ντοκιμαντέρ μικρού μήκους: «All the empty rooms»
Όσκαρ μικρού μήκους ταινίας-live action: «Two people exchanging saliva» και «The singers»
