ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΓΑΠΗΣ

25 Σεπτεμβρίου, 2026 6 Λεπτά ανάγνωσης

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ

LOVE LETTERS

Γράμματα αγάπης: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης

Table Of Content

LOVE LETTERS
Γράμματα αγάπης: Η υπόθεση
Γράμματα αγάπης: Οι χαρακτήρες
Γράμματα αγάπης: Οι αντιθέσεις
Γράμματα αγάπης: Το συναίσθημα
Γράμματα αγάπης: Οι ηθοποιίες
ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΓΑΠΗΣ
(LOVE LETTERS
DES PREUVES D’AMOUR)

Η Σελίν περιμένει το πρώτο της παιδί. Είναι παντρεμένη με τη Νάντια και έχουν κάνει το παιδί με εξωσωματική, το πρώτο ζευγάρι μετά από τη νομιμοποίηση του γάμου με άτομα του ίδιου φύλου, το 2014. Η Νάντια θα πρέπει να υιοθετήσει το παιδί για να δηλωθεί στο ληξιαρχείο, μια περίπλοκη διαδικασία που περνά και από τη δικαστική αίθουσα. Ο αγγλικός τίτλος είναι «γράμματα αγάπης», όπως και ο ελληνικός, αλλά ο γαλλικός, ο πρωτότυπος, είναι «αποδείξεις αγάπης». Θα δούμε ότι αυτή η διαφορά είναι σημαντική για να κατανοήσουμε σε βάθος την ταινία.

Γράμματα αγάπης: Η υπόθεση

Οι δύο γυναίκες είναι ομοφυλόφιλες, βέβαια επιμένουν να τις καλούν «λεσβίες» ακόμα και στην ανοιχτόμυαλη Γαλλία. Ο γάμος ανθρώπων του φύλου έχει νομιμοποιηθεί στη Γαλλία το 2014, όμως το δικαίωμα στο να γεννήσει μια γυναίκα ένα παιδί είναι ακόμα θολό, η σύντροφός της θα πρέπει να το υιοθετήσει, για να το έχουν στην οικογένειά τους. Αυτό περνά από μια διαδικασία αρκετά περίπλοκη που μπορεί να κρατήσει από 8 έως 18 μήνες! Ένα στοιχείο αυτής της διαδικασίας είναι και τα γράμματα που θα πρέπει να στείλουν κάποια άτομα, τα οποία γνωρίζουν το ζευγάρι, και θα είναι συστημένα. Η Νάντια ψάχνει να βρει αυτά τα άτομα και να τους εξηγήσει τι θα πρέπει να γράψουν και πως να το στείλουν.

Αυτά τα γράμματα δεν είναι μια απλή αναφορά, είναι κυρίως οι αποδείξεις ότι αυτή η γυναίκα, η Νάντια, αγαπά το παιδί και μπορεί να το αναθρέψει σωστά. Όπως το λέει ο γαλλικός τίτλος, είναι αποδείξεις αγάπης. Σύμφωνα με το γαλλικό δίκαιο, η αγάπη θέλει αποδείξεις για να μπορεί να χαρακτηριστεί ως τέτοια! Το συναίσθημα θα πρέπει να αποδειχθεί ότι έχει αυτή τη μορφή που αναγνωρίζει ο νόμος και, τελικά, ο δικαστής. Αυτός ο συλλογισμός από μόνος του είναι μια βλακώδης σκέψη. Η επιβολή αυτής της διαδικασίας είναι εξαντλητική για τη νεαρή γυναίκα, μπορεί να φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα, τριβές ή σκέψεις που μπορούν να φτάσουν μέχρι τη διάλυση αυτού του γάμου ή την άρνηση της εγκυμοσύνης.

Γράμματα αγάπης: Οι χαρακτήρες

Η Αλίς Ντουάρντ κάνει τη δεύτερη ταινία της μεγάλου μήκους μετά από επτά ταινίες μικρού μήκους. Τη γνωρίσαμε από τη «Δίκη ενός σκύλου» (2024), όπου ήταν σύμβουλος σεναρίου. Σε αυτή την ταινία έχει κάνει τη σκηνοθεσία και έχει συγγράψει το σενάριο μαζί με δύο άλλες γυναίκες. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχουμε μια γυναικεία ματιά; Ο φεμινισμός ελάχιστα διακρίνεται στην πρώτη ανάγνωση. Υπάρχει αλλά δεν είναι το πιο κραυγαλέο στοιχείο της ταινίας. Αυτό που κυριαρχεί είναι η ανάγκη να αποδείξεις ότι αγαπάς ένα παιδί, το ξεγύμνωμα του συναισθηματικού σου κόσμου, η διαδικασία που δοκιμάζει της ψυχικές αντοχές σου.

Η Σελίν είναι οδοντίατρος και η Νάντια ηχολήπτης, δουλεύει σε συναυλίες, η μητέρα της είναι διάσημη πιανίστρια, αλλά ομοφοβική, όπως δηλώνει η ίδια. Θα πρέπει και αυτή να γράψει ένα συστημένο γράμμα που θα μιλά για τη σχέση της Νάντια με την κόρη της. Η μάνα και η κόρη έχουν ελάχιστες κοινές στιγμές. Ο πατέρας της έχει πεθάνει αρκετά νωρίς και η μητέρα της ήταν συνέχεια σε τουρνέ συναυλιών, σε όλο τον κόσμο. Το παιδί περίμενε σε μια σουίτα ξενοδοχείου πότε θα γυρίσει η μητέρα της, τρώγοντας φιστίκια. Η σχέση μάνας-κόρης είναι τραυματική, η Νάντια δεν έχει καμία φωτογραφία της μάνας της.

Γράμματα αγάπης: Οι αντιθέσεις

Η επαφή εκ νέου της Νάντια με τη μητέρα της αναδεικνύει αυτό το τραύμα και τα συναισθήματα που βγαίνουν στην επιφάνεια. Η νεύρωση της νεαρής γυναίκας που φτάνει στην υστερία, πολλές φορές, θα δοκιμάσει τη σχέση με τη μητέρα της και με τη σύντροφό της. Θα φτάσει στο σημείο να φοβηθεί ότι η Σελίν θα τη χωρίσει ή ότι δεν θα θέλουν το παιδί. Όμως οι πράξεις της μας δείχνουν ότι στην πραγματικότητα ισχύουν άλλα. Η Σελίν εξακολουθεί να είναι ερωτευμένη μαζί της, αυτή βλέπει άλλα παιδιά και μπαίνει όλο και πιο πολύ στον ρόλο της μητέρας. Παρόλα αυτά είναι μπερδεμένη.

Μια από τις δυσκολίες είναι πως θα ονομαστεί η μία και η άλλη. Ποια θα είναι η μητέρα και ποια ο πατέρας. Αυτή τη σύμβαση θα πρέπει να τη σπάσουν και οι ίδιες. Τι σημασία έχει η ονομασία της ιδιότητας; Δεν είναι πιο ουσιαστικό το συναίσθημα της αγάπης; Φυσικά, απαντάμε απερίφραστα. Αυτό το καταλαβαίνει η Νάντια με την επαφή με τη μητέρα της. Το σενάριο και η σκηνοθεσία πολύ σωστά επικεντρώνουν σε αυτή τη σχέση γιατί η Νάντια θα πρέπει να μπει στη θέση του γονιού και να βγάλει από αυτή όλα τα τραυματικά στοιχεία. Θα πρέπει να γνωρίσει τη μητέρα της, να δει αν την αγαπά και πόσο, να μπει στον ρόλο της. Το αποτέλεσμα όλων των επαφών μάνας-κόρης είναι το γράμμα που στέλνει η μητέρα της όπου εξηγεί τα πάντα και θαυμάζει τη Νάντια ως μητέρα, πριν να γεννηθεί το παιδί.

Γράμματα αγάπης: Το συναίσθημα

Στο τέλος η Μαργκερίτ, η μητέρα της Νάντια, θα πρέπει να βγει στη σκηνή να δώσει τη συναυλία της. Διστάζει. Ομολογεί στη κόρη της ότι δεν είναι έτοιμη. Νομίζει ότι δεν θα τα καταφέρει. Πρέπει να βγει και βγαίνει. Αρχίζει να παίζει. Τη βλέπουμε να ερμηνεύει τη σονάτα με τον τρόπο της και παράλληλα ακούμε αυτά που είχε γράψει στο γράμμα της. Συγχρόνως βλέπουμε τη Νάντια και τη Σελίν να την ακούν και να τη βλέπουν. Σε αυτή τη σεκάνς το συναίσθημα παίρνει σάρκα και οστά. Μας βάζει στην τελευταία σκηνή που η Σελίν γεννά, η Νάντια παίρνει το μωρό , η αγάπη τους ξεχειλίζει από το καρέ της ταινίας και φτάνει στον θεατή.

Η σκηνοθέτρια έχει γράψει ένα πολύ καλό σενάριο και το έχει μεταφράσει στην οπτική γλώσσα με πολύ όμορφο τρόπο. Προοδευτικά βάζει μέσα στην ιστορία τον θεατή, τον καλεί να συμμετάσχει σε αυτή την υπόθεση, να εμπλακεί και να εξερευνήσει τα δικά του συναισθήματα, να δει τις πράξεις του. Με αυτό τον τρόπο η συγκίνηση στον θεατή έρχεται αβίαστα. Πλέον η ομοφυλοφιλία δεν παίζει σημαντικό ρόλο. Στο επίκεντρο είναι η σχέση γονιού και παιδιού, δεν έχει σημασία πως έγινε η σύλληψη του παιδιού, αλλά πως αυτό θα πρέπει να μεγαλώσει. Στην ταινία, πολύ σωστά, δεν θα δούμε τη δίκη, θα μείνουμε σε αυτή την πρώτη επαφή των δύο γυναικών με το παιδί τους, αυτή που θα μας δώσει να καταλάβουμε το πως θα μεγαλώσει αυτό το παιδί σε αυτή την οικογένεια. Εκεί βρίσκεται ο φεμινισμός και το όπλο να πολεμήσουμε τις απαράδεκτες απόψεις για το ότι δύο ομοφυλόφιλοι δεν μπορούν να μεγαλώσουν ένα παιδί.

Γράμματα αγάπης: Οι ηθοποιίες

Στο κάστ είναι η Νόεμι Λβόβσκι, η μητέρα, σκηνοθέτρια και η ίδια («Γλυκά μας λάθη», 2012) που παίζει φανταστικά την τραυματισμένη μητέρα της Νάντια. Οι δύο γυναίκες , η Έλλα Ρουμπφ (Σελίν) και η Μόνια Σόκρι (Νάντια) παίζουν πολύ καλά και πειστικά τον ρόλο τους. Αλλάζουν όσο ακριβώς χρειάζεται για να φτιάξουν αυτή την εικόνα των προβληματισμένων γονιών, πολύ ευαίσθητων, με πολλά και ουσιαστικά αισθήματα αγάπης. Είναι και οι δύο όμορφες, Η Σόκρι μεταμορφώνεται σε μια πολύ γοητευτική γυναίκα, με πολύ απλές κινήσεις, ο τράβηγμα των μαλλιών της ή το να φορέσει ένα σακάκι. Η μουσική φυσικά πρωταγωνιστεί και δίνει τον ρυθμό που πρέπει. Το μοντάζ φτιάχνει την ιστορία, φτάνοντας στη θεώρηση του Αϊζενστάιν, στο διανοητικό μοντάζ, υπονοώντας, όπως ορίζει η κινηματογραφική τέχνη. Μια ταινία που μιλά με απλό και ουσιαστικό τρόπο στην ψυχή του θεατή.

ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΓΑΠΗΣ

(LOVE LETTERS

DES PREUVES D’AMOUR)

Σκηνοθεσία: Alice Douard

Σενάριο: Alice Douard, Julie Debiton (σύμβουλος σεναρίου), Laurette Polmanss (σύμβουλος σεναρίου)

Ηθοποιοί: Ella Rumpf (Σελίν Στέιερ), Monia Chokri (Νάντια Χαμαντί), Noémie Lvovsky (Μαργκερίτ Οργκέν), Emy Juretzko (Έρικα), Julien Gaspar-Oliveri (Φρανσουά), Jeanne Herry (δικηγόρος), Aude Pépin (Αντελ), Philippe Petit (Νουρ)

Φωτογραφία: Jacques Girault, Evgeny Rodin

Μοντάζ: Pierre Deschamps

Μουσική: Victor Lacroix (σχεδιασμός μουσικής)

Ήχος: Roland Escary, Lou Jullien, Gilles Vivier-Boudrier

Κοστούμια: Pauline Juille

Καλλιτεχνική διεύθυνση: Chloé Desmas

Παραγωγοί: Marine Arrighi de Casanova, Alice Douard

Χώρα παραγωγής: Γαλλία

Έτος παραγωγής: 2025

Είδος: τραγωδία, κωμωδία

Γλώσσα: γαλλικά

Χρώμα: έγχρωμη