PRIMETIME

13 Οκτωβρίου, 2026 4 Λεπτά ανάγνωσης

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ

ΟΙ ΔΙΩΚΤΕΣ

Primetime: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης

Table Of Content

ΟΙ ΔΙΩΚΤΕΣ
Primetime: Το τηλεοπτικό πεδίο
Primetime: Η δίωξη
Primetime: Οι ηθοποιοί
PRIMETIME

Ένας ηθοποιός συμμετέχει σε ένα reality, σε ένα τηλεοπτικό κανάλι των ΗΠΑ. Προσπαθεί να παγιδεύσει άντρες που κλείνουν ραντεβού με ανήλικα παιδιά. Είναι συνεννοούμενος με την αστυνομία και, όταν αυτοί οι άντρες έρχονται, εμφανίζεται τους δηλώνει ότι είναι από την τηλεόραση και τους παραδίδει στα χέρια της αστυνομίας. Κατά κάποιο τρόπο είναι ένα πρότυπο ηθικής για τους Αμερικανούς πολίτες. Όμως, στην προσωπική του ζωή, αποδεικνύεται ότι κάθε άλλο παρά αυτό το ηθικό στοιχείο είναι.

Primetime: Το τηλεοπτικό πεδίο

Στην ταινία παρουσιάζεται ο ανταγωνισμός που υπάρχει ανάμεσα στα κανάλια για το ποια εκπομπή θα κάνει τη μεγαλύτερη τηλεθέαση. Αυτός μεταφέρεται και στους συντελεστές των εκπομπών, προσφορές που ανακοινώνονται, δελεαστικές προτάσεις, εκβιασμοί για να μειωθεί η ανάπτυξη μιας εκπομπής. Η παραγωγός της εκπομπής δέχεται μια δελεαστική προσφορά για να μεταπηδήσει σε μια εκπομπή, σε ανταγωνιστικό κανάλι, την ώρα που αυτό το reality μετακομίζει σε ζώνη υψηλής ακροαματικότητας, την primetime. Παράλληλα ο κεντρικός ηθοποιός δέχεται έναν εκβιασμό για μια εξωσυζυγική σχέση που έχει.

Αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά και στον ελληνικό τηλεοπτικό χώρο. Αυτό που είναι καινούργιο για τον Έλληνα θεατή είναι ο απίστευτα υψηλός προϋπολογισμός που εντείνει την ανθρωποφαγία μεταξύ των αντιπάλων. Όλοι έχουν στόχο να εξελιχθούν επαγγελματικά. Αυτός που παίζει τον έφηβο θέλει να γίνει μέλος στο σωματείο των ηθοποιών της Αμερικής. Θα το πετύχει. Αυτό που βλέπουμε συνέχεια είναι η ανήθικη διαδικασία όπου οι άντρες που θέλουν να πάνε με έφηβα αγόρια είναι τα θύματα τους, δεν έχουν άμυνες, δεν υπάρχει το στοιχειώδες δικαίωμα της εκπροσώπησης τους από ένα δικηγόρο. Ο κάθε κατηγορούμενος έχει αυτό το στοιχειώδες δικαίωμα, ανεξάρτητα από το έχει κάνει. Σε αυτό το τηλεδικαστήριο απλά ανακοινώνεται η ετυμηγορία. Η αστυνομία αρέσκεται στην έτοιμη λύση της υπόθεσης, οι θεατές ευχαριστιούνται με την καταδίκη των ανήθικων ανθρώπων και ηδονίζονται όταν αυτοί δεν έχουν άμυνα.

Primetime: Η δίωξη

Η ταινία μας περιγράφει, με ρεαλιστικό τρόπο, αυτό το κοινωνικό και ψυχικό τοπίο. Δεν θέλει να μπει πιο βαθιά στις αντιθέσεις που υπάρχουν και να βρει αυτά που αντιβαίνουν στους κώδικες της ηθικής, στους γραπτούς και άγραφους νόμους που σέβονται τα δικαιώματα του ανθρώπου, ανεξάρτητα με το τι έχει κάνει. Ο θεατής μπαίνει στη θέση των διωκτών και κυνηγάει -αυτός στο φαντασιακό του- αυτόν που μπορεί να πλήξει ένα παιδί, ίσως το δικό του παιδί, παίρνει, έτσι, εκδίκηση, είναι όχλος και ο κακόβουλος άνθρωπος γίνεται θύμα του όχλου που, πλέον, είναι ήρωας, διώκτης του κακού. Μόνο που όλα αυτά συμβαίνουν στο φαντασιακό του θεατή. Προσπαθεί να περιγράψει τη ζούγκλα με νατουραλιστικό τρόπο και τα καταφέρνει.

Μόνο στο τέλος η αυτοκτονία ενός διωκόμενου μπαίνει πιο βαθιά στην ανάλυση του πεδίου, αλλά πλέον είναι αργά. Είναι σα να μας λέει, το σενάριο και η σκηνοθεσία, αυτή είναι η κατάσταση, ας τη δεχτούμε. Δεν υπάρχει η έννοια της αντίδρασης, η παρότρυνση του θεατή να αντιδράσει στην ανθρωποφαγία. Ο μοναδικός τρόπος είναι να μη βλέπουμε πλέον τέτοιες εκπομπές, αυτό που ονομάζουμε, trash TV, να στραφούμε σε τηλεοπτικές δουλειές που προβάλλουν τον προβληματισμό. Αλλά αυτή η πρόταση απλά απουσιάζει από το κινηματογραφικό κείμενο.

Primetime: Οι ηθοποιοί

Οι ηθοποιοί παίζουν απλά και άτολμα, ακολουθούν τη σεναριακή και σκηνοθετική γραμμή, με αποτέλεσμα να μην αναδεικνύονται οι χαρακτήρες. Η φωτογραφία μοιάζει με τηλεοπτική γραφή για να μας μεταφέρει στα γυρίσματα, σωστή επιλογή στο πλαίσιο της ρεαλιστικής και απλής απεικόνισης, όμως δεν είναι η κινηματογραφική εικόνα που θα μας γοήτευε. Το μοντάζ περιορίζεται στο να συνδέει, με τον πλέον απλό τρόπο, τις σεκάνς, δεν δημιουργεί αντιθετικά και κομβικά σημεία που θα ανέπτυσσαν την ιστορία σε άλλο αφηγηματικό πεδίο.

PRIMETIME

Σκηνοθεσία: Lance Oppenheim

Σενάριο: Ajon Singh, Luke Dittrich (άρθρο)

Ηθοποιοί: Robert Pattinson (Κρις Χάνσεν), Merritt Wever (Άντι Μπέντερ), Skyler Gisondo (Νταν Πλουμ), Matthew Maher (Ξαβιέ βον Ερκ), Phoebe Bridgers (Ντελ), Victor Brunette (Φραγκ), Bokeem Woodbine (Κόρτλαντ Γκαν), Michael Chachere (Μίκαελ Κάχερ)

Φωτογραφία: David Bolen

Μοντάζ: Daniel Garber

Μουσική: David Bolen

Ήχος: Ryan Farris, Chris Lin, Graham Gardner

Σκηνικά: Chere Theriot

Κοστούμια: Alex Bovaird

Ειδικά εφέ: Donnie Dean, Matt Kutcher

Οπτικά εφέ: Craig Crawford, Jacob Coy

Παραγωγοί: William Iannaccone, Lars Knudsen, Brighton McCloskey, Robert Pattinson, Ari Aster, Fred Berger, Brian Kavanaugh-Jones, Ben Kahn, Christian Vazquez

Χώρα παραγωγής: ΗΠΑ

Έτος παραγωγής: 2026

Είδος: ψυχολογικό θρίλερ, έγκλημα