ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΜΟΥ ΧΕΡΙ

Ιαν 10, 2026 Κινηματογράφος 0

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΩΝ

LEFT-HANDED GIRL

Το αριστερό μου χέρι: γράφει ο Γιάννης Φραγκούλης

Μια νεαρή μητέρα επιστρέφει με τις δύο της κόρες στην Ταϊπέι έπειτα από χρόνια στην επαρχία, με σκοπό να ανοίξουν πάγκο στην πολύβουη νυχτερινή αγορά της πόλης. Η προσαρμογή δεν είναι απλή υπόθεση για καμιά τους, ειδικά ενόσω κυνηγούν να βγάλουν τα προς το ζην. Στο κάδρο μπαίνει και η παλιομοδίτισσα γιαγιά, η οποία έχει βαλθεί να κόψει το συνήθειο της αριστερόχειρας εγγονής της να χρησιμοποιεί το «κακό» χέρι. Και κάπως έτσι, τρεις γενιές γυναικών καλούνται να βρουν κοινό τόπο και σημείο ισορροπίας στο νέο περιβάλλον.

Το αριστερό μου χέρι: Η ταινία

Στη σκηνοθετική επανεμφάνισή της μετά το καθηλωτικό «Take out» που είχαν γυρίσει προ εικοσαετίας παρέα με τον Σον Μπέικερ, η Σι-Τσινγκ Τσου, σταθερή συνεργάτιδα του κορυφαίου Αμερικανού σκηνοθέτη, φτιάχνει μια αφοπλιστικά γλυκιά και συναισθηματικά σαρωτική ταινία από την Ταϊβάν για τα νέα ξεκινήματα και τον προσωπικό χώρο στη μεγάλη πόλη, με τον θριαμβευτή των Όσκαρ, με το «Anora», να συνδράμει αποφασιστικά ως μοντέρ και συν-σεναριογράφος. Μέχρι να εμφανιστεί η ταινία «Το αριστερό μου χέρι», δεν είχε υπάρξει ανάλογη ταινία που να συνομιλεί καλύτερα με το μοναδικό «The Florida project», και με αυτό για παράσημο, η αντάξια ταινία της Τσου έχει τα φόντα να βρεθεί από την Εβδομάδα Κριτικής των Καννών στα επόμενα Όσκαρ.

Η ταινία μας δείχνει την ζωή των τριών γυναικών. Το κέντρο του ενδιαφέροντος είναι το μικρό παιδί, περίπου 10 ετών, που μεγαλώνει σχεδόν μόνο του. Δεν του δίνουν πολλή προσοχή, το αφήνουν μόνο του να βρει τον δρόμο του, να ωριμάσει και να ανακαλύψει τον κόσμο. Στο σχολείο είναι πολύ καλή, βοηθά στο μαγαζί της μητέρας της, μόνο ο παππούς της διαμορφώνει μια άποψη και θέλει να την επιβάλλει. Μόνο που αυτή είναι καταστροφική: το αριστερό χέρι είναι αυτό του διαβόλου, μπροστά του πρέπει να γράφει και να κάνει οτιδήποτε μόνο με το δεξί.

Το αριστερό μου χέρι: Ο Πατέρας

Κάπως έτσι η σκηνοθέτης μας δείχνει την εξουσία στην πατριαρχική κοινωνία, τον παλιομοδίτικο τρόπο επιβίωσης και το πέρασμα σε μια γενιά που τα αμφισβητεί όλα και έχει διαμορφώσει μια χαοτική ζωή. Είναι κακό αυτό; Ίσως ναι, ίσως όχι. Αυτή η χαοτική ζωή αναπαρίσταται σε όλη την ταινία. Γρήγοροι ρυθμοί, ο καθένας κοιτά τη δουλειά του, η οικογενειακή συνοχή δεν υπάρχει στο μεγαλύτερο ποσοστό, το σεξ είναι ελεύθερο, λείπει η κριτική στον προτεινόμενο τρόπο ζωής από τους κατοίκους αυτής της μεγαλούπολης. Ο μόνος που αντιβαίνει αυτό τον κανόνα είναι ο γείτονας στο μαγαζί της μητέρας και, μετέπειτα, σύντροφός της.

Το δίπολο αυτού του εμπόρου και του μικρού παιδιού είναι μια πρόταση επιβίωσης. Το παιδί ακούει και ενεργεί όπως νομίζει καλύτερα. Ο έμπορος συνεργάζεται μαζί του, δίνει σημασία σε αυτό και αναδεικνύει τα χαρίσματά του. Σε αυτό το δίπολο και στις σχέσεις μεταξύ τους βλέπουμε τα καλά του παλιού και του μοντέρνου τρόπου ζωής. Παρακολουθούμε τη σχέση τους και το πως ο καθένας ενεργεί μόνος του. Έχουμε δύο γραμμές που αποκλίνουν και συγκλίνουν, φτιάχνουν, έτσι, ένα χώρο όπου βρίσκονται τα κοινά και μη κοινά στοιχεία. Φαίνεται η προσωπικότητα του καθενός και η συνέργεια μεταξύ τους.

Το αριστερό μου χέρι: Το παιδί

Η αντίδραση του κοριτσιού σε αυτά που πιστεύει ο παππούς της είναι καθοριστική. Το αριστερό χέρι -ως χέρι του διαβόλου- είναι υπεύθυνο για πολλά πράγματα που είναι καταστροφικά: κλεψιές, ατυχήματα, μέχρι να κλέψει τα πλαστά διαβατήρια και να σώσει τη γιαγιά της από τη φυλακή. Τότε γίνεται χέρι του Θεού και ο παππούς δεν μπορεί να πει τίποτε. Η αδελφή της, όταν ανακαλύπτει αυτό που έχει γίνει, της δίνει ένα μάθημα ζωής. Η μικρή φαίνεται ότι έχει καταλάβει κάτι και ότι, προοδευτικά, θα βρει τον δρόμο της.

Στο τέλος έχουμε την ανατροπή. Η αδελφή της είναι έγκυος από το αφεντικό της που είναι παντρεμένος. Πάει στο πάρτι για τα 60α γενέθλια της γιαγιάς της. Εκεί αποφασίζει να σπάσει τη βιτρίνα που καλύπτει όλα τα ζοφερά στοιχεία της κοινωνίας όπου ζουν: αποκαλύπτει ότι αυτό το μικρό παιδί δεν είναι αδελφή της αλλά κόρη της. Όταν σπάει το τζάμι που κρύβει αυτά που είναι καταστροφικά για τη ζωή του ανθρώπου, τότε όλοι ενοχλούνται. Η γιορτινή ατμόσφαιρα χαλάει και ο μόνος που προσπαθεί να ενώσει τα κομμάτια είναι ο σύντροφος της νεαρής μητέρας.

Το αριστερό μου χέρι: Η εμπλοκή

Τα μάτια του μικρού παιδιού είναι τα δικά μας που παρατηρούν ό,τι γίνεται, καταγράφουν και, κάποια στιγμή, κρίνουν αν είναι σωστά ή όχι. Ο ρυθμός της ταινίας μας βάζει μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση. Όταν η μικρή πάει να κόψει το χέρι της με μπαλτά ο θεατής μπαίνει μέσα στην αφήγηση, όπως ο θεατής που καθόταν πίσω από εμένα που του ξέφυγε «Όχι μην». Όταν η μικρή πάει στο ενεχυροδανειστήριο μόνη της, πιάνουμε τον εαυτό μας να θέλουμε να την προστατέψουμε για να μην πάθει κάτι. Έτσι όπως ο θεατής έχει μπει μέσα στην αφήγηση μπορεί να κρίνει τις καταστάσεις.

Το πιο σημαντικό είναι ότι οι αντιλήψεις της παλιάς πατριαρχικής κοινωνίας είναι το ίδιο καταστροφικές με αυτές της σημερινής γενιάς. Μια μέση οδός δεν υπάρχει παρά στον έμπορο που ξέρει να κρατά τις ισορροπίες. Η ταινία εκεί ακριβώς εστιάζει. Κρίνουμε τις κοινωνικές θέσεις και αποφασίζουμε τι είναι σωστό να κάνουμε. Η αδελφή-μητέρα αυτό το κατάλαβε και, την κατάλληλη στιγμή έσπασε τη βιτρίνα που κάλυπτε τις καταστροφικές καταστάσεις ζωής για τον άνθρωπο. Μετά ήρεμη συμμετείχε στο πάρτι και είδε, με άλλο μάτι, την Τάιπεϊ από ψηλά έτσι όπως είναι, απόκοσμη και μισάνθρωπη.

Το αριστερό μου χέρι: Τα χαρακτηριστικά

Η σκηνοθεσία βάζει όλα τα στοιχεία στο τραπέζι της συζήτησης με το θεατή, προοδευτικά δημιουργεί τους δεσμούς για να φτιάξει την κοινωνία που προτείνει, στο τέλος δείχνει την πρότασή της με ανατρεπτικό τρόπο. Το μοντάζ είναι έντονο σχεδόν σε όλο το χρόνο, δημιουργώντας την αίσθηση μιας διαβίωσης δύσκολης για τον άνθρωπο. Η μουσική τονίζει τον καθημερινό τρόπο επιβίωσης. Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι απόλυτα ρεαλιστικά. Οι ηθοποιοί παίζουν καλά τον ρόλο τους, με ρεαλιστικό τρόπο αποδίδουν αυτές τις καταστάσεις και στο τέλος δείχνουν την απόγνωση. Οι χειρονομίες και οι κινήσεις του σώματός τους είναι μετρημένες με ακρίβεια για να δοθεί αυτό το αποτέλεσμα, η εικόνα μιας κοινωνίας σε αποσύνθεση. Το μικρό κοριτσάκι είναι εξαιρετικό σε όλα, στην ομιλία, στη γλώσσα του σώματος, στη ματιά του. Η αδελφή του είναι αυτή που σέρνει το σχοινί που θα τα καταστρέψει όλα για να προτείνει μια άλλη κοινωνική διάταξη. Η ταινία, με πολλά βραβεία σε φεστιβάλ, αξίζει την προσοχή του κοινού.

ΤΟ ΑΙΣΤΕΡΟ ΜΟΥ ΧΕΡΙ

(LEFT-HANDED GIRL)

Σκηνοθεσία: Shih-Ching Tsou

Σενάριο: Shih-Ching Tsou, Sean Baker

Φωτογραφία: Ko-Chin Chen, Tzu-Hao Kao

Μοντάζ: Sean Baker

Μουσική: Matthew Hearon-Smith

Ήχος: Samuel Nacach, Joe Dzuban, Jason Gaya

Οπτικά εφέ: Yin-Yu Pan, Chung-Shun Yang

Παραγωγοί: Mike Goodridge, Shih-Ching Tsou

Ηθοποιοί: Janel Tsai (Σου Φεν), Shih-Yuan Ma (Ι Αν), Nina Ye (Ι Γινγκ), Teng-Hui Huang (Τζόνυ), Akio Chen (Βεν-Χονγκ Τσεν), Xin-Yan Chao (Χούι-Μέι Βου), Teng-Hung Hsia (Α Μινγκ)

Χώρα παραγωγής: Ταϊβάν, Γαλλία, ΗΠΑ, Αγγλία

Έτος παραγωγής: 2025

Γλώσσα: μανδαρινά, μιν ναν

Χρώμα: έγχρωμη

Είδος: τραγωδία

Διάρκεια: 108΄

Εταιρεία διανομή: Cinobo

Ημερομηνία εξόδου στις αίθουσες: 8/1/2026

Για περισσότερες πληροφορίες για τους συντελεστές και τα τεχνικά χαρακτηριστικά της ταινίας δείτε εδώ.

Διαβάστε τις κριτικές ταινιών που έχουμε δημοσιεύσει

Μια ιδιωτική ζωή

Καμιά άλλη επιλογή