ΠΑΓΙΔΕΥΜΕΝΗ ΨΥΧΗ: ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΛΕΙΔΙ
INCIDIOUS: THE LAST KEY
του Γιάννη Φραγκούλη
Table Of Content
- INCIDIOUS: THE LAST KEY
- ΣΥΝΟΨΗ
- Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ
- ΑΛΛΕΣ ΚΡΙΤΙΚΕΣ
- Κριτική Χρήστος Μήτσης (Αθηνόραμα)
- Κριτική Τάσος Μελεμενίδης (Lifo)
- Κριτική Χρήστος Μπακατσέλος (flix.gr)
- Κριτική Παντελής Δασκαλέλος (gr.ign.com)
- Κριτική Άκης Καπράνος (Τα Νέα)
- Κριτική Γιώτα Τσιορβά (cinepivates.gr)
- Κριτική Τατιάνα Καποδίστρια (tospirto.net)
- Κριτική Κωνσταντίνος Καϊμάκης (Athens Voice)
- Κριτική Λήδα Γαλανού (Εφημερίδα των Συντακτών)
- Κριτική Βικτωρία Μιχαήλ (freecinema.gr)
- Κριτική Σταυρούλα Λούρου (athens24.gr)
- Κριτική iefimerida.gr
- ΠΑΓΙΔΕΥΜΕΝΗ ΨΥΧΗ: ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΛΕΙΔΙ
- (INCIDIOUS: THE LAST KEY)
Στις 4/1/2018 στις κινηματογραφικές αίθουσες.
ΣΥΝΟΨΗ
Μία ταινία παραψυχολογίας με έντονα στοιχεία θρίλερ. Οι ψυχές που πηγαίνουν στην άλλη πλευρά, μία γυναίκα θα πρέπει να κάνει κάτι για να φέρει πίσω τη νεκρή που δεν έχει ακόμα πεθάνει. Τρομακτικές σκηνές και υποβλητική ατμόσφαιρα, σε μία άλλη κινηματογραφική «σειρά».
Μετά την ανάγνωση αυτής της κριτικής μπορείτε να διαβάσετε τις κριτικές των άλλων κριτικών κινηματογράφου που παρατίθενται μετά από αυτό το κείμενο.
Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ
Οι ψυχές φεύγουν από το σώμα και πηγαίνουν προς την άλλη πλευρά. Είναι εύκολο να καταλάβεις ότι το σενάριο αναφέρεται στην απέναντι όχθη του ποταμού που ο ψυχοπομπός οδηγούσε τις ψυχές στον Άδη. Εδώ όμως δεν έχουμε ένα πόταμο, ούτε αυτό το πνευματικό στοιχείο που θα μας ξεναγήσει στον κόσμο των νεκρών, όπως το ξέρουμε είτε από την ελληνική είτε από την ιαπωνική μυθολογία. Έχουμε ένα χώρο που νοητά χωρίζεται στα δύο, στον κόσμο των νεκρών και σε αυτό των ζωντανών, χωρίς να υπάρχει ένας κάποιος διαχωρισμός.
Η ταινία προσπαθεί να δημιουργήσει ένα φόβο με την κατασκευασμένη ατμόσφαιρα, όπου ένα «αρρωστημένο» φως μας εισάγει στο μυστήριο. Βοηθά η παραψυχολογική διαδικασία που ετοιμάζει τη νέα γυναίκα να πάει στην «άλλη μεριά» για να σώσει την ετοιμοθάνατη. Από εκεί ξεκινά το μυστήριο που έγκειται στη συνύπαρξη των ζωντανών με τους νεκρούς. Ενδιαφέρον έχουν οι σκηνές που μας βλέπουν, αλλά αυτό γρήγορα εξαντλείται. Άλλωστε έχουμε δει άλλες ταινίες όπου η ματιά μας εισάγει στο μεταφυσικό και, εκεί, αυτή η οπτική έχει «παίξει» με πιο ενδιαφέροντα τρόπο.
Μένει το δαιμονικό. Τι είναι άραγε ο δαίμονας; Ένας έκπτωτος άγγελος ή μία ψυχή που διψά για εκδίκηση; Γιατί, άραγε, θα πρέπει στον κόσμο των νεκρών να υπάρχουν τέρατα; Η ταινία προσπαθεί να μας βάλει μέσα στον τρομαχτικό κόσμο των σκοτεινών δυνάμεων των χθόνιων θεοτήτων. Δεν το καταφέρνει καλά. Το πλάσμα που θα τραβήξει πάνω του τον τρόμο, κουβαλάει μία λογική, άρα ο τρόμος δεν υπάρχει και έχει δώσει τη θέση του στο μυστήριο που, αυτό με τη σειρά του, χάνει τη μυστηριακή του ιδιότητα όταν αρχίζει να εκλογικεύεται.
Το κλειδί είναι η τελευταία μας ελπίδα. Η μεταφυσική λογική πολύ γρήγορα εξαφανίζεται. Το κλειδί δεν μπορεί να γίνει σύμβολο, αυτό που θα μας οδηγήσει σε έναν άλλο κόσμο. Αυτό συμβαίνει γιατί αυτός ο άλλος κόσμος δεν έχει οριστεί. Η ταινία θα μπορούσε να ορίσει, κάπως ασαφώς, αυτό που είναι αυτός ο κόσμος. Έτσι το κλειδί θα έπαιρνε μία άλλη μορφή, όπως η βάρκα του βαρκάρη που οδηγεί τους νεκρούς στον Άδη, θα μας έδειχνε μέρος αυτού του κόσμου και, προοδευτικά, θα ανακαλύπταμε τις δομές του.
Με αυτό τον τρόπο, το τρομακτικό γίνεται κωμικό. Το τέρας είναι απλά παράξενο, η διαδικασία από το ένα δωμάτιο στο άλλο δεν έχει κάτι το απόκοσμο, ο κόσμος των νεκρών μοιάζει τόσο πολύ με αυτόν των ζωντανών, όλα είναι παρόμοια, σα μία προβολή της ζωής σε έναν καθρέπτη που δείχνει το πρόσωπο της και μας παροτρύνει σε μία συνομιλία μαζί του. Στην περίπτωση αυτής της ταινίας, αυτή η συνδιαλλαγή είναι αδύνατη γιατί δεν έχουμε γνώση των δομών αυτού του νέου κόσμου, έτσι ώστε να θεμελιώσουμε μία τέτοια διαδικασία. Εκεί κερδίζει έδαφος το ανούσιο.
ΑΛΛΕΣ ΚΡΙΤΙΚΕΣ
Κριτική Χρήστος Μήτσης (Αθηνόραμα)
Ο σεναριογράφος της σειράς Λι Γουάνελ μένει πιστός στην κερδοφόρα, στιβαρή για το «φτηνό» είδος συνταγή του (με επιπλέον αναφορές στη γυναικεία κακοποίηση και στο σκοτεινό αμερικανικό παρελθόν), η οποία και αυτή όμως έχει αρχίσει πλέον να κουράζεται. Οι χιουμοριστικές πινελιές είναι όλο και πιο άτονες, το déjà vu όλο και πιο έντονο και η δημιουργία ατμόσφαιρας, προτού αρχίσει η κλισέ «τελική αναμέτρηση», παρηγοριά στον δαιμονισμένο μέχρι να βγει η ψυχή του… διαβάστε όλη την κριτική εδώ
Κριτική Τάσος Μελεμενίδης (Lifo)
Κριτική Χρήστος Μπακατσέλος (flix.gr)
Κριτική Παντελής Δασκαλέλος (gr.ign.com)
Κριτική Άκης Καπράνος (Τα Νέα)
Κριτική Γιώτα Τσιορβά (cinepivates.gr)
Κριτική Τατιάνα Καποδίστρια (tospirto.net)
Κριτική Κωνσταντίνος Καϊμάκης (Athens Voice)
Κριτική Λήδα Γαλανού (Εφημερίδα των Συντακτών)
Κριτική Βικτωρία Μιχαήλ (freecinema.gr)
Κριτική Σταυρούλα Λούρου (athens24.gr)
Κριτική iefimerida.gr
ΠΑΓΙΔΕΥΜΕΝΗ ΨΥΧΗ: ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΛΕΙΔΙ
(INCIDIOUS: THE LAST KEY)
Σκηνοθεσία: Adam Robitel
Σενάριο: Leigh Whannell
Φωτογραφία: Toby Oliver
Μοντάζ: Timothy Alverson
Μουσική: Joseph Bishara
Παραγωγοί: Jason Blum, Phillip Dawe, Rick Osako, Oren Peli, Jeanette Volturno, James Wan
Παίζουν: Lin Shaye (Ελίζ), Leigh Whannell (Σπεκς), Angus Sampson (Τάκερ), Kirk Acevedo (Τεντ), Caitlin Gerard (Ίμογκεν), Spencer Locke (Μελίσα), Josh Stewart (Τζέραρλντ), Tessa Ferrer (Όντρεϊ), Aleque Reid (Άννα), Ava Kolker (νεαρή Ελίζ), Bruce Davison (Κρίστιαν), Pierce Pope (νεαρός Κρίστιαν)
Χώρα παραγωγής: ΗΠΑ, Καναδάς
Έτος παραγωγής: 2018
Γλώσσα: αγγλικά
Διάρκεια: 103΄
Είδος: τρόμος, μυστήριο, θρίλερ
Ημερομηνία εξόδου: 4/1/2018
Εταιρεία διανομής: Feelgood.
Περισσότερες πληροφορίες για τους συντελεστές και τα τεχνικά χαρακτηριστικά: διαβάστε εδώ.
Για να βρείτε που παίζεται η ταινία πηγαίνετε εδώ.
