Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗ

24 Ιουλίου, 2026 6 Λεπτά ανάγνωσης

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ

HER PRIVATE HELL

Η δική της κόλαση: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης

Table Of Content

HER PRIVATE HELL
Η δική της κόλαση: Ο σκηνοθέτης
Η δική της κόλαση: Η διερεύνηση
Η δική της κόλαση: Η βία
Η δική της κόλαση: Η αλλοτρίωση
Η δική της κόλαση: Το δρων πρόσωπο
Η δική της κόλαση: Οι ποιότητες
Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗ
(HER PRIVATE HELL)

Σε μια φουτουριστική μητρόπολη πλημμυρισμένη από νέον, όπου η ομορφιά, η βία και η επιθυμία συνυπάρχουν σε έναν υπνωτικό κόσμο που θυμίζει εφιάλτη, δύο παράλληλες ιστορίες διασταυρώνονται. Ο Private K, ένας Αμερικανός στρατιώτης, είναι αποφασισμένος να βρει τη μικρή του κόρη, πεπεισμένος πως έχει παγιδευτεί στην ίδια την Κόλαση. Την ίδια στιγμή, η Ελ, μια ανερχόμενη σταρ, έρχεται αντιμέτωπη με μια βαθιά προσωπική προδοσία όταν ο πανίσχυρος πατέρας της ανακοινώνει τον γάμο του με την πρώην καλύτερή της φίλη.

Η δική της κόλαση: Ο σκηνοθέτης

Ο Νικόλας Γουίντινγκ Ρεφν, γεννημένος στην Κοπεγχάγη το 1970, έχει κάνει πολυάριθμες ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους -το 2026 σκηνοθέτησε αυτή την ταινία και το «Sattelites II», μικρού μήκους, όπως και τηλεοπτικές σειρές. Κατά κάποιο τρόπο, μπορούμε να πούμε ότι πειραματίζεται στον κινηματογράφο. Αυτή η ταινία του βρίσκεται πολύ κοντά στο «Blue velvet» (1986), του Ντέιβιντ Λιντς, και στις ταινίες του Λαρς φον Τρίερ, όσον αφορά στον πειραματισμό στη μορφή και στο περιεχόμενο. Αυτή η ταινία έχει κατηγορηθεί ότι μπλέκει τα κινηματογραφικά είδη, άρα, πριν βγάλουμε την ετυμηγορία μας, ας την προσέξουμε περισσότερο.

Η Ελ είναι η κόρη του Τζόνι Θέντερς. Παθαίνει σοκ όταν βλέπει ότι η κολλητή της, η Ντόμινικ, εδώ η Χαβάνα Ροζ Λιού που φέτος την είδαμε σε τρεις ταινίες, εκτός από αυτή στο «Power ballad», σε μικρό ρόλο, και στο «Tuner», σε πρωταγωνιστικό, παντρεύεται τον πατέρα της και γίνεται η μητριά της. Η Ελ είναι ηθοποιός και γυρνά μια ταινία στην οποία θα πρωταγωνιστεί και η Χάντερ, την οποία φιλοξενεί στη σουίτα της, στο ξενοδοχείο όπου μένουν. Έχουμε, λοιπόν, μια ταινία που αναφέρεται σε μια άλλη ταινία και σε περιστατικά που έχουν να κάνουν με την αστυνομική πλοκή, το φιλμ νουάρ, τον ρομαντισμό και τον σουρεαλισμό. Πως γίνεται αυτό το μίγμα ειδών;

Η δική της κόλαση: Η διερεύνηση

Σε αυτή την ερώτηση θα πρέπει να μείνουμε. Αν δούμε την ταινία μόνο ως μια αφήγηση που αναφέρεται σε μια άλλη αφήγηση με ένα περίεργο μείγμα άλλων αφηγήσεων, αυτό που θα πετύχουμε είναι να χάσουμε τον δρόμο και να μην μπούμε στον πυρήνα του αφηγηματικού κόσμου της ταινίας. Έτσι θα χάσουμε όλη τη μαγεία του κόσμου που φτιάχνει με μεθοδικότητα ο σκηνοθέτης.

Στο κέντρο του αφηγηματικού κόσμου είναι η Ελ. Αυτή αναφέρεται στον πατέρα της, τον Τζόνι, πατριαρχική περσόνα που έχει δύναμη και αγαπά την κόρη του με τον δικό του τρόπο, στη μητριά της, την Ντομινίκ, ενώ στα όνειρά της κόβουν βόλτες ο στρατιώτης Κ και ο Leather Man, δύο δυναμικοί άντρες, θυμωμένοι, ο καθένας για τον λόγο του, και άκρως επιθετικοί. Ο στρατιώτης Κ έχει χάσει την κόρη του, αναστατώνει την ιαπωνική μαφία για να τη βρει, ο Leather Man δολοφονεί γυναίκες, αφού έχει βουτήξει στην παράνοια. Ο μόνος τρόπος για να τον σκοτώσεις είναι να του κόψεις τα χέρια, λέει ο Τζόνι, αφηγούμενος τα «κατορθώματά» του.

Η δική της κόλαση: Η βία

Θα θυμηθούμε την άποψη που αναφέρει ότι ένας βιαστής ή δολοφόνος έχει ρόλο ενεργητικό και θα πρέπει να πεθάνει όπως αρμόζει σε ένα τέτοιο άτομο. Εδώ ο σκηνοθέτης έχει άλλη άποψη: θέλει να τον ευνουχίσει. Ο Τζόνι αφήνει στην Ελ ένα τσεκούρι και της λέει να το κάνει με αγάπη. Ναι, αλλά τι να κάνει; Έχουμε δει τον Κ να ξεπαστρεύει τη μισή ιαπωνική μαφία, να φέρνεται καλά σε μια ευγενική γιαπωνέζα και σε έναν «προσεχτικό» μπάτσο. Έχουμε παρατηρήσει την παρανοϊκή εκδίκηση του Leather Man, επίσης έχουμε προσέξει την Ντομινίκ να την «πέφτει» ερωτικά στην Ελ.

Με άλλα λόγια η βία είναι έκδηλη. Υποκείμενό της είναι η Ελ, το αναφερόμενο της γυναίκας. Αυτοί που την εξασκούν είναι ο πατέρας της, την ψυχολογική βία, ο Κ και ο Leather Man, τη σωματική βία, και η Ντομινίκ, που θέλει για ερωμένη της την Ελ, αλλά όταν αυτή παίρνει ενεργητικό ρόλο, την απωθεί και τη χλευάζει. Η βία είναι εκλογικευμένη, από τον πατέρα της και τον Κ, παράλογη, από τον Leather Man και την Ντομινίκ. Όλα αυτά έχουν όμως έναν κοινό παρανομαστή.

Η δική της κόλαση: Η αλλοτρίωση

Βλέπουμε σε όλη την ταινία την αλλοτρίωση του ανθρώπου, είτε είναι γυναίκα είτε είναι άντρας. Θα παρατηρήσουμε ότι αυτή η αλλοτρίωση είναι το προϊόν της πατριαρχικής βίας, έτσι όπως υπάρχει έκδηλη στην κοινωνία, εκκλησία, κυβέρνηση, σώματα ασφαλείας, εκπαίδευση, που εξασκείται από άτομα που δεν συνειδητοποιούν τι έχουν κάνει. Ο Κ δεν καταλαβαίνει ότι βουτάει στο βούρκο και ότι έτσι είναι αδύνατο να βρει την κόρη του. Ο Leather Man βυθίζεται όλο και περισσότερο στην παράνοια, χωρίς να συνειδητοποιεί τι κάνει. Ο Τζόνι αγαπά την κόρη του, την παρατάει για μεγάλα χρονικά διαστήματα, πηδάει γυναίκες στην ηλικία της για να καταφέρει να την καταλάβει, όπως εύστοχα παρατηρεί η Ελ.

Στο πυρήνα της αφήγησης είναι ο αρχετυπικός Πατέρας. Η βία του είναι έκδηλη και αποτυπώνεται είτε ρεαλιστικά είτε ονειρικά, με σουρεαλιστικό τρόπο. Η Ντομινίκ θέλει να εξασκήσει την εξουσία της, αλλά δεν ξέρει τον τρόπο να είναι λογικά βίαιη, όπως οι άντρες, είναι παράλογη και προσβλητική. Βρισκόμαστε σε ένα δρόμο όπου όλα γίνονται με βίαιο τρόπο, ρεαλιστικό ή ονειρικό. Η Ελ είναι το υποκείμενο σε αυτή τη βία και, στο πρόσωπό της, θα πρέπει να δούμε την κάθε κακοποιημένη γυναίκα. Φαίνεται ότι δεν υπάρχει κάποια λύση. Και όμως!

Η δική της κόλαση: Το δρων πρόσωπο

Η Ελ όταν αναλάβει δράση και γίνει ενεργητικό πρόσωπο θα πάρει το τσεκούρι του πατέρα της, θα κόψει τα χέρια του Leather Man, ο οποίος έχει σκοτώσει την Ντομινίκ, η οποία έτσι τιμωρείται για την παράλογη βία που εξασκεί, θα ευνουχίσει τον κακοποιητικό Πατέρα και θα επέλθει μια ισορροπία. Θα βρει τον χαμένο φαλλό, το μεγάλο ζητούμενο της ψυχανάλυσης, και έτσι θα δώσει να καταλάβει ο Κ αυτό που του είχε πει μια γιαπωνέζα πωλήτρια. Η Γυναίκα και ο Άντρας θα τα βρουν. Έχει τελειώσει εδώ η αφήγηση;

Όχι, είναι η απάντηση. Εμφανίζεται η Γιαπωνέζα πωλήτρια, η οποία είχε εξηγήσει στον Κ ότι για να βρει ένα φάντασμα θα πρέπει να γίνει και ο ίδιος φάντασμα, τώρα προσφέρει στην Ελ τα γάντια που θα πρέπει να τα φορέσει για να πάρει τη ζωή στα χέρια της και, κατά συνέπεια, να υπάρξει η ισορροπία ανάμεσα στην αρχετυπική Μητέρα και στον αρχετυπικό Πατέρα. Ας προσέξουμε ότι το όνομα «Ελ» σημαίνει «αυτή», άρα είναι το σημαίνον της γυναίκας, το ίδιο ισχύει για τον Κ, είναι το σημαίνον του άντρα. Η Ελ δεν θα πάρει ποτέ τα γάντια. Ο σκηνοθέτης αφήνει τον θεατή -ανεξαρτήτου φύλλου- να τα φορέσει και να αναλάβει αυτός δράση, προς αυτή την κατεύθυνση, στην κοινωνία όπου ζει.

Η δική της κόλαση: Οι ποιότητες

Εξαιρετικές οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών. Η σκηνοθεσία και το σενάριο φτιάχνουν μια μεγάλη εικόνα με εκπληκτική ακρίβεια. Τα σκηνικά και τα κοστούμια πρωταγωνιστούν και είναι άλλοι δύο χαρακτήρες που δίνουν ένα πρόσθετο αφηγηματικό βάρος στους χαρακτήρες της ταινίας. Όλα αυτό το κλίμα υποστηρίζεται από τη θαυμάσια μουσική που βοηθά στον τονισμό των καταστάσεων και των συμπεριφορών. Το μοντάζ δημιουργεί τα σημεία στίξης του κινηματογραφικού λόγου, έτσι ώστε να έχουμε μια στιβαρή αφήγηση. Η φωτογραφία είναι σκοτεινή για να τονίζει το ψυχικό αδιέξοδο στο οποίο έχουν βρεθεί οι χαρακτήρες της ταινίας. Έτσι εικονοποιείται η κόλαση στην οποία ζει η Ελ και εμείς. Μπορούμε να βγούμε από αυτήν;